Ζούμε χωρίς αμφιβολία σε παράξενους καιρούς. Η μεταπολεμική τάξη και ασφάλεια που ήταν επι σειρά ετών ο κανόνας, φαίνεται να είναι τώρα η εξαίρεση. Σταθερές πλέον δεν υπάρχουν και αυτό δεν προοιωνίζει τίποτα καλό.
Και στις ΗΠΑ τα πράγματα διολισθαίνουν σε κάτι που αρχίζει και αναδύει έντονο άρωμα αυταρχισμού.
“Δεν έμαθες το μάθημά σου από χθες;”, ρώτησε ειρωνικά μια Αμερικανίδα που διαδήλωνε στη Μιννεάπολη, ένας πράκτορας του ICE, της περιβόητης Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής. Ενός Σώματος πραιτωριανών που αναπτύσσει ο Τράμπ κυρίως στις “ενοχλητικές” πολιτείες. Σε αυτές δηλαδή που κυβερνώνται από τους Δημοκρατικούς.
Και όπου το “χθες”, ήταν η εν ψυχρώ δολοφονία μιας άλλης 37χρονης Αμερικανίδας που έντρομη προσπάθησε να φύγει με το αυτοκίνητό της μετα από έναν μικροκαβγά με άλλον πράκτορα, και πυροβολήθηκε δυστυχώς τρεις φορές στο κεφάλι.
Προηγήθηκαν οι αναφορές του Τράμπ για τη Γροιλανδία. Ένα τεράστιο νησί-το μεγαλύτερο του κόσμου - που αποτελεί έδαφος της Δανίας, ως ημιαυτόνομη περιοχή. Και με το οποίο νησί, ο Τράμπ φαίνεται πως έχει εμμονή.
“Θα πάρουμε τη Γροιλανδία με τον ένα η τον άλλο τρόπο” δηλώνει ο Αμερικανός πρόεδρος. Αναφορά που αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, ακόμη δηλαδή και τη στρατιωτική δράση. Κι ας είναι η Γροιλανδία τμήμα της Δανίας. Κι ας είναι η Δανία μέλος του ΝΑΤΟ και από τις πιο φιλοαμερικανικές χώρες στην Ευρώπη.
Η Δανή πρωθυπουργός δηλώνει απελπισμένη, λέγοντας ότι αν γίνει εισβολή, αυτό θα σημάνει το τέλος του ΝΑΤΟ. Και έχει δίκιο.
Ο Δανός Υπεξ επίσης. “Δεν καταφέραμε να πείσουμε τους Αμερικανούς”, δήλωσε μετα από μια συνάντηση στην Ουάσιγκτον με τον αντιπρόεδρο Βανς, τον Υπεξ των ΗΠΑ Ρούμπιο και την Υπεξ της Γροιλανδίας. Η τελευταία δήλωσε ότι “θέλουμε να μείνουμε με τη Δανία και όχι με τις ΗΠΑ”. Αλλά αμφίβολο αν τελικά τα καταφέρουν.
Άλλο πρόσφατο περιστατικό αυτό με τον πρόεδρο της FED, Ζερόμ Πάουελ. Τον οποίο ο Τράμπ θέλει να αποπέμψει επειδή αρνείται να μειώσει τα επιτόκια για να μην τροφοδοτήσει πληθωριστικές πιέσεις. Και τον οποίο ο Τράμπ χαρακτηρίζει δημοσίως “είτε ανίκανο, είτε απατεώνα που κάνει απαίσια δουλειά”. Σαν να λέμε o Μητσοτάκης να βρίζει δημοσίως τον Στουρνάρα. Πρωτοφανείς καταστάσεις πόσο μάλλον αν λάβει κανείς υπόψη του ότι τον Πάουελ διόρισε ο ίδιος ο Τράμπ στην πρώτη του θητεία.
Και κερασάκι στην τούρτα το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Που για το 2025 απονεμήθηκε στην Μαρία Κορίνα Ματσαδο, επικεφαλής της αντιπολίτευσης στην Βενεζουέλα. Και για την οποία ο Τράμπ δήλωσε ότι “θα ήταν μεγάλη τιμή να μου παραδώσει το βραβείο”. Αναγκάζοντας έτσι την Επιτροπή των βραβείων να βγάλει μια αυστηρή ανακοίνωση που έλεγε ότι τα βραβεία Νόμπελ “ούτε μεταβιβάζονται, ούτε μοιράζονται, ούτε ανακαλούνται”.
Και μέσα σε όλο αυτό το γενικευμένο κλίμα παράνοιας, μια Ευρώπη να παρακολουθεί αμήχανη, αδύναμη και μπερδεμένη. Που μετα από χρόνια αμεριμνησίας, τρέχει τώρα ασθμαίνοντας για να προλάβει το τραίνο των εξοπλισμών καθώς συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο ότι η Αμερική ούτε δεδομένη σύμμαχος είναι πλέον, ούτε εγγυάται την ευρωπαϊκή ασφάλεια κατ’ ουδένα τρόπο. Κι όλα αυτά με τη ρώσικη αρκούδα να βρυχάται.
Το αν οι εξελίξεις αυτές θα αποτελέσουν καταλύτη για να αναδειχθεί μια Ευρώπη που να μπορεί να σταθεί στα πόδια της μόνη της, μένει να αποδειχθεί. Αλλά δεν θα είναι καθόλου εύκολο εγχείρημα.
Το ευτύχημα πάντως με την Ελλάδα είναι ότι στις δύσκολες αυτές στιγμές, είναι από τα λίγες χώρες με πολιτική σταθερότητα και ένοπλες δυνάμεις ισχυρές. Μια πολιτική σταθερότητα που δεδομένων των εξελίξεων, πρέπει πλέον να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Εκτός φυσικά αν σε 1,5 χρόνο από τώρα, αποφασίσουμε να αυτοκτονήσουμε.
Αλλά αυτό είναι άλλης τάξεως συζήτηση.
