Το 2015 ο Πορτογάλος Αντόνιο Κόστα κατέκτησε την πρωθυπουργία.
Περιχαρής δήλωσε ότι η χώρα του ήταν η μόνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση όπου η Ακροδεξιά δεν είχε πολιτική έκφραση.
Ζηλέψαμε!
Στη δική μας χώρα η Χρυσή Αυγή θριάμβευε ως τρίτη δύναμη στις εκλογές.
Κι ο Λαφαζανης εκπροσωπούσε τη χώρα υποκλινόμενος στον Πούτιν…
Μεγάλο λόγο μην πεις…
Δέκα χρόνια αργότερα, ο Αντρέ Βεντούρα, ηγέτης του ακροδεξιού «Σέγκα», που σημαίνει «Αρκετά», κατακτά το εντυπωσιακό 33% του εκλογικού σώματος.
Ξεκίνησε ως διώκτης των Ρομά κοινοτήτων, γρήγορα περιέλαβε τους μετανάστες, ακόμη και Πορτογάλους πολίτες και αυτοπροσδιορίστηκε ως εθνικιστής κι αντισυστημικός, με σύνθημα το γνωστό μας «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια» προσθέτοντας και το «Εργασία»…
Έχασε από τον σοσιαλιστή Αντόνιο Σεγκούρο, που συγκέντρωσε το 67% με την υποστήριξη ενός ευρύτατου πολιτικού φάσματος που αντιλήφθηκε την απειλή.
Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δηλώνει ανακουφισμένη.
«Η φωνή των Πορτογάλων πολιτών παραμένει σταθερή στις κοινές ευρωπαϊκές μας αξίες.»
Αλλά ο θριαμβευτής ηττημένος ακροδεξιός δεν το βάζει κάτω…
«Σύντομα θα κυβερνήσουμε τη χώρα».
Η απειλή δεν απευθύνεται μόνο στη μακρινή Πορτογαλία.
Αλλά σε όλο το πλέγμα σχέσεων που ονομάζουμε Δυτικό πολιτισμό.
Δίπλα στον Βεντούρα στοιχίζονται, χαμογελούν και γνέφουν… η Λε Πεν, το VOX, o Φάραντζ, το AFD, λίγο πιο κει ο Τραμπ και στο βάθος Πούτιν.
Επιτίθενται στη Δημοκρατία.
Και στις «κοινές αρχές» που περιστρέφονται γύρω από μία…
Την αρχή της συνύπαρξης.
Που προϋποθέτει τον σεβασμό της διαφορετικής άποψης, τον διάλογο.
Που αναδεικνύει τον συμβιβασμό ως αρετή και γύρω του συγκροτεί ένα σύνολο κανόνων κοινωνικής συμβίωσης που ονομάζουμε Σύστημα…
Νοσταλγώ το δίπολο Δεξιά-Αριστερά. Ήταν βολικό, καθησυχαστικό κατά κάποιο τρόπο, μας έβγαζε από περίπλοκες αναλύσεις.
Έπεσε και η ΕΣΣΔ, το μεν ΚΚΕ παρέμεινε ως πανευρωπαϊκά μοναδικό μουσειακό δείγμα, ενώ η Αριστερά προσδιορίστηκε πλέον ως συστημική Σοσιαλδημοκρατία.
Δεν είχαμε και μεγάλη αγωνία για την εναλλαγή εξουσίας.
Εφησυχάσαμε… κι ανεπαισθήτως, μέσα σε ένα κλίμα μακαριότητας, αφήσαμε να φυτρώσουν τα λαϊκίστικα άνθη της αμφισβήτησης αυτού που, με τόσο κόπο και τίμημα αίματος, χτίσαμε ως Ευρωπαϊκή ιδέα.
Η οικονομική κρίση έστρωσε το έδαφος.
Για θυμηθείτε τα δικά μας…
Γλυτώσαμε από τον Καιάδα γιατί έλειπαν 5-6 Λαφαζάνηδες από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, συγχαρήκαμε τον Τσίπρα γιατί δίστασε να μας δώσει την τελική σπρωξιά στον γκρεμό που εκείνος μας οδήγησε.
Αλλά η σπορά του αντισυστημισμού απέδωσε πλούσιους καρπούς.
Πλεύση Ελευθερίας, Βαρουφάκης, Βελόπουλος, Νίκη, Σπαρτιάτες… και η Καρυστιανού ως επιστέγασμα.
Σιγά σιγά το Δεξιά κι Αριστερά ως πρόσημο αποσύρεται ευφυώς ώστε η μάχη ενάντια στο «σύστημα» να αγκαλιάσει τους αποδέκτες όλου του φάσματος.
Η Ζωή και η Μαρία των Τεμπών, ο Νατσιός κι ο ατυχής Κασσελάκης, ίπτανται υπεράνω του κλασικού δίπολου.
Κοινό σημείο συνάντησης οι θεωρίες συνωμοσίας, οι ανεμογεννήτριες, τα εμβόλια, τα ξυλόλιο, ό,τι προκύψει.
Και το «να πέσει ο Μητσοτάκης», προσέξτε… ο Μητσοτάκης κι όχι η ΝΔ.
Η προσωποποίηση του μίσους επικεντρώνει την στόχευση.
Ιερός ο στόχος, στήνονται «προοδευτικά» και «λαϊκά» μέτωπα όπου, περιέργως, ουδείς δέχεται να κατονομάσει τους πιθανούς συμμετέχοντες!
Η απροσδιόριστη «προοδευτικότης» ως προκάλυμμα.
Ακόμη και το ΠΑΣΟΚ ξεχνά ότι, όταν χρειάστηκε, απέκρουσε, από κοινού με την μισητή ΝΔ και τους διάσπαρτους Μενουμευρώπηδες, την επίθεση του ανορθολογισμού.
Που για λίγο καιρό ξαποσταίνει αλλά καραδοκεί.
Η πολυδιάσπαση του μετώπου, χρωστάμε μεγάλη χάρη στην φιλόδοξη και ναρκισσιστική φύση των ηγετών, μας κρύβει τον κίνδυνο.
Μέχρι να βρεθεί ο ένας, ο εκλεκτός.
Το έχουμε ξαναζήσει αλλά η μνήμη δεν μας καθιστά οπωσδήποτε σοφότερους.
