Η καθηγήτρια Σοφία Χρηστίδου «έφυγε» από εγκεφαλική αιμορραγία. Δίδασκε Αγγλικά στο 3ο Γενικό Λύκειο Θεσσαλονίκης. Κατά το κοινώς λεγόμενο, «ανέβηκε» το αίμα στο κεφάλι της κι η γυναίκα «έσκασε», όπως απλά το απέδωσε η δημοσιογράφος Π. Ραγκούση. Ένας ακόμη θάνατος συνανθρώπου μας. Βύθισε στο πένθος τους δικούς της και συγκίνησε (έστω τυπικά) κάποιους άλλους λίγους.
Και μένει τελικά η ανάμνηση μιας εκπαιδευτικού που συμβίωνε με τη βία και τον εκφοβισμό των μαθητών της, αλλά αντιστοίχως με καταγγελίες ίδιου περιεχομένου εις βάρος της.
Εάν πράγματι αντιμετώπιζε προσωπικά προβλήματα ή της τα είχαν… «φορτώσει» τα… παιδιά της κι οι γονείς τους, καλείται να το καταδείξει η Ένορκη Διοικητική Εξέταση, της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
Για να πω την αλήθεια, περίμενα από την υπουργό Παιδείας Σ. Ζαχαράκη, να «λειτουργήσει» κάπως ανεπίτρεπτα για την ιδιότητα της. Θα προτιμούσα, ανθρωπίνως, να επικαλεστεί τη «συναδελφική αλληλεγγύη» και να ζητήσει κάτι παραπάνω. Όσα καταμαρτυρούνται αναφορικώς με τις συνθήκες που βίωνε κατά την άσκηση των καθηκόντων της η καθηγήτρια μέσα στην τάξη από ανάγωγος, ασεβείς και ενδεχομένως παραβατικούς μαθητές, θα έδιναν πιστεύω το «άλλοθι» στην υπουργό.
Οφείλω να παραδεχτώ, από την άλλη, πως η άποψή μου θα σκόνταφτε σε εκείνα που είχαν καταγραφεί από μαθητές και τους γονείς τους εναντίον της Σοφίας Χρηστίδου. Καταγγελίες με βάση τις οποίες η καθηγήτρια είχε παραπεμφθεί σε υγειονομική επιτροπή για να κριθεί εάν μπορούσε να διδάξει σε τάξη και με παράλληλη διερεύνηση εάν είχε γνωματεύσει Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας για την κατάσταση της υγείας της. Σε κάθε περίπτωση, γίνεται αντιληπτό πως η οικογένεια της εκλιπούσης θα κινηθεί νομικώς εναντίον του Κράτους, οπότε όλα τα στοιχεία του φακέλου και του πορίσματος της ΕΔΕ συμπεριλαμβανομένου, θα κριθούν από τη Δικαιοσύνη.
Η Εκπαίδευση κι η κοινότητα της με τις εκατέρωθεν καταγγελίες σημαίνει ότι νοσούν. Για αυτό και το σχολείο σε όλες τις βαθμίδες αποτυγχάνει. Το πρόβλημα, πόσο «βαθύ» είναι, παραμένει άγνωστο, όσο δεν προκύπτει η πολιτική τόλμη για ρεαλιστική απεικόνιση. Ότι πάσχει το σύστημα δεν αμφιβάλλουμε. Πόσο βαθιά νοσεί είναι το ζητούμενο. Καθηγητές, μαθητές, γονείς, επιθεωρητές, διοικητικοί προϊστάμενοι, πρέπει να υποστηριχθούν και να μιλήσουν με ειλικρίνεια.
Πρωτίστως οι εκπαιδευτικοί. Η κολόνα του θεσμού πρέπει να λάβει ξανά τη θέση που κατείχε κάποτε στην κοινωνία. Ηθική υποστήριξη, αξιοπρέπεια και αυτοπεποίθηση σε συνάρτηση με την απόλυτα αναγκαία κανονική (κι όχι γραφειοκρατική) αξιολόγηση θα αποτελέσουν το βασικό κίνητρο για να επανέλθει στην κανονικότητα η Εκπαίδευση.
Δεν είναι καθόλου λεπτομέρεια η «ευαισθησία». Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι συνάνθρωποί μας ευαίσθητοι, με περισσή συναίσθηση καθήκοντος υπηρετούν στην Εκπαίδευση. Ποιος «κανόνας» τους μετατρέπει σε «αθύρματα» ασυγκράτητων μαθητών; Γιατί θεωρείται μειονέκτημα ο επιμελέστερος καθηγητής έναντι του συμβατικού; Πόσες φορές δεν επιχειρείται από τη διεύθυνση της σχολικής μονάδας να «κουκουλωθεί» το παράπτωμα; Και αλήθεια έως που φτάνει η εξουσία της Διεύθυνσης;
Πλήθος τα ερωτήματα για να εξεταστούν διεξοδικά.
Μη θεωρηθεί ως έλλειψη: Προφανέστατα η αξιολόγηση των καθηγητών πέραν από την επάρκεια τους και την υπόστασή τους πρέπει να «γιατρέψει» οπωσδήποτε τη μισθολογική τους θέση.
Όλα όμως ξεκινούν από τη βία . Το φαινόμενο «εκκολάπτεται» μέσα στην οικογένεια. Στην «Αγία ελληνική οικογένεια», η οποία έχει νοσήσει, κι αυτή, από χρόνια, όπως είχε διαπιστώσει και περιγράψει ο αείμνηστος, σοφός Ματθαίος Γιωσαφάτ, Νευρολόγος-Ψυχίατρος. Η ανεπαρκής, ελλειμματική και λανθασμένη πολλές φορές γονεϊκή διαπαιδαγώγηση διαμορφώνουν «εκρηκτικούς» χαρακτήρες παιδιών και εφήβων που μεγαλώνουν «αυτοκρατορικά», ώστε να «διαφεντεύουν» μόλις βγουν στην κοινωνία. Και στο πρώτο παράπτωμα που λογικά έρχεται, λαμβάνουν την προστασία του «αδέκαστου» γονέα ο οποίος απαιτεί την τιμωρία του εκπαιδευτικού που τόλμησε να παρατηρήσει το ανεξέλεγκτο «νεογνό»! Ο ανυπεράσπιστος εκπαιδευτικός δεν είναι σχήμα λόγου.
Αλήθειες πικρές, δραματικές, απάνθρωπες, που «σκοτώνουν», κάποιες φορές και αληθινά…
Η βία έρχεται από τον πυρήνα της κοινωνίας, την οικογένεια. Τα παιδιά, προφανώς, δεν γεννιούνται βίαια. Σε κάποιες περιπτώσεις θα βιώσουν πιθανά κάποιο «τραύμα», το οποίο δεν θα γιατρευτεί ποτέ, όπως λένε οι ψυχίατροι. Κι εκεί «πάνω» θα επικαθήσει η συμπεριφορά του πάτερα, της μητέρας ή και των δύο, για να «διδάξουν» στο παιδί τους το ανορθόδοξο! Τα παιδιά μαθαίνουν να «μισούν», χωρίς να ξέρουν τι πράγμα μισούν. Αναπτύσσουν προσωπικότητα χωρίς όρια και σεβασμό και στη συνέχεια ανοίγονται στη μαθητική κοινότητα και στη… «χαοτική» τάξη.
Σε τέσσερις συνέχειες, ο Ανδρέας Δρυμιώτης, παραχώρησε τη στήλη που διατηρεί στην «ΚτΚ» σε αναπληρωτή καθηγητή, ο οποίος απεκάλυψε με λεπτομέρειες τις συνθήκες που έζησε σε Επαγγελματικό Λύκειο, προτού καταλήξει να παραιτηθεί.
Προηγείται της αφήγησης του εκπαιδευτικού, το ανατριχιαστικό στοιχείο για τη βία των ανηλίκων.
Σε 35.559 ανέρχονται οι υποθέσεις στις οποίες έχουν κατηγορηθεί ανήλικοι για εμπλοκή σε ποινικά αδικήματα την περίοδο από το 2021 έως και το α’ εξάμηνο του 2024 και τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες.
Γράφει ο εκπαιδευτικός στην «εξομολόγηση» του προς τον Δρυμιώτη: «Τα όχι και τόσο νέα πλέον πρότυπα σχέσης μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών, το πέρασμα δηλαδή από τον εκπαιδευτικό «βίαιο δικτάτορα» στον εκπαιδευτικό «Οσιομάρτυρα-καρπαζοεισπράκτορα» φαλκιδεύουν τον ουσιαστικότερο πυλώνα της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αυτόν του ΣΕΒΑΣΜΟΥ. Ο οποίος φυσικά πρέπει να είναι αμοιβαίος.
Στην εποχή μας οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους. Να υπενθυμίσω: Το ξεχαρβάλωμα δεν είναι προοδευτική παιδαγωγική. Η στοιχειώδης οριοθέτηση δεν σημαίνει καταπίεση. Το ψηφιακό σχολείο δεν σημαίνει να έχουμε μαθητές άρρωστους, απόλυτα εξαρτημένους από τα έξυπνα κινητά τους. Η παιδαγωγική μας δεν βασίζεται τελικά σε κανένα πραγματικά παιδαγωγικό ρεύμα, δεν αποτελεί συνέχεια των μεγάλων παιδαγωγών, αλλά στρέβλωση αυτών. Στην ουσία, αυτό που εφαρμόζεται είναι μια προσαρμογή του «ο πελάτης έχειν πάντα δίκιο» ή μάλλον «ο τουρίστας έχει πάντα δίκιο» μια και είμαστε καθαρά τουριστική χώρα σε όλα απ΄ότι φαίνεται»
Και καταλήγει ο καθηγητής: «Τα προβλήματα μας δεν είναι τόσο οικονομικά όσο ηθικά. Παλιότερα ο κόσμος ήταν πάμφτωχος αλλά σεβόταν το σχολείο. Ο τρόπος λειτουργίας του εκπαιδευτικού μας συστήματος λειτουργεί όλο και περισσότερο αλλοτριωτικά. Έρχονται παιδιά μεταναστών από χώρες φτωχότερες αλλά με κάποιους κανόνες, τουλάχιστον στα σχολεία, και μαθαίνουν εδώ το «κάνω ο,τι θέλω». Ρωτήστε μετανάστες μαθητές, π.χ. από την Αλβανία, αν υπάρχουν τόσο έντονα φαινόμενα εκεί. Ρωτήστε τους να σας πουν ειλικρινά με ποια λέξη θα περιέγραφαν τα σχολεία μας»…
Συνεπώς, η Εκπαίδευση και τα προβλήματά της επιλύονται πολιτικά. Κατόπιν ενδελεχούς έρευνας, καταγραφής και εννοείται ειλικρινούς διάθεσης για την αποδοχή της πραγματικότητας. Κι έτσι με θάρρος η πολιτική ηγεσία να αποτολμήσει, εάν μπορεί, την ουσιαστική Μεταρρύθμιση.
Μεταρρύθμιση με χαρακτήρα «επαναστατικό», δεδομένου ότι θα επιχειρήσει να γκρεμίσει έναν από τους ιδρυτικούς μύθους της Μεταπολίτευσης, αυτόν της δήθεν «προοδευτικής» Εκπαίδευσης!
Επί της ουσίας, μιας μεταδικτατορικής ιδεοληψίας που έχει οδηγήσει στο σημερινό ξεχαρβάλωμα του σχολείου. Πολλοί σημειώνουν ότι είναι αποτέλεσμα των παρεμβάσεων που έκανε στην εποχή του ο Ανδρέας Παπανδρέου, διαλύοντας την κοινωνική συνοχή…
Στο τώρα: Το θέμα είναι εάν, ως κοινωνία, πολιτικό σύστημα και κυβερνητική εξουσία έχουμε αντοχές να διαχειριστούμε το πρόβλημα. Οι ενδείξεις, έως σήμερα, καταδεικνύουν ότι δεν υπάρχουν. Ίσως διότι άλλες μεγαλύτερες προτεραιότητες, θα πουν οι διαχειριστές της εξουσίας, ίσως διότι οι ισορροπίες, θα αντέτεινα, αποδεικνύονται ισχυρότερες και μειώνουν τη διάθεση για «μεγάλα πράγματα».
Μια «Μεταρρύθμιση» στο εκπαιδευτικό σύστημα προσχολικής, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας θα άνοιγε μεγάλους «κρατήρες»! Τεράστια δύναμη και πολιτικό κεφάλαιο πρέπει να δαπανηθεί. Δεν αναγνωρίζονται «εθελοντές» στην κυβέρνηση για αυτή τη δουλειά, παρά ελάχιστοι, ίσως… Το κόστος της μη επανεκλογής αποτρέπει πάντα.
Οι υπουργοί των κυβερνήσεων Μητσοτάκη δεν προχώρησαν στις τομές. Δυστυχώς. Έκαναν όσα τους επέτρεπαν να ισχυριστούν ότι κάτι έκαναν. Ενδεχομένως, στην ειδική περίπτωση της Εκπαίδευσης, εάν ο Πρωθυπουργός πίστευε στην αναγκαιότητα, να ζητούσε από παροπλισμένο πολιτικό που θα είχε τα «κότσια»-υπάρχουν κάποιοι- να αναλάβει τη δύσκολη αποστολή. Πιθανά κι ένα πρόσωπο της κρατικής διοίκησης, που θα είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο να πολιτευτεί, με γνώση στο αντικείμενο να αποδεχόταν τα βαρύ έργο.
Η ουσία είναι αλλού:
Σκέφτομαι, εάν κερδίσει, την 3η τετραετία ο Κυριάκος Μητσοτάκης να βάλει έναν ακόμη σκοπό για τον εαυτό του και στόχο στην κυβέρνηση του.
Η ρηξικέλευθη Μεταρρύθμιση στην Εκπαίδευση είναι πεδίο πολιτικής αναμέτρησης με το καθυστερημένο κατεστημένο που θα καταγραφεί, μετά βεβαιότητας, από την Ιστορία, πολιτική και κοινωνική..
