26 Ιανουαρίου σήμερα και πριν έντεκα χρόνια, καθώς χάραζε η νέα μέρα, πολλοί νόμιζαν ότι χάραζε και μια νέα ελπιδοφόρα εποχή. Η πρώτη φορά Αριστερά στην κυβέρνηση.
Η Αυγή έγραφε για «Νίκη ορόσημο για την Ελλάδα» και ο Ριζοσπάστης «Νίκη του ΣΥΡΙΖΑ - Αλλάζει η κυβέρνηση, όχι η πολιτική». Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ «Σκληρή τιμωρία από τη μεσαία τάξη» (σ.σ. σε κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου), και οι υπόλοιπες μιλούσαν για νέα εποχή, φράση ουδέτερη κατ’ ουσίαν, αφού νέα εποχή ούτως ή άλλως ερχόταν, με άγνωστο πρόσημο.
Και η νέα εποχή ήρθε. Πρώτη κίνηση του νέου πρωθυπουργού η συγκυβέρνηση με τον Πάνο Καμμένο, και οι γενναίες δηλώσεις πως η Ελλάδα αλλάζει σελίδα και έρχεται τέλος στη λιτότητα (αμ… το είδαμε!).
Στο κατόπι, επειδή στην αξιοποίηση και οικειοποίηση των συμβολισμών ο Αλέξης ήταν ειδήμων, την ίδια ημέρα επισκέφθηκε το Μνημείο των Εκτελεσμένων στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, όπου κατέθεσε λουλούδια.
Γιατί οι περίπου 600 που εκτελέστηκαν συνολικά σε διαφορετικές ημερομηνίες στον χώρο - κυρίως κομμουνιστές - έδωσαν τη ζωή τους για να γίνει ο Αλέξης πρωθυπουργός, ο δημοκράτης Πάνος Καμμένος συγκυβερνήτης.
Και ο Γιάνης με το ένα «ν» να αναλάβει ρόλο πρωτοπαλίκαρου για να αποτινάξει τη βαριά σκλαβιά από τη μπότα των δανειστών, που με κατακτητικό μένος ήθελαν να μας σώσουν και δεν μας άφηναν να ψωμολυσσάμε όπως η Αργεντινή της χρεοκοπίας, ή να τρώμε ζωοτροφή σαν τους Βενεζουελάνους, όπως ο ίδιος ο Μαδούρο είπε στο μήνυμά του προς τον Τσίπρα, μετά το τραγικό δημοψήφισμα.
Έκτοτε παρήλθον χρόνοι πολλοί και η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έγινε η πιο απεχθής στον λαό. Απόδειξη ότι της έδωσε διαρκές φύλλο πορείας σε 4,5 χρόνια, ενώ της έκλεισε την πόρτα σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις. Γιατί αυτοί που θα άλλαζαν την Ελλάδα ούτε ως αντιπολίτευση δεν τα κατάφεραν να επιβληθούν.
Τώρα βρίσκονται σκορπισμένοι. Αλλού ο Λαφαζάνης και η ομάδα του που έφυγαν πρώτοι, αλλού κάποιοι που δεν ανέχτηκαν το πραξικόπημα στον Κασσελάκη, αλλού η Νέα Αριστερά, ενώ ο Αλέξης… Πρόεδρος, μόνος ψάχνει!
Η εξάρτησή τους από Αυτόν είναι ολοσχερής. Ο Φάμελλος και η πλειοψηφία του «ορθόδοξου» κόμματος περιμένει ένα νεύμα του να τρέξουν κοντά του, να τους αναπτερώσει τις ελπίδες ότι υπό την σκέπη του θα εξακολουθούν να διαθέτουν ορατότητα στο πολιτικό σκηνικό.
Η Νέα Αριστερά, λίγοι και… καθαρόαιμοι «αριστεροί» χθες ολοκλήρωσε το συνέδριό της, εκδίδοντας μια άτολμη μεσοβέζικη απόφαση που τους διατηρεί μαζί ώσπου να διασπαστούν. Η πλειοψηφία των Γαβριήλ Σακελλαρίδη, Πάνου Σκουρλέτη, Νίκου Φίλη, Ευκλείδη Τσακαλώτου κ.α. δεν θέλουν να δουν στα μάτια τους τον Τσίπρα.
Η μειοψηφία των Αλέξη Χαρίτση (ο πρόεδρος είναι μειοψηφία στο κόμμα!), Εφης Αχτσιόγλου, Νάσου Ηλιόπουλου, Δημήτρη Τζανακόπουλου κ.α. προσβλέπουν στο κόμμα απ' το οποίο αποσκίρτησαν, ευελπιστώντας όμως να μπουν υπό τη σκέπη ενός «Λαϊκού Μετώπου» με τελική κατάληξη όλοι μαζί υπό την σκέπη του Τσιπρα.
Εν τω μεταξύ όλοι αυτοί έφυγαν επειδή διαφώνησαν με την εκλογή Κασσελάκη στην ηγεσία. Αυτό που ήθελαν έγινε. Ο Κασσελάκης έφυγε - έστω κι αν πετάχτηκε από το παράθυρο. Αυτοί όμως δεν επιστρέφουν και ο λόγος μη επιστροφής είναι δυσανάγνωστος για τον μέσο πολίτη. Η κατανόηση θέλει ειδική εξοικείωση με τα σανσκριτικά της Αριστεράς.
Το κείμενο της χθεσινής Πολιτικής Απόφασης του συνεδρίου της Νέας Αριστεράς, απλώς σηματοδοτεί την κοινή παραμονή τους μέχρι τη διάσπαση. Εμπεριέχει ως πολιτικό στόχο τις εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις των δύο πλευρών.
Της πλευράς που θέλει Λαϊκό Μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ και (βαστάζο ψήφων το ΠΑΣΟΚ), όλοι υπό τον Τσίπρα. Και η άλλη που θέλει ανασύσταση του ριζοσπαστισμού με Βαρουφάκη, Λαφαζάνη, Ανταρσύα και άλλες ριζοσπαστικές «Συλλογικότητες».
Το κλίμα του συνεδρίου περιγράφει η ανάρτηση του Νίκου Μπίστη, όπου μεταξύ άλλων τονίζει: «Τρόμαξα χθες στο συνέδριο της Νέας Αριστεράς. Τα επιχειρήματα των αντιπάλων του Χαρίτση με γύρισαν όχι στον μεσοπόλεμο αλλά στη δεκαετία του 1920. Δύο ήταν τα βασικά επιχειρήματά τους: Πώς να κάνεις μέτωπο με αυτούς που ψηφίζουν αμυντικές δαπάνες και αγοράζουν Μπελαρά; Τι μένει για να κάνεις κοινωνική πολιτική;».
Είναι ενδεικτικό του ρήγματος το οποίο η Πολιτική Απόφαση του Συνεδρίου ενώνει τεχνητά τις δυο πλευρές του λιλιπούτιου κόμματος, που πέπρωται να αφανιστεί ως αυτόνομη οντότητα όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Άλλωστε ο Φάμελλος δήλωσε εκ νέου ότι «ο ρόλος του Τσίπρα είναι σημαντικός». Σα να λέει Αλέξη πάρε μας στο νέο κόμμα σου. Το πρόβλημα είναι αν ίδιος ο Αλέξης μπορεί να σώσει εαυτόν - με την έννοια να καταγάγει ευρεία νίκη επί των υπολοίπων κομμάτων της αντιπολίτευσης και να αναδειχτεί αξιωματική αντιπολίτευση.
