Ο πρώτος που πλήττει μέχρι θανάτου από όσα αναγκάζεται να μηρυκάζει στις συγκεντρώσεις της «Ιθάκης» είναι ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, ο οποίος οσφρίζεται – όπως όλοι οι έμπειροι του θεάτρου – ότι το κοινό στην πλατεία δεν συγκινείται πραγματικά, ώστε να ανατροφοδοτήσει το δικό του πάθος.
Ακόμη και οι ελάχιστοι που σε κάθε εμφάνιση φωνάζουν «νάτος, νάτος ο πρωθυπουργός» ή διακηρύσσουν με στεντόρεια φωνή «ο μόνος τίμιος» μοιάζουν με τους κολλητούς και τους συγγενείς, οι οποίοι, σε μια καταφανώς μέτρια παράσταση, σηκώνονται όρθιοι φωνάζοντας μπράβο και ξανά μπράβο.
Ακριβώς όμως όπως τα θέατρα δεν γεμίζουν μόνο με τους φίλους του πρωταγωνιστή ή του σκηνοθέτη, έτσι δεν δημιουργούνται ούτε συντηρούνται κόμματα εξουσίας: με προσωπικούς οπαδούς ή με απογοητευμένα, χολωμένα ή απελπισμένα μεσαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΠΑΣΟΚ.
Επαναλαμβάνοντας τα περί αναγέννησης της δημοκρατικής παράταξης, του προοδευτικού μετώπου και ενός προοδευτικού σχεδίου «σωτηρίας» της χώρας από τη «χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης», νέος πόλος απέναντι στη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη δεν χτίζεται.
Ειδικά τώρα που η χώρα απέκτησε φρέσκο και άφθαρτο «σωτήρα» στο πρόσωπο της κ. Καρυστιανού. Η οποία, προς ώρας, μαζεύει και τον κόσμο που κάποτε παραληρούσε ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα και τα άλλα παιδιά της ριζοσπαστικής Αριστεράς (Κωνσταντοπούλου, Χαρίτση, Βαρουφάκη κ.λπ.) να υπόσχονται καθάρσεις και πολιτικά «ικριώματα» για τους προδότες και τους διεφθαρμένους, συνοδεία μπόλικης ελπίδας και αξιοπρέπειας για τον λαό.
Εξαιτίας της χλιαρής ανταπόκρισης των πολιτών, - όπως αυτή καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις και όπως μαρτυρούν και οι εδώ και μήνες προγραμματισμένες εκδηλώσεις - ο πρώην πρωθυπουργός διατείνεται ότι η επιβεβλημένη προοδευτική σύμπραξη για τη συγκρότηση εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης, θα γίνει μεθοδικά και όχι βιαστικά.
Σταδιακά αλλά και απρόσμενα, σταθερά αλλά και ανατρεπτικά όπως διακινούν οι συνεργάτες του, για να καλύψουν όλα τα πιθανά και μελλοντικά ενδεχόμενα! Να κάνει κόμμα, να μην κάνει κόμμα.
Να εμφανίσει πρόγραμμα, να μην εμφανίσει πρόγραμμα. Επιχειρείται πίσω από την αοριστία να κρυφτεί η έλλειψη δυναμικής, η έλλειψη εμπιστοσύνης και η έλλειψη προοπτικής στο εγχείρημα, στο οποίο αποφεύγεται να αποδοθεί οποιοσδήποτε χαρακτηρισμός.
Ούτε κόμμα, ούτε κίνημα, ούτε καν κίνηση. Συνειδητά, ώστε να μπορεί μεθαύριο ο πρώην να χωρέσει όπου υπάρχει ευκαιρία και όπου «υποδείξει» η ανάγκη. Ακόμη και σε έναν πολιτικό συνεταιρισμό με την κ. Καρυστιανού;
Ποιος μπορεί να το αποκλείσει, αν εκείνος χρειαστεί ένα δεξί χέρι και εκείνη ένα αριστερό, για να «σώσουν» τη χώρα από τους διεφθαρμένους και τους προδότες; Ορισμένοι που βοήθησαν το 2015 στο συνοικέσιο με τον Καμμένο και τη μακροημέρευση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ βρίσκονται σήμερα ατύπως στο πλευρό της Καρυστιανού.
Έτοιμοι να βοηθήσουν ενδεχομένως τους δύο να συντονίσουν τις πυξίδες τους για την «Εντιμότητα, τη Δικαιοσύνη, τη Δημοκρατία».
Συμπίπτουν ακριβώς στο τρίπτυχο που παρουσιάζουν στους πολίτες και σε ένα πιο καίριο: στην αποστολή να φύγει η κυβέρνηση και ο Μητσοτάκης.
Και οι θέσεις της Καρυστιανού για τις αμβλώσεις; Αν είναι η Ελλάδα να σταματήσει να πρωτοστατεί στην «αντιρωσική υστερία», όπως είπε στη Θεσσαλονίκη ο Τσίπρας – θυμίζοντας και κάποιον άλλο που ανησυχεί για αυτό – κάπως θα ξεπεραστεί κι αυτό. Χαραμάδα να βάλουν τον λοστό ανατροπής του Μητσοτάκη να βρεθεί και μια «ηθική» νομιμοποιητική βάση, δεν θα βρουν;
