Δεν πρόκειται για τον νέο πολιτικό έρωτα του ελληνικού λαού. Πρόκειται για τον απόλυτο πολιτικό έρωτα, τον δημιουργό, τον συστατικό θα έλεγα, του νέου ελληνικού λαού. Ενός λαού αποκαθαρμένου από αμαρτίες, ευτέλειες, ιδιοτέλειες, αδιαφάνειες, ακάθαρτες επιφάνειες, υστερήσεις ηθικές (όπως και στερήσεις υλικές), εκπτώσεις και εξώσεις αξίων και αξιών.
Ενός λαού εμπνεόμενου από τον -κατ’ εικόνα και ομοίωσή του- άμωμο, άσφαλτο και άσπιλο Θεό της κάθαρσης… Τον οποίο επί γης ενσαρκώνει μια γένους θηλυκού πενθοφορούσα προφήτης. (Καιρός ήταν να δημιουργηθεί επιτέλους μια θρησκεία διαχεόμενη στις μάζες από γένους θηλυκού προφήτη και παρακαλώ ας μου συγχωρέσουν οι θιασώτες του «βουλεύτρια». «δικάστρια», «αφέτρια», «πολίτρια», «αρεοπαγίτρια», «κτίστρια» κ.λπ. που δεν γράφω προφήτρια…)
Καθαρτήριος και εξυγιαντής, ανατρεπτικός και ανορθωτικός, πυρφόρος και ζωοφόρος, ο καρυστιάνειος Θεός της δικαιοσύνης προβάλλει ήδη σαν ηλιοτρόπιο χαράς και ελπίδας για τους στερημένους από δικαιοσύνη και κυβέρνηση με υγιή ορθοφροσύνη.
Πανέτοιμος για την καθαρτήρια λειτουργία του, καθότι πύρκαυλος και ιθυφαλλικός, εστηκώς και εστεμμένος με της αγνότητος το στέμμα, είναι έτοιμος να αποκαθάρει, εν ανάγκη και να απαυτώσει, τους φθαρμένους και διεφθαρμένους, εξωνημένους και εκπεσόντες από το βασίλειό Του, πολιτικούς, πολιτικάντηδες και πολιτευτές του χθες. (Όσους τουλάχιστον δεν υπήρξαν νικόφρονες και εμβαπτισμένοι στη νίκειο ή νάτσιο κολυμβήθρα του Σιλωάμ ή, εν πάση περιπτώσει όσους δεν επελέγησαν για το καρυστιάνειο βασίλειο των δικαίων…)
Κατόπιν τούτου όμως…
Αμέσως μετά την ώρα της Αποκάλυψης…
Έρχονται οι ποταποί, οι μιαροί και όσοι ξεβολεύονται…
Συκοφαντικά να διακηρύξουν πως η, επί παντός θέματος άποψη και πρόγραμμα διαθέτουσα, προφήτης είναι -όχι ερωτευμένη με ένα δημόσιο ήθος ανώτερο, αλλά απλώς- …εριστική! Πως, πριν ακόμη δημιουργήσει τον νέο φορέα, πιο σωστά τον φορέα του νέου ανθρώπου -η ηγεσία του οποίου είναι ανοικτή προς διεκδίκηση σε όλους τους εξάγγελους της ανόρθωσης και της κάθαρσης-, έχει ήδη τσακωθεί με τους πάντες και τα πάντα: Από τα τασάκια της, καταγγελία ελέγξιμη γιατί δεν είναι βέβαιο πως η προφήτης είναι και καπνίστρια, μέχρι και τη μανικιουρίστρια της, ψεύδος ασύστολο, πασιδήλως αποκαλυπτόμενο από τα πάντα σκουρόχρωμα φροντισμένα νύχια της…
Και δεν φτάνουν μόνο αυτοί, οι μικρόψυχοι διαβολείς και συκοφάντες. Υπάρχουν και οι χειρότεροι. Οι προβάλλοντες γνώσεις ιστορίας. Και επιχειρούντες, συνακόλουθα, με εκ του παρελθόντος προηγούμενα, να αποσαθρώσουν ή να απαξιώσουν το της νέας θεότητος και της εξ αυτής εκπορευόμενης προφήτου το ανορθρωτικό-κοσμοαναπλαστικό εγχείρημα. Άκουσα προχθές ένα τέτοιο λογά, ονόματι Θανάση Διαμαντόπουλο, δίδοντα συνέντευξη στον Πέτρο Τατσόπουλο για το πρόσφατο βιβλίο του, το αναφερόμενο στους πρωθυπουργούς της Μεταπολίτευσης, να θυμάται και να απαγγέλλει τον στίχο του Σουρή που έλεγε: «Σαν έρχεται κάθε σκατάς θαρρούμε πως σωθήκαμε, μα σα φεύγει βλέπουμε πως αποσκατωθήκαμε»…
Σωθήκαμε…
*Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι συγγραφέας του έργου «Ελευθέριος Βενιζέλος, Πλαστουργός Ιστορίας, ο άνθρωπος, ο θρύλος, το πολιτικό αποτύπωμα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Είναι επίσης συγγραφέας του έργου «Το πολιτικό Σύστημα των ΗΠΑ, Ένας ιδιόρρυθμος δικομματισμός», που εξεδόθη το 2012 από τις εκδόσεις Πατάκη. Το νέο βιβλίο του «Οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης: Μια περίοδος, 10 πρωθυπουργοί, 11 πρωθυπουργίες» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
