Είδαν φως και μπήκαν; Γεγονός είναι πως σε παγκόσμια κλίμακα η σκληροπυρηνική δεξιά ρητορική έχει τον άνεμο ούριο, είναι δε και μεταδοτική. Όπως ακριβώς συνέβαινε με την (ακρο)αριστερή ανάλογη τη δεκαετία του 1970 και αρκετά μετέπειτα. Είναι άλλωστε σήμερα για ουκ ολίγους ελκυστική και αξιομίμητη η πορεία του Τραμπ, όπως και ο λόγος του. Τρεις περιπτώσεις, ωστόσο, είναι στη χώρα μας ξεχωριστές, τρεις καταπιστευματούχοι του μονοπωλίου του εθνικού συμφέροντος…
1. Άδωνις
Ο αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος φτάνει στο σημείο να τοποθετείται δημόσια υπέρ της εισαγωγής στην Ελλάδα της κοινωνικής βαρβαρότητας, δηλαδή επιχειρηματολογεί υπέρ της… καθολικής καθολικά ελεύθερης οπλοκατοχής! Αδιαφορώντας για τα φρικαλέα αποτελέσματα -πχ τους μαζικούς φόνους σε σχολεία- που έχει παραγάγει στις ΗΠΑ η εν λόγω πρακτική… Το κάνει, δε, αγνοώντας -ή προσποιούμενος ότι αγνοεί, δηλαδή παρασιωπώντας- πως στην υπερατλαντική χώρα η θεσμοθέτηση του δικαιώματος της ανεμπόδιστης οπλοκατοχής έγινε το…1791, προφανώς λόγω της ανεπάρκειας εκείνη την περίοδο των συγκοινωνιακών υποδομών, άρα λόγω της αδυναμίας της δημόσιας δύναμης να προστρέξει σε βοήθεια απειλούμενων πολιτών… (Ενώ ακόμη και στη Γαλλία του Λουδοβίκου του 15ου ή στην Πρωσία του Φρειδερίκου του Μεγάλου, όπου λόγω ανάπτυξης του συγκοινωνιακού δικτύου η έφιππη δημόσια δύναμη μπορούσε να αστυνομεύει έγκαιρα και αποτελεσματικά, ουδείς διανοήθηκε έστω και να εισηγηθεί κάτι ανάλογο. Σήμερα, δε, ανήκει στη σφαίρα του αδιανόητου…)
Παράλληλα, «ούτω τοποθετούμενος», εμφανίζει ως δείγμα… κοινωνικής σοφίας και ωριμότητας της αμερικανικής κοινωνίας την εμμονή σε αυτή τη ρύθμιση, ενώ η επί τόσα χρόνια διατήρησή της εκεί οφείλεται αφενός μεν στα επενδεδυμένα συμφέροντα των βιομηχανιών κατασκευής όπλων, αφετέρου δε στη θεσμική ιδιαιτερότητα της συγκεκριμένης χώρας, όπου μόλις το… 1% των πολιτών μπορεί να μπλοκάρει κάθε συνταγματικό εκσυγχρονισμό!
Τέλος δε, επί της ουσίας, υιοθετεί το γελοίο επιχείρημα πως η παχυσαρκία σκοτώνει περισσότερο από τα όπλα, χωρίς ωστόσο να απαγορεύεται η ανθυγιεινή διατροφή. (Μόνο που αυτή στρέφεται κατά του ίδιου του παχύσαρκου, ενώ το όπλο του κουμπουροφόρου εναντίον άλλων, εναντίον της κοινωνίας γενικότερα…)
Η ακροδεξιά ρητορική, όμως, εκτός από τον νυν αντιπρόεδρο γοητεύει και τον πρώην πρόεδρο του σήμερα κυβερνώντος κόμματος…
2. Αντώνης
Ο πολιτικός λόγος του Μεσσήνιου μακεδονομάχου και αιγαιομάχου ουσιαστικά πάντοτε – πλέον όμως, λόγω του μη αποκρυπτόμενου μίσους του προς τον Μητσοτάκη, σε βαθμό παροξυσμού - διέπεται από τη λογική πως ζούμε σε έναν κόσμο, όπως των νηπίων, ασυγκρουσιακό: όπου κάθε εθνική επιθυμία μας είναι πραγματοποιήσιμη… Όπου, δηλαδή, δεν υπάρχουν άλλοι λαοί με συμφέροντα, ενδιαφέροντα, ένοπλες δυνάμεις, συμμαχίες, κοινή γνώμη, εθνικιστικά φρονήματα ή κινήματα κ.λπ., άρα, μπορούμε να ενεργούμε παντού και πάντα, κατά βούληση… Δεν συνεκτιμάται, δε, καν πως -όλως υποθετική- άρση από την τουρκική κυβέρνηση του casus beli και συνακόλουθη μετατροπή του Αιγαίου σε ελληνική λίμνη μάλλον θα έφερνε απέναντί μας μια άλλη πιο εθνικιστική τουρκική κυβέρνηση…
Η καθήλωση, όμως, υπερηλίκων στη νηπιακή λογική του τύπου «αυτό θέλω» προσφέρεται για αντιμετώπιση από ειδικούς που δεν είναι αναγκαία πολιτικοί επιστήμονες, ούτε καν πολιτικοί αναλυτές γενικώς.
Ενδεχομένως, όμως, ανάλογα θα μπορούσαν να λεχθούν και για άλλες προσωπικότητες της δημόσιας ζωής…
3. Ζωή
Μπορεί άραγε να θεωρηθεί πως η ηγέτις του «εύπλοου κόμματος» κινείται και αυτή στο ακροδεξιό ρεύμα; Νομίζω πως κινείται ΚΑΙ σε αυτό. Γιατί μπορεί μεν το κόμμα της να είναι προσωποπαγές, προσωποκεντρικό ή μονοπρόσωπο, η ίδια όμως - και χωρίς να χρειάζεται προσφυγή στην Τεχνητή Νοημοσύνη - είναι «πολυσυλλεκτικά» πολυπρόσωπη, πολυειδής και πολυδιάστατη, πολιτικός που απλώνει τα πλοκάμια της προς κάθε κατεύθυνση, επίσης δε εντασσόμενη δυνητικά στα ενδιαφέροντα αρκετών επιστημονικών κλάδων… Πάντως αριστερό πολιτικό εμφανιζόμενο με στρατιωτική στολή δεν έχω εντοπίσει…
ΥΓ. Δεν είναι από έλξη στα μαθηματικά που επέλεξα τον τίτλο «η μέθοδος των τριών» μόνο. Αν έβαζα «των τριών δημοσίων ανδρών», ο τίτλος θα ήταν αδόκιμος, όσο «παντελονάτα» και αν τα λέει η τρίτη των εξεταζόμενων στο παρόν περιπτώσεων. Αν έβαζα «των τριών δημοσίων γυναικών», θα δημιουργούνταν πλείονα προβλήματα. Και αν κατέληγα στο πιο ουδέτερο «των τριών δημοσίων προσωπικοτήτων», κάποιοι ίσως μου επεσήμαιναν πως ο θετικά φορτισμένος όρος «προσωπικότητα» πρέπει να χρησιμοποιείται με φειδώ…
*Το τελευταίο έργο του καθηγητή Θανάση Διαμαντόπουλου «Οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης: Μια εποχή, 10 πρωθυπουργοί, 11 πρωθυπουργίες» βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία.
