Δεν κομίζουμε γλαύκαν ες Αθήνας λέγοντας ότι η επικυριαρχία Μητσοτάκη, οφείλεται και στην παντελή αδυναμία της αντιπολίτευσης. Και του ΣΥΡΙΖΑ είναι δεδομένη. Ηρθαν ανάποδοι καιροί, ανεστράφη η κανονικότητα και πήρε την εξουσία μια παρέα με παραστάσεις ζωής από την μικροπολιτική των κομματικών γραφείων.
Όταν έφυγε ο χαρισματικός δημοκόπος Αλέξης, το κόμμα παρέμεινε ορφανό και παραπαίον, χωρίς πολιτικό στίγμα και με λόγο που ανασύρει από την σίγουρη πολεμική ρητορική του αριστερισμού. Τώρα φυτοζωεί παραλυμένο, περιμένοντας τις αποφάσεις του Αλέξη, ο οποίος σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις το αναλώνει εκλογικά.
Και τα στελέχη του, μοιραίοι και άβουλοι, περιμένουν τις αποφάσεις του, ποιους θα καταδεχθεί και ποιους θα απορρίψει. Και ο ίδιος όμως δεν ευτυχεί να αναβιώσει τις παλιές του δόξες. Ως εκλογική προοπτική παραμένει στο άνυδρο τοπίο της ανομβρίας που βρίσκεται ολόκληρη η αντιπολίτευση.
Ηταν ευκαιρία για το ΠΑΣΟΚ να ξεμπλέξει μια και καλή με αυτούς που το κατασυκοφάντησαν και το διαγούμισαν με χυδαιότητα, όταν συνέπραττε με τη ΝΔ για την σωτηρία της χώρας. Τότε που κινδυνεύσαμε να γίνουμε μια ασταθής τριτοκοσμική δημοκρατία, όπως μας προόριζαν ο Αλέξης, ο Πάνος και το ασέτ τους, ο Γιάνης.
Φευ το ΠΑΣΟΚ παραδέρνει με μια χλωμή ηγεσία. Δεν φταίει τόσο για την θαμπή ακτινοβολία της, όσο για την απουσία ρεαλιστικής γραμμής στην τρέχουσα πολιτική της (παρόλες τις φαινομενικά σοβαρές προγραμματικές επεξεργασίες διαφόρων τομέων του). Παράλληλα. η ηγεσία του χαρακτηρίζεται από την απουσία πυγμής, ώστε να κατασιγάσει οριστικά την διαλυτική ρητορική των αμφισβητιών επίδοξων διαδόχων, ενόψει του αντικειμενικού σκοπού. Την αντιμετώπιση της ΝΔ.
Και για να φέρουμε ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα της τρέχουσας πολιτικής του: Η αρχική ανακοίνωση για τα επεισόδια της Νίκαιας με τον Αδωνι ήταν θεσμική και τα καταδίκαζε, τονίζοντας ότι ουδείς μπορεί να απαγορεύσει την είσοδο στο νοσοκομείο ενός υπουργού δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης.
Όμως τα στελέχη του στα τηλεπαράθυρα ζήλεψαν την εριστικότητα των Συριζαίων, μη χάσουν σε… αγωνιστικότητα. Αρχισαν να καταγγέλλουν τον Αδωνι για οργάνωση σόου. Και εντάξει τον Αδωνι τον εξυπηρετεί το σόου γιατί τον φέρνει στο επίκεντερο της επικαιρότητας ως θύμα, συσπειρώνοντας ένα δικό του κοινό που βρίσκεται στις δεξιές παρυφές της ΝΔ.
Αλλά ο Αδωνις δημιούργησε το σόου ή το αφρίζον λεφούσι της Ανταρσύα; Και μπορεί να μπει στην ίδια ζυγαριά η επίσκεψη ενός (αντιπαθούς στην Αριστερά) υπουργού, με την αντιδημοκρατική (για να μην πούμε φασιστική) απαγόρευση ενός αγριεμένου γκρουπούσκουλου διακοσίων ατόμων που έδειξε διάθεση να το λιντσάρει;
Και επί ωφελιμιστικής σκοπιμότητας: Ποιος έκανε το σόου; Πόσο συμφέρει ένα κόμμα που απευθύνεται στο πλατύ κοινό, που θέλει «έστω και με μία ψήφο» να υπερκεράσει τη ΝΔ προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση με φίλιες δυνάμεις, να συμπλέει εμμέσως με την Ανταρσύα του 0,41%;
Όσον αφορά το δεύτερο, την πυγμή στο εσωτερικό, η ηγεσία επιτρέπει επώαση διαλυτικών φαινομένων. Όπως ας πούμε με την πρωτοφανή απαίτηση του τύποις δημάρχου Αθηναίων, να επιμένει σε απόφαση του συνεδρίου περί μη συνεργασίας με τη ΝΔ.
Είναι προσβλητικό για την ηγεσία αφού ο Ανδρουλάκης έχει διαβεβαιώσει ότι δεν υπάρχει περίπτωση τέτοιας συνεργασίας. Δείχνει ότι ο Χάρης δεν τον εμπιστεύεται, άρα «φωνάζει» προς το εκλογικό σώμα ότι ο λόγος του αρχηγού του δεν έχει αξιοπιστία.
Η τακτική αυτή έχει δύο επιπτώσεις. Αφενός ο δήμαρχος απευθύνεται σε κάποιο μελλοντικό αριστερό ακροατήριο για να επενδύσει σε προσωπική του προοπτική, αφετέρου υπονομεύει τον Ανδρουλάκη και κατά συνέπεια το κόμμα του. Και όταν στις εκλογές τα ποσοστά, εξαιτίας – και – αυτής της υπονόμευσης, μείνουν καθηλωμένα, θα του ζητήσει και τα ρέστα.
Ενόψει του συνεδρίου θα πρέπει να απαντήσουν και στα ερωτήματα της «έστω και μιας ψήφου»: Με ποιους θα συνεργαστούν; Ποιος θα είναι ο ηγέτης και φυσικά ο Πρωθυπουργός του νέου (υποθετικού) κυβερνητικού σχήματος; Ο Ανδρουλάκης ή ο Τσίπρας (εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ θα απορροφηθεί από το κόμμα του;). Και θα δεχθεί ο ένας να είναι αντιπρόεδρος υπό τον άλλον; Και με ποιο πρόγραμμα; Ο Ανδρουλάκης αφήνει να εννοηθεί το Πασοκικό. Θα το αποδεχθούν οι Συριζαίοι;
Αυτά επείγουν να απαντηθούν στο συνέδριο που θα γίνει σε έναν μήνα, πριν την πρωτότυπη δέσμευση μη συνεργασίας με τη ΝΔ. Ετσι θα αποκτήσει εγκυρότητα ο διακηρυκτικός τους στόχος. Μόνο με βάρκα την ελπίδα ο λαός έκανε κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ. Και από ό,τι φαίνεται, λέει ποτέ ξανά…
