Τα κατάφεραν πάλι εκεί στο ΠΑΣΟΚ κι έγιναν μαλλιοκούβαρα λίγο πριν το Συνέδριο.
Μπήκαν σε μια αχρείαστη εσωστρέφεια και σε μια ανούσια συζήτηση σχετικά με το ποιος θα συνεργαστεί με ποιον λες και είχαν καμία υποχρέωση να πάρουν θέση τώρα. Ήταν η εντελώς λάθος απάντηση στην εντελώς προβοκατόρικη ερώτηση. Στην οποία και τσίμπησαν σαν χάνοι.
Ενώ ένα «δεν θ’ αφήσουμε τη χώρα ακυβέρνητη», θα έφτανε και θα περίσσευε.
Και θα έδειχνε σοβαρότητα, υπευθυνότητα και κυρίως κυβερνησιμότητα. Αφήνοντας έστω όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.
Απορίας άξιον λοιπόν πώς μπήκαν σε τέτοια συζήτηση αλλά και γιατί τη συντηρούν.
Και ακόμα πιο ανεξήγητη η επιμονή των Δούκα και Γερουλάνου, να τεθεί προς ψήφιση ο αποκλεισμός της συνεργασίας με τη ΝΔ, ως επίσημη συνεδριακή θέση. Μια επιμονή που καταντά εμμονή και δημιουργεί τριβές άνευ λόγου και αιτίας. Γιατί ποιος μπορεί να προδικάσει από τώρα το συσχετισμό των δυνάμεων στις επόμενες εκλογές ; και ποιος μπορεί να αποκλείσει a priori συνεργασίες αν το συμφέρον της χώρας το απαιτήσει ;
Και με ποια λογική μπορεί να αγνοηθεί το πρώτο κόμμα, πόσο μάλλον αν έχει διπλάσια διαφορά από το δεύτερο όπως δείχνουν όλες ανεξαιρέτως οι μετρήσεις ;
Και εν πάση περιπτώσει αφού μόνοι τους άνοιξαν τη συζήτηση, ας πάμε και στην ουσία.
Μιλούν στο ΠΑΣΟΚ για «συγκλίσεις», «συνεργασίες», «συμπορεύσεις», ακόμα και για «κοινά ψηφοδέλτια».
Και το ερώτημα είναι με ποιους. Οι αριθμοί βλέπετε, είναι αμείλικτοι. Η ΝΕΑΡ είναι ένα βήμα πριν τη διάσπαση με τους μισούς να θέλουν «λαϊκά μέτωπα» και τους άλλους μισούς αυτόνομη πορεία. Και αφήνουμε κατά μέρος ότι οι τρέχουσες μετρήσεις δείχνουν ότι το κόμμα ετοιμάζεται να κουνήσει μαντήλι ούτως η άλλως, πόσο μάλλον με διάσπαση ή και χωρίς αυτήν. Ένα το κρατούμενο.
Στον Σύριζα πάλι, οι περισσότεροι περιμένουν ένα νεύμα Τσίπρα, κάποιοι ετοιμάζονται για ΠΑΣΟΚ αλλά και κάποιοι σχεδιάζουν να κρατήσουν τη σφραγίδα.
Αν ο Τσίπρας κάνει κόμμα, εξυπακούεται ότι και ο Σύριζα θα μας αφήσει χρόνους, αφήνοντας ίσως πίσω μόνο τον Πολάκη και δυο τρεις ακόμα αμετανόητους, να σουλατσάρουν παραμιλώντας στην άδεια Κουμουνδούρου.
Αν πάλι δεν κάνει, προς τι τόση προσπάθεια και τόσα έξοδα για το rebranding;
Επομένως, και με αυτά δεδομένα, και με αυτό το χαοτικό τοπίο στην αντιπολίτευση, πού ακριβώς στοχεύει το ΠΑΣΟΚ ;
Και πόση προστιθέμενη πολιτική αξία εισφέρουν δηλώσεις του τύπου, «όλοι χωράνε» η «καμία συνεργασία με τη ΝΔ όσες εκλογές κι αν χρειαστούν» η «με τη ΝΔ δεν μπορούμε να συνεργαστούμε ούτε ηθικά, ούτε πολιτικά;» δεν πρέπει ο κόσμος που θα κληθεί να ψηφίσει, να ξέρει εκ των προτέρων πόσοι αλλά και ποιοι «χωράνε» στους «όλους» ;
Όταν εξάλλου ειπώθηκαν όλα τα παραπάνω, το ΠΑΣΟΚ άρχισε να παίρνει δημοσκοπικά την κατρακύλα. Και αυτό δεν ήταν καθόλου τυχαίο.
Κανείς εκεί δεν αντιλαμβάνεται ότι το αφήγημα μιας «προοδευτικής κυβέρνησης» είναι εξαιρετικά θολό και αδύναμο ;
Kατ' αρχήν με ποιον επικεφαλής ; και επάνω σε ποια προγραμματική βάση ;
Στον Σύριζα θέλουν ας πούμε επανακρατικοποίηση της ΔΕΗ και μιας τουλάχιστον τράπεζας. Θέλουν την κατάργηση της αξιολόγησης στο Δημόσιο. Θέλουν αποκλειστικά και μόνο κρατικά ΑΕΙ, επαναφορά του ασύλου, κατάργηση της ελάχιστης βάσης εισαγωγής ακύρωση της διαγραφής των αιωνίων αλλά και όλων των άλλων μεταρρυθμίσεων που έγιναν στην Παιδεία. Στη ΝΕΑΡ πάλι, διαφωνούν με τις αμυντικές δαπάνες, προτιμούν βούτυρο αντί για κανόνια αλλά θέλουν και σχεδόν ανοιχτά σύνορα στο μεταναστευτικό. Και τα δυο κόμματα θέλουν επίσης ακύρωση της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ και αναγνώριση της Παλαιστίνης χωρίς προϋποθέσεις.
Συμφωνούν με όλα αυτά στο ΠΑΣΟΚ; Κι αν διαφωνούν πως θα πετύχουν την περιβόητη προγραμματική σύγκλιση αν υπάρχουν τέτοιες και τόσες θεμελιώδεις διάφορες ;
Πώς θα πείσουν τον κόσμο ότι αποτελούν σοβαρή εναλλακτική ;
Ακόμα κι αν υπάρχουν κεντρώοι και κεντροαριστεροί που για τον α ή β λόγο εμφανίζονται δυσαρεστημένοι με την κυβέρνηση Μητσοτάκη ή αναποφάσιστοι, όταν ρίχνουν μια ματιά στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς και βλέπουν έντρομοι αυτό το χάλι, αποστρέφουν αμέσως το βλέμμα. Και αρκετοί σκέφτονται να ξαναψηφίσουν Μητσοτάκη, ως τη μόνη υπάρχουσα ρεαλιστική επιλογή. Ή έστω ως το μη χείρον, βέλτιστον.
Αυτό βεβαίως κατά κανένα τρόπο δεν σημαίνει ότι όλα είναι ρόδινα και στην κυβερνώσα παράταξη. Ο Μητσοτάκης συντηρεί μεν ένα σκληρό πυρήνα υποστηρικτών κοντά στο 30%, έχει καλές πιθανότητες να πάρει κι ένα κομμάτι των αναποφάσιστων, έχει σαφώς υπέρ του ότι ένα 37-38% δηλώνει ότι επιθυμεί σταθερότητα αλλά οι μάχες χαρακωμάτων με τους Σαμαρά και Καραμανλή καλά κρατούν. Και η μάχη κατά της διαφθοράς φαίνεται να μην αποδίδει τα προσδοκώμενα. Όπως και να’ χει, μια νέα αυτοδυναμία Μητσοτάκη στις εκλογές του ’27, σε καμία περίπτωση δεν θα σημαίνει λευκή επιταγή. Γι’ αυτό προσοχή. Ούτε ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ πλέον, ούτε Φραπέδες, ούτε Χασάπηδες αλλά ούτε και ΚΕΚ της συμφοράς που τσέπωναν επιδοτήσεις για να επιμορφώνουν δήθεν ανέργους αλλά δήλωναν έδρες κάτι χωράφια και κάτι γιαπιά. Θα μας υποχρεώσουν.
Μεταξύ άλλων γιατί περίοδος χάριτος δεν θα υπάρξει ξανά στον αιώνα τον άπαντα. Και θα είναι κρίμα τόση προσπάθεια να πάει στράφι για κάποια λαμόγια.
