Πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια από εκείνη τη μέρα που ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ο ελληνικός λαός θρήνησε 57 θύματα στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, σε μια άδικη και επώδυνη συγκυρία, όπου το πιο αθώο κομμάτι της Κοινωνίας μας, κάποια δηλαδή από τα παιδιά μας, ήλθαν κυριολεκτικά σε σύγκρουση με την ασυνειδησία, τον ωχαδερφισμό, την αναξιοκρατία και το «άρπα-κόλλα» της διαχρονικής πολιτικάντικης άσκησης της Εξουσίας και της πολύχρονης λειτουργίας ενός κρατικού μηχανισμού που θυμίζει Λερναία Ύδρα, και εξοντώθηκαν.
Είναι αδύνατον για κάποιον άνθρωπο που ζει μια απλή καθημερινότητα, να αντιληφθεί τι συμβαίνει σε ένα τόσο καταστροφικό γεγονός και εάν γίνει μάρτυρας τέτοιων σκηνών, είτε πρόκειται για την πτώση ενός αεροσκάφους, είτε για ένα εξαιρετικά βίαιο σιδηροδρομικό δυστύχημα όπως αυτό των Τεμπών, είτε για ένα τροχαίο σαν αυτό που στην κυριολεξία «θέρισε» 21 μαθητές μέσα σε ένα πούλμαν, 3 χιλιόμετρα και 20 χρόνια μακρύτερα, αυτές θα τον στοιχειώνουν για την υπόλοιπη ζωή του.
Φίλος δικηγόρος που έχει εμπλακεί στη δικαστική διαδικασία εκπροσωπώντας συγγενείς των θυμάτων, προκειμένου να με βοηθήσει να συντάξω την Τεχνική Έκθεση που παρέδωσα στον Εφέτη Ανακριτή, μου επέτρεψε πρόσβαση σε στοιχεία της Δικογραφίας και υπήρξε δοκιμασία για μένα, το να δω τις φωτογραφίες της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας, κάτι τόσο τραγικό, που ΠΟΤΕ δεν θα τολμούσα να αναπαραγάγω για λόγους εντυπωσιασμού. Είδα επίσης το επίσημο φωτογραφικό υλικό από την Π.Υ. και την Αστυνομία που κατέγραψε τις ενέργειες που έκαναν τα σωστικά συνεργεία και τα συνεργεία απομάκρυνσης των συντριμμιών κατά τις επόμενες 5 ημέρες.
Αυτό που είδα, ήταν εκατοντάδες πυροσβέστες, αστυνομικοί, διασώστες και εθελοντές εργαζόμενοι στα παρακείμενα έργα, να προσπαθούν εναγωνίως επί μέρες, να βρουν τραυματίες, στην αρχή και αργότερα τα τσακισμένα και απανθρακωμένα κορμιά των θυμάτων, κάτω από ένα ασύλληπτο σωρό συντριμμιών, λάσπης και χωμάτων.
Και ξέρετε κάτι;
Τα βρήκαν ΟΛΑ, εκτός από το σώμα της άτυχης Εριέττας Μόλφο. Κατάφεραν και έδωσαν στις οικογένειες των τραγικών θυμάτων έστω κάποια κομμάτια από τους αγαπημένους τους, για να κηδέψουν όπως έπρεπε και να έχουν ένα μέρος να πηγαίνουν να τους θυμούνται όπως ήταν.
Ήταν ηρωική δουλειά, για την οποία ποτέ δεν τους ευχαριστήσαμε ως Κοινωνία, αλλά κάποιοι ψυχικά ρυπαροί αυτόκλητοι τιμητές της Κοινωνίας μας, έσπευδαν να τους βρίζουν και να τους κατηγορούν κάθε φορά που βρισκόταν, μήνες μετά, ένα μικρό ανθρώπινο απομεινάρι, στα χώματα που μεταφέρθηκαν. Κι όμως, ακόμα και αυτά ταυτοποιήθηκαν με DNA και παραδόθηκαν στους οικείους των θυμάτων ετεροχρονισμένα, προκειμένου να τα θάψουν μαζί με τα υπόλοιπα σώματα.
Ένα τέτοιο όρνεο, μάλιστα, τόλμησε και δημοσίευσε φωτογραφίες από κάποια τέτοια μικροσκοπικά υπολείμματα, στο Facebook, θριαμβολογώντας, σαν να ανακάλυψε γάργαρο νεράκι στον Άρη!!
Τους κατηγόρησαν για το περίφημο «μπάζωμα», λες και όλοι αυτοί οι άνθρωποι αποτέλεσαν μέρος μιας μεγάλης κυβερνητικής συνωμοσίας, που ήξεραν από την πρώτη στιγμή, ποιο ακριβώς σημείο του εδάφους (που αντιστοιχούσε στο 10% της περιοχής του δυστυχήματος) έπρεπε να «μπαζώσουν», χωρίς εργαστηριακές αναλύσεις, προκειμένου να αποκρύψουν τα «ξυλόλια». Και προσπέρασαν ως «μη σημαντικό» το γεγονός ότι στο σημείο που κατέπεσε η επιβατική αμαξοστοιχία από το πρανές, διέρχεται ο κεντρικός αγωγός της ΔΕΣΦΑ, με πίεση δεκάδων ατμοσφαιρών, η διάρρηξη του οποίου, από τους γερανούς που σήκωναν 55 τόνων βαγόνια, θα προκαλούσε ανυπολόγιστη τραγωδία.
Για να ενημερώσω λοιπόν αυτά τα πτωματοβόρα περιτρίμματα της Πολιτικής και της Νομικής επιστήμης, σας παραθέτω σημερινή δημοσίευση της El Mundo που αναφέρει:
«Τουλάχιστον 45 άτομα εξακολουθούν να αγνοούνται μετά το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα που σημειώθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2026 κοντά στο Adamuz, στην Ανδαλουσία της Ισπανίας.
Ο επίσημος απολογισμός των θυμάτων ανέρχεται στους 43 νεκρούς, εκ των οποίων οι 41 έχουν ταυτοποιηθεί μέσω εξετάσεων DNA, σύμφωνα με τις Αρχές.
Οι επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης συνεχίζονται για τέταρτη ημέρα, με τα σωστικά συνεργεία να χρησιμοποιούν βαριά μηχανήματα προκειμένου να απομακρύνουν τα συντρίμμια και να ανασύρουν σορούς που παραμένουν εγκλωβισμένες κάτω από τα κατεστραμμένα βαγόνια.
Ο υπουργός Εσωτερικών της Ισπανίας, Φερνάντο Γκράντε-Μαρλάσκα, δήλωσε ότι ο αριθμός των αγνοουμένων —που κυμαίνεται μεταξύ 43 και 45— σχεδόν ταυτίζεται με τον προσωρινό αριθμό των νεκρών, γεγονός που ενισχύει τις εκτιμήσεις ότι ενδέχεται να υπάρχουν ακόμη θύματα που δεν έχουν εντοπιστεί.
Παράλληλα, οι Αρχές απευθύνουν έκκληση στις οικογένειες των αγνοουμένων να προσέλθουν σε κέντρα έκτακτης ανάγκης σε ολόκληρη την Ανδαλουσία για την παροχή δειγμάτων DNA, ώστε να επιταχυνθεί η διαδικασία ταυτοποίησης».
Για να πληροφορήσω επίσης αυτούς τους πολιτικούς φαφλατάδες, θα αναφέρω επίσημα στοιχεία από τις επιθέσεις της 11/9/2001, όπου 2.977 άνθρωποι φονεύθηκαν, εκ των οποίων οι 1.104 ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΠΟΤΕ, ούτε καν ως ένα ελάχιστο δείγμα για ανάλυση με DNA.
Έτσι, αντί να τιμούμε όλους αυτούς τους συνανθρώπους μας που έκαναν κάθε τι δυνατό για να παραδοθούν τα σώματα των νεκρών στους συγγενείς τους, τα όρνεα της πολιτικής τους βρίζουν ακόμα και σήμερα, τους αποκαλούν «συνωμότες» και «εγκληματίες» και «τσιράκια του Κούλη» και πολλούς από αυτούς, ενδεχομένως να τους δικάσουν για «αλλοίωση του τόπου του δυστυχήματος». Την ίδια στιγμή που η Ισπανία πλέκει το εγκώμιο των αντίστοιχων ομάδων της, που έπραξαν ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΙΔΙΑ, ενώ θυμόμαστε πόσες τιμές αποδόθηκαν στα συνεργεία των διασωστών, στην επίθεση της 11/9.
Αρκετά τους ανεχτήκαμε επί 3 χρόνια, να βρωμίζουν και να δηλητηριάζουν την κοινωνία μας, για να κερδίσουν 5 ψηφαλάκια παραπάνω ή παραδάκι από τις αποζημιώσεις που θα λάβουν οι δύστυχοι συγγενείς. Πρέπει να αντιδράσουμε όπως τους αρμόζει, από εδώ και πέρα, προκειμένου να μην αφήσουμε τέτοιας ποιότητας άτομα να επιβάλλουν την ατζέντα τους στην πολιτική ζωή της πατρίδας μας. Χρειαζόμαστε Δικαιοσύνη, απόδοση ευθυνών και επούλωση, όχι να ξύνουμε μια ανοιχτή πληγή μέχρι να κακοφορμίσει.
*Ο Κώστας Κάπος είναι Ενεργειακός-Μηχανολόγος Μηχανικός, BS, MS, PE
