Θα σκουριάσει από την ακινησία η βελόνα του ΠΑΣΟΚ. Ο Παύλος Γερουλάνος έδειξε… μεγαθυμία. Αφού πέρασε άπρακτο το διάστημα των Χριστουγέννων κατά το οποίο είχε δώσει διορία στον Ανδρουλάκη να κινηθεί η βελόνα, τώρα μετέθεσε το χρονικό όριο ως το Πάσχα. Κι αν δεν κινηθεί ως τότε, μπορεί να δώσει νέα διορία ως τον Δεκαπενταύγουστο.
Στο ενδιάμεσο θα έχουμε περάσει τη γιορτή του Αγίου Πνεύματος, αλλά το Άγιο Πνεύμα, αν ερμηνεύουμε σωστά τις δημοσκοπήσεις, δεν δείχνει διάθεση να επικαθήσει επί των κεφαλών της συλλογικής ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ.
Φυσικά δεν φταίει η γκρίνια και η έμμεση αμφισβήτηση του Προέδρου για την καχεξία των δημοσκοπικών ποσοστών. Τα ποσοστά φταίνε για την γκρίνια. Αλλά έτσι όπως το πάνε, δεν τα βοηθούν να ανακάμψουν.
Ουδείς αμφισβητεί φανερά τον Ανδρουλάκη, εκτός ίσως από τον Χάρη Δούκα, που τον αντιπολιτεύεται με περίσσια αδιακρισία, ατζαμοσύνη και αγνωμοσύνη. Είναι δεδομένο ότι στις εκλογές θα πάνε με τον Ανδρουλάκη γιατί είναι ο εκλεγμένος αρχηγός από τον λαό του ΠΑΣΟΚ. Και δεν υπάρχει περίπτωση να κλειστούν σε ένα μπουζουξίδικο α λα ΣΥΡΙΖΑ και να τον ’ξωπετάξουν, όπως τον Κασσελάκη.
Απλώς, όσο η συζήτηση για τη βελόνα γίνεται δημόσια, δεν ροκανίζουν μόνο τη θέση του Ανδρουλάκη, αλλά και του κόμματος που μετεκλογικά θέλουν να αναλάβουν.
Φυσικά ο Ανδρουλάκης κρατάει τα κομματικά μετερίζια, ή τους αρμούς της - κομματικής - εξουσίας, που θα έλεγε και μια ψυχή. Ενδέχεται να προσπαθήσει να τα κρατήσει και μετά τις εκλογές όπου κατά τα φαινόμενα η αποτυχία είναι προδιαγεγραμμένη. Και δεν αναφερόμαστε στο οραματικό και ανεπίτευκτο «έστω και με μια ψήφο διαφορά», αλλά στο ενδεχόμενο τα ποσοστά να μείνουν ακίνητα ή να μειωθούν.
Μιλώντας στο OPEN προειδοποίησε πως η βελόνα θα ξεκολλήσει «με ενότητα και αγώνα» και προειδοποίησε «όποιος σύρει το χαλί είναι υπόλογος και σ’ εμένα και στον κόσμο της Δημοκρατικής Παράταξης».
Υποστήριξε το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ηγηθεί της πολιτικής αλλαγή γιατί «δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας. Έχει πρόγραμμα για όλα, για τους θεσμούς, για τη δικαιοσύνη, για το κυκλοφοριακό, για την ακρίβεια, για όλα».
Δεν έχει άδικο ότι έχει πρόγραμμα. Χωρίς να λέμε ότι αυτό είναι καλό ή κακό. Ούτως ή άλλως το πρόγραμμα του κάθε κόμματος δοκιμάζεται στο αμόνι της κυβερνητικής του θητείας. Ως τότε όσα προγραμματικά υπόσχεται είναι έπεα πτερόεντα. Έχει άδικο όμως στο ότι δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας. Δεν εννοούμε ότι είναι, αλλά το πρόβλημα είναι πως έτσι δείχνει.
Ακόμη και υπερβολή να ήταν ο χαρακτηρισμός του κυβερνητικού εκπροσώπου ως «πράσινου ΣΥΡΙΖΑ», το πρόβλημα ήταν ότι εικόνα που εκπέμπει τον δικαιώνει.Υπάρχει ποιοτική διαφορά ανάμεσα στο πρόγραμμα που προσπαθεί να συγκροτήσει και στην τριβή της καθημερινής αντιπολιτευτικής λειτουργίας του. Γειτνιάζει υφολογικά με την υστερία του ΣΥΡΙΖΑ.
Και τα δυο κόμματα δεν έχουν κατανοήσει ότι η υστερική αντιπολίτευση επί παντός του κυβερνητικού επιστητού, δεν πείθει. Το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Και καλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Τόσος είναι. Αλλά το ΠΑΣΟΚ ίσως είχε διαφορετικό αποτέλεσμα εάν με περισσότερη μετριοπάθεια έδειχνε την εικόνα του ικανού για τη διακυβέρνηση της χώρας.
Εν τω μεταξύ ο Χάρης Δούκας, και δήμαρχος Αθηναίων, πάλι θέλησε να υποκαταστήσει τον πρόεδρό του. Έκανε δήλωση για τις νεκρές εργάτριες του τραγικού δυστυχήματος στη Βιολάντα («αναδεικνύεται με τραγικό τρόπο το θέμα της ανασφάλειας στους εργασιακούς χώρους»).
Ως τι έκανε δήλωση; Ως άνθρωπος μπορεί να λυπήθηκε όπως όλοι μας. Αλλά ως δήμαρχος Αθηναίων δεν του έπεφτε λόγος. Ακόμη και τις εκδηλώσεις του δήμου που ανέστειλε λόγω του δυστυχήματος, μπορούσε να τις ανακοινώσει με τα συλλυπητήρια προς τις οικογένειες, χωρίς πολιτικολογίες.
Γι’ αυτό υπήρχαν αρμόδιοι: Ο πρόεδρος του κόμματος, ο οποίος και έκανε, καθώς και ο υπεύθυνος εργατικής πολιτικής. Είναι διαφορετικό να βρίσκεται ένας πολιτικός σε κάποιο πάνελ, να ερωτηθεί και να τοποθετηθεί επί του θέματος της ανασφάλειας των εργασιακών χώρων, και άλλο να υποκαθιστά τον πρόεδρο του κόμματος με αυτόβουλη ανακοίνωση.
Τα ίδια έλεγε ο γράφων και για τον Βαγγέλη Βενιζέλο, που κάποτε στο ΠΑΣΟΚ της αντιπολίτευσης, καλωσόρισε τους μαθητές της νέας σχολικής χρονιάς ενώ δεν ήταν ακόμη πρόεδρος του κόμματος ούτε τομεάρχης Παιδείας.
Αυτή η αμφισβήτηση από τους διαδόχους, που φτάνει στα όρια της υπονόμευσης, δεν θα σταματήσει. Και η βελόνα θα παραμείνει σκουριασμένη...
