Καταρχήν, ο Νίκος Ανδρουλάκης συνεχίζει - και μάλιστα με τρομερή επιτυχία - να υπονομεύει μόνος του, όχι μόνο το προφίλ του ως αρχηγού αλλά και την όποια δυναμική του ΠΑΣΟΚ σε τέτοιο βαθμό, που η αμφισβήτηση που δέχεται από Δούκα - Γερουλάνου, είναι έως και ευεργετική.
Η κριτική - σε διαφορετικές κλίμακες και ύφος - η προκαλούμενη εσωστρέφεια και η δημόσια συζήτηση για το αν το ΠΑΣΟΚ θα συμμαχήσει με τον Τσίπρα και την Κωνσταντοπούλου, θα κάνει πλάτες στην Καρυστιανού ή θα αποκλείσει μέχρι… θανάτου μια μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ, αποτρέπουν την κύρια συζήτηση: Μπορεί αυτό το συγκεκριμένο κόμμα υπό τη συγκεκριμένη ηγεσία και στελέχη με τον προγραμματικό λόγο που αρθρώνει, να σταθεί ως κυβερνητική εναλλακτική;
Η απάντηση στο ερώτημα είναι πλέον καθαρή και επαναλαμβάνεται ταυτόσημη και για ένα ευρύ χρονικό διάστημα σε όλες τις δημοσκοπήσεις.
Το ΠΑΣΟΚ φαίνεται σαν να μην χωράει και ταυτόχρονα να περισσεύει στο πολιτικό σκηνικό που έχει διαμορφωθεί. Η έρευνα της Pulse έδειξε τη διαφορά από τη ΝΔ στην εκτίμηση ψήφου, στις 16,5 μονάδες. Είναι η δεύτερη υψηλότερη διαφορά από το 2016 όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέλαβε τη Ν.Δ και ενώ η κυβέρνηση, οδεύοντας στον 7ο χρόνο θητείας, αντιπαλεύει παράλληλα με τα προβλήματα και την απολύτως φυσιολογική απομάγευση ψηφοφόρων που της έδωσαν τη θηριώδη αυτοδυναμία το 2023.
Υπό την πίεση των Καρυστιανού και Τσίπρα, ο ασθενικός πολιτικός σφυγμός, υποκαθίσταται από εκρήξεις αντιπολίτευσης, σποραδικό αντισυστημισμό, χαμηλής απόδοσης προγραμματικό λόγο. Στοιχεία, τα οποία εμπεριείχε και η τελευταία παρουσία Ανδρουλάκη στη Βουλή στη συζήτηση συγκρότησης της διακομματικής για τον πρωτογενή τομέα.
Υπό αυτές τις συνθήκες, όσο κι αν ακούγεται περίεργο, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ διευκολύνεται, από τις φωνές στα «αποδυτήρια», την αμφισβήτηση της τακτικής, τις υποδείξεις, τις προοδευτικές τρικλοποδιές του κ. Δούκα και τον εξευγενισμένο λαϊκισμό του κ.Γερουλάνου.
Μπροστά σε μια πιθανή σημαντική δημοσκοπική υποχώρηση, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, θα μπορεί να επικαλεστεί ως αιτία τη σύγχυση που προκαλούν στους ψηφοφόρους τα στελέχη πρώτης γραμμής.
Ή ακόμη και τη «συμμόρφωσή» του όπως φαίνεται, στις υποδείξεις, για συνοδοιπορία με όποιον «προοδευτικό» μπορεί να προκαλέσει ζημιά στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Το δόγμα του, μέσα όλοι. Μόνο κριτήριο συμμετοχής για τον προγραμματικό διάλογο, να δηλώνει κάποιος προοδευτικός! Ο Χάρης Δούκας το είπε έτσι καθαρά.
Θέλει όμως και κάτι παραπάνω. Να τεθεί ως «θεμέλιο» της πορείας του ΠΑΣΟΚ, το «ΟΧΙ» σε συγκυβέρνηση με τη ΝΔ.
Δεν χρειάζεται ωστόσο να φτάσουν στο Συνέδριο για να δοκιμάσουν πώς ακούγεται η θέση αυτή στους ψηφοφόρους τους ή στους πολίτες που βρίσκονται στη γκρίζα ζώνη και που όλοι θέλουν να προσελκύσουν.
Αρκεί να βγάλουν μια επίσημη ανακοίνωση στην οποία θα λένε «ΠΑΣΟΚ και ΝΔ γιοκ» και θα συνυπογράφουν και ο πρόεδρος και οι πρωτοκλασάτοι που λένε ότι είναι ο δρόμος για να ξεκολλήσει η βελόνα.
Στα γκάλοπ θα βλέπαμε τότε τα αληθή και ψευδή διλήμματα που τίθενται στο ΠΑΣΟΚ της καρδιάς μας.
Αξιοσημείωτη είναι πάντως η ρητορική που υιοθετεί ο Π. Γερουλάνος, ο οποίος στο πρόσφατο παρελθόν είχε πάθει ζημιά από την απολυτότητα «ποτέ με τη ΝΔ» και το « ναι ακόμη και με τον Βαρουφάκη».
Στο Κάραβελ κατά την κοπή της πίτας του, λάνσαρε - θυμίζοντας τον Δ. Κουτσούμπα - το σύνθημα « από το λαό, με τον λαό, για τον λαό» μαζί με το διεθνιστικό «να παλέψουμε όχι μόνο τα δικά μας δίκαια αλλά και το δίκαιο όλων των Λαών».
Διάλεξε ωστόσο το ουδέτερο και χλιαρό «καμιά συνεργασία με τη Συντήρηση!» αντί για το σαφές και ξεκάθαρο «Όχι στη ΝΔ, όχι στον Μητσοτάκη». Δεν το σήκωνε άραγε το κοινό που ήταν προσκεκλημένο, ή ο γενικός αφορισμός της Συντήρησης ήταν μια έμμεση απόσταση από τις θωπείες της Χαριλάου Τρικούπη και του Δούκα, στο αρχαγγελικό εγχείρημα της Καρυστιανού; Χωρίς να αποκλείεται ο Παύλος Γερουλάνος απλά να δοκίμασε ένα τρικ έμμεσης αποδοκιμασίας χωρίς αποδοκιμασία, στο σκοταδισμό της κυρίας Καρυστιανού.
