Η άδεια για την ημερίδα με τίτλο «Ιράν στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης με τον ιμπεριαλισμό» στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων παραχωρήθηκε «γραφειοκρατικά» μετά από αίτηση καθηγητή-εκπροσώπου της «Παγκόσμιας Αντιιμπεριαλιστικής Πλατφόρμας». Η γραφειοκρατία των αρμοδίων του Δήμου της Αθήνας δεν άφησε περιθώριο υποψίας ως προς το περιεχόμενο της εκδήλωσης το οποίο υπονοούσε ανοιχτά τόσο ο τίτλος της όσο και οι οργανώσεις-μέλη της λεγόμενης «Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Ιράν» (ΔΗ.ΚΕ.Α-Iskra του Παναγιώτη Λαφαζάνη κλπ). Εκτός αν κάποιοι στο Δήμο «εξαπατήθηκαν» ηθελημένα προκειμένου να ικανοποιηθεί μια συγκεκριμένη μερίδα των ψηφοφόρων της Αθήνας.
Τι κι αν το εγκεκριμένο με 657 ψήφους (συμπεριλαμβανομένων και των ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ) στις 22/1/2026 έχει καταδικάσει τη βίαιη καταστολή στο Ιράν (οι νεκροί διαδηλωτές υπολογίζονται σε 30.000 περίπου) και καλεί τα κράτη μέλη να αποκλείουν εκπροσώπους του ιρανικού καθεστώτος από επίσημες εκδηλώσεις «έως ότου απελευθερωθούν οι πολιτικοί κρατούμενοι και γίνει ουσιαστική πρόοδος προς τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου». Αντίθετα στην προκλητικά προβεβλημένη από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εκδήλωση αναγραφόταν ως πρώτος ομιλητής ο πρέσβης του Ιράν στη χώρα μας.
Χρειάστηκαν οι άμεσες αντιδράσεις οργανώσεων και πολιτών για να φτάσουμε τελικά στην ακύρωση της ημερίδας. Μια ακύρωση η οποία πέρασε κι αυτή από διαφορετικές φάσεις και εκδοχές. Ο Δήμαρχος Αθηναίων δήλωσε σε τηλεοπτικό σταθμό ότι δεν θα γίνουν εκδηλώσεις λόγω του πένθους ενώ η αρμόδια υπηρεσία του Δήμου ανακοίνωσε την ακύρωση της εκδήλωσης «για τεχνικούς λόγους». Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο. Αν το εμπόδιο δεν ήταν είτε το πένθος είτε οι τεχνικοί λόγοι, θα γινόταν κανονικά στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου της πρωτεύουσας εκδήλωση προπαγάνδας υπέρ του σκοταδιστικού καθεστώτος της Τεχεράνης με τη συμμετοχή και του Ιρανού πρέσβη; Υπάρχει όριο ανοχής για τέτοιου είδους πρωτοβουλίες από την πλευρά της Δημοτικής Αρχής;
Η ακυρωθείσα εκδήλωση δεν είχε οργανωθεί περιστασιακά. Ένα σημαντικό μέρος της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς επιχειρεί συστηματικά να δημιουργήσει αντι-δυτικό μέτωπο. Οι δεσμοί της Ελλάδας με τη Δύση, ειδικά μετά την ένταξη της χώρας στην Eυρωζώνη δεν μπορούν να διαρραγούν. Άλλωστε, δεν διερράγησαν ούτε κατά την περίοδο που η Ελληνική κυβέρνηση αναζητούσε εις μάτην συμμάχους - δανειστές (μεταξύ των οποίων η Ρωσία και το Ιράν) που θα έβγαζαν τη χώρα από την εποπτεία του ΔΝΤ και τρόϊκας. Ήταν το τέλος μιας αυταπάτης την οποία η Ελλάδα πλήρωσε με ένα τρίτο επώδυνο μνημόνιο γεγονός που δεν φαίνεται να έχει αποτρέψει ένα σημαντικό μέρος της Αριστεράς από τη φιλοδοξία της απαγκίστρωσης από τη Δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία.
Η φιλοδοξία αυτή αναζωπυρώθηκε μετά την επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Η αλλοπρόσαλλη πολιτική του που έχει ήδη βάλει τον πλανήτη σε πρωτοφανείς περιπέτειες, δημιούργησε την «αριστερή» ιδέα της συγκρότησης ενός νέου αντιιμπεριαλιστικού μετώπου των αυταρχικών, δικτατορικών και σκοταδιστικών καθεστώτων του πλανήτη. Πρόσχημα η αντιμετώπιση της αμετροεπούς, επεκτατικής και ρατσιστικής πολιτικής της διοίκησης Τραμπ. Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ δεν εξυπηρετεί παρά τις προσωπικές του φιλοδοξίες και την υστεροφημία του θεωρώντας ότι η Δύση του ανήκει και ότι το Διεθνές Δίκαιο ταυτίζεται με την ηθική του.
Για τη συγκρότηση του νέου παγκόσμιου αντιιμπεριαλιστικού μετώπου η Αριστερά έχει προσδώσει και ιδεολογικό χαρακτήρα στις θέσεις της. Γι αυτό το λόγο άλλωστε ενστερνίστηκε από την πρώτη στιγμή τα προσχήματα που χρησιμοποίησε ο Πούτιν για να «νομιμοποιήσει» την εισβολή στην Ουκρανία. Άλλωστε γι αυτό η Αριστερά μιλάει ανοιχτά και σε αντίθεση με την μεγάλη πλειοψηφία της Ευρώπης για διατάραξη των σχέσεων με τη Ρωσία, όπως αποκαλούν την συνεχιζόμενη προσπάθεια της ΕΕ να απεξαρτηθεί ενεργειακά από τον αναθεωρητικό μεγαλοϊδεατισμό του Πούτιν. Η συμπαιγνία Τραμπ - Πούτιν στο θέμα της Ουκρανίας δεν φαίνεται να ενοχλεί τους συνεπείς αντιιμπεριαλιστές.
Και αν, ως ένα βαθμό, η στήριξη του Πούτιν ήταν αναμενόμενη, η ανοιχτή και απροσχημάτιστη στήριξη των μουλάδων ξεπερνάει κάθε όριο συμπαράστασης ενός εγκληματικού καθεστώτος. Τη στιγμή που δολοφονήθηκαν ήδη δεκάδες χιλιάδες πολίτες, νέοι κυρίως στην ηλικία, τη στιγμή που τα ανθρώπινα δικαιώματα, ειδικά των γυναικών, έχουν καταργηθεί από τους φετφάδες των χομεϊνίδων που κυβερνούν για μισό σχεδόν αιώνα το Ιράν, η Αριστερά επιμένει ότι ο κίνδυνος προέρχεται από τις απειλές του Τραμπ κατά των μουλάδων στους οποίους αναγνωρίζει πρωταγωνιστικό αντιιμπεριαλιστικό ρόλο. Βέβαια, ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται για δικαιώματα των Ιρανών αλλά για τα πετρέλαιά τους, όπως ακριβώς συνέβη και στη Βενεζουέλα όπου συνεχίζει να συνεργάζεται με τους πρόθυμους ανθρώπους του καθεστώτος του απαχθέντα Μαδούρο.
Άλλωστε η αφίσα που κυκλοφορεί προπαγανδίζοντας της ακυρωθείσα λόγω «πένθους» ή «τεχνικών λόγων» ημερίδα επιγράφεται χαρακτηριστικά «Ιράν, στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης με τον ιμπεριαλισμό». Η διεξαγωγή της εκδήλωσης θα ήταν πραγματικά μεγάλη προσβολή στη μνήμη του Αντώνη Τρίτση, το όνομα του οποίου κοσμεί το αμφιθέατρο του Πνευματικού Κέντρου και ο οποίος αφιέρωσε όλη τη σύντομη ζωή του στους αγώνες για τα ιδανικά της δημοκρατίας και την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Άλλωστε, ο ελληνικός λαός πλήρωσε διαχρονικά βαρύ φόρο αίματος για την υπεράσπιση αυτών των ιδανικών ώστε να ανέχεται την επίσημη προπαγάνδα των εκπροσώπων των μουλάδων.
