Για το Λεξικό της Οξφόρδης η λέξη της χρονιάς (2025) ήταν το Δόλωμα Οργής (Rage Bait), που αντιπροσωπεύει μια δεδομένη ψηφιακή στρατηγική που αξιοποιεί κυρίως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στόχος να δημιουργήσει θυμό, οργή, μίσος γενικότερα ή να τονώσει αρνητικά συναισθήματα σε ευήκοα ώτα και ευάλωτα κοινά. Πρόκειται για ένα εργαλείο συναισθηματικής εκμετάλλευσης και χειραγώγησης. Προηγείται η ψηφιακή σπορά και η καλλιέργεια. Όσο πιο διχαστικά, προκλητικά, προσβλητικά και εμφανώς λάθος με σκοπό την πρόκληση είναι τα μηνύματα τόσο πιο ελκυστικά γίνονται και τόσο πιο πολύ οι αλγόριθμοι οργιάζουν.
Το εργαλείο αυτό που όχι μόνο αντιβαίνει σε βασικούς κανόνες της κοινωνικής και πολιτικής συμβίωσης σε μια δημοκρατική κοινωνία αλλά μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε μια κατάσταση «σήψης εγκεφάλου» (brain rot). Ένα ατέλειωτο και μοχθηρό scrolling μουδιάζει το μυαλό, μαστιγώνει αλύπητα τα αισθήματα. Εχθρότητα, πόλωση, διχασμός, μίσος, πολτοποιούν την ικανότητα ορθολογικής πρόσληψης της πραγματικότητας.
Η στρατηγική αυτή χειραγώγησης βρήκε την τέλεια σχεδόν εφαρμογή της στην πολιτική απάτη των Τεμπών, τα ανύπαρκτα ξυλόλια, τη διαβόητη πυρόσφαιρα και οι «λαθραίες» εύφλεκτες ύλες και τα «μπαζώματα» που ταλαιπώρησαν αλλά και βασάνισαν την κοινή γνώμη σε απίθανο βαθμό. Η επιχείρηση είχε πολιτικό κέντρο, οργάνωση, συντονισμό και κεντρικό πολιτικό στόχο την ανατροπή του Π/Θ και της κυβέρνησης. Οδήγησε σε πρωτοφανείς σε όγκο και έκταση συντονισμένες δημόσιες συγκεντρώσεις σε Ελλάδα και σε ορισμένες χώρες του εξωτερικού. Μολονότι η επιχείρηση αυτή εμφανώς στηριζόταν πάνω σε μια Μεγάλη Απάτη εν τούτοις είχε τεράστια δημοσιότητα, προβολή και στήριξη από τα παραδοσιακά και μη ΜΜΕ που ελέγχονται από γνωστά επιχειρηματικά συμφέροντα.
Συνάμα, δημιούργησε ως κοινό συναισθηματικό υπόστρωμα καθώς και την πεποίθηση ότι υπήρχε κάποια συστηματική κυβερνητική «συγκάλυψη». Οι άθλιοι, διεφθαρμένοι πολιτικοί… Άπαντες! Η πεποίθηση αυτή, που δεν στηριζόταν σε κανένα εμπειρικό στοιχείο ή απόδειξη, έγινε κοινό κτήμα της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών σε απίστευτο βαθμό. Το ποσοστό προσέγγισε σχεδόν το 80%. Διαπερνούσε, δηλαδή, όλο το πολιτικό και κομματικό φάσμα με το καθολικό υποτίθεται αίτημα της «δικαιοσύνης».
Την ίδια στιγμή, ο Σύλλογος Συγγενών με πρόεδρο την κα Καρυστιανού που εκπροσωπούσε μόνο 6 οικογένειες θυμάτων του δυστυχήματος, είχε εκ προοιμίου απορρίψει τη φερεγγυότητα των αρμόδιων οργάνων απονομής δικαιοσύνης μιας συντεταγμένης και δημοκρατικής Πολιτείας. Η Δικαιοσύνη ως θεσμός, δικαστές και ιατροδικαστές καθυβρίζονταν. Όπως και όσοι, συγγενείς και μη, είχαν διαφορετική άποψη για τα αίτια του δυστυχήματος και των θανάτων. Συνεπώς, η στρατηγική αυτή χειραγώγησης δεν περιοριζόταν στο αίτημα της «δικαιοσύνης» αλλά συνέθλιβε κάθε στήριγμα εμπιστοσύνης απέναντι στους πολιτικούς θεσμούς και το πολιτικό προσωπικό του δημοκρατικού συστήματος της χώρας. Πλήρης απόρριψη και απαξίωση εφόσον δεν ήταν στα μέτρα τους. Η απαξίωση αυτή των θεσμών και της πολιτικής έχει πάρει έκταση και ανιχνεύεται συστηματικά σε όλες τις έρευνες.
Γεγονός παραμένει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών είχε τσιμπήσει και δαγκώσει γερά το «δόλωμα οργής» των Τεμπών.
Κι έτσι οι πολίτες της χώρας αυτής παρουσιάζονται ως ευρισκόμενοι σε μια διαρκή κατάσταση θυμού, οργής, απόγνωσης και παροξυσμού. Αναμένουν τον τιμωρό και Εξολοθρευτή Αρχάγγελο με τη ρομφαία της «κάθαρσης» για να σαρώσει το «σάπιο» σύστημα και να οδηγήσει τη χώρα σε μια αόρατη και απροσδιόριστη «σωστή κατεύθυνση» μια και στραβά αρμενίζει.
Μπορεί μεν το ποσοστό παραφροσύνης αυτό να υποχώρησε μετά την αποκάλυψη της απάτης και της ανυπαρξίας πειστικών αποδεικτικών στοιχείων προς υποστήριξη των θεωριών συνομωσίας αλλά είναι φανερό ότι παρέμεινε ένα συμπαγές και εκτεταμένο συναισθηματικό υπόβαθρο οργής και θυμού. Κι αυτό κατασκευάστηκε και καλλιεργήθηκε επιμελώς και χρησιμεύει σήμερα ως βασικό καύσιμο και εφαλτήριο για τη δημιουργία κινήματος-κόμματος. Το φάντασμα των Τεμπών εξακολουθεί να πλανάται πάνω από τη χώρα.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα η κα Καρυστιανού εξαγγέλλει προσεχώς τη δημιουργία κινήματος-κόμματος «κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής» στο μπλόκο αγροτών στη Νίκαια. Συμβολικό! «Κάθαρση» με επιδοτήσεις και μπλόκα παρανομίας. Θα έχει, βέβαια, και «πρόγραμμα» για όλα και για όλους.
Το αναμενόμενο κόμμα από την κα Καρυστιανού, που εδώ και αρκετό χρόνο κυοφορείται με διάφορους τρόπους, ήδη κατακλύζει πρωτοσέλιδα, Ρ/Φ και Τηλεοπτικές εκπομπές, το Διαδίκτυο κ.τ.λ. Η κάλυψη είναι τεράστια, όπως και στην περίπτωση του κ. Κασελάκη, η πολιτική τύχη του οποίου αγνοείται, κατόπιν δε του κ. Τσίπρα με την ευπώλητη αυτοαγιογραφία του. Καταιγισμός δημοσιότητας.
Από τις διάφορες δημοσκοπήσεις, που δεν μπορούν να μετρήσουν παρά μόνο μετρούν «διαθέσεις», προκύπτει ότι ένα ενδεχόμενο κόμμα των Τεμπών έχει σημαντική απήχηση στους εκλογείς όχι μόνο του αποδυναμωμένου δημοσκοπικά κόμματος «Νίκη» αλλά και των προσωποπαγών κομμάτων «Ελληνική Λύση» και «Πλεύση Ελευθερίας», ακόμα δε και του ΣΥΡΙΖΑ και σε μικρότερο βαθμό του ΚΚΕ και του ΠΑΣΟΚ.
Οι σελίδες αυτές ορθώς ταξινόμησαν το νέο αυτό κόμμα στην Ακροδεξιά. Δεν χρειαζόταν να μας το υποδείξουν ούτε ο κ. Καραχάλιος με τις συνεχείς αποκαλύψεις του ούτε ο κ. Νικολόπουλος, με τις «ιδεολογικές και πολιτικές» του συγγένειες. Καταλάβαμε. Θα πρέπει, ωστόσο, να περιμένουμε και την απάντηση του κ. Πούτιν στις επιστολές του κ. Νικολόπουλου περί ανίχνευσης του ξυλολίου από δορυφόρους του. Κι ίσως η απάντηση να ικανοποιήσει και το ΚΚΕ κατά το οποίο η μοιραία αμαξοστοιχία εκ Θεσσαλονίκης με κατεύθυνση προς Πειραιά μετέφερε καύσιμα του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία επαρκή για ένα βενζινάδικο. Θα τρίβουν δε τα χέρια τους και οι διάφοροι «εμπειρογνώμονες» που θα έχουν αποδεικτικά στοιχεία διασφαλίζοντας τα ποσοστά τους στις αναμενόμενες αποζημιώσεις για τα θύματα. Δε ζητούσαν ακόπως το 15%!
Η απήχηση του νέου αυτού κομματικού διαβήματος στα αριστερά του πολιτικού φάσματος κάθε άλλο παρά τυχαία είναι καθόσον οι ποικίλοι αριστερόστροφοι και δεξιόστροφοι λαϊκισμοί αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία. Κι όχι μόνο ως προς τη βασική αντιπαράθεση του «αθώου και αγνού λαού που υποφέρει», τον οποίο έρχονται να σώσουν διάφοροι «Μεσσίες», Αρχάγγελοι, χαρτορίχτρες, μάγισσες και ΣΙΑ, με τις «διεφθαρμένες» πολιτικές και κοινωνικές ελίτ. Γνωστό το θέμα. Δεν πρόκειται για ελληνική αποκλειστικότητα μολονότι εδώ πρώην ΥΠΕΞ της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ «έβλεπε» την κα Καρυστιανού πρωθυπουργό της χώρας. Γιατί όχι!! Ωστόσο, πέρα από κάποια λογικά αναμενόμενη αρχική ώθηση που προκαλείται από το εμφανιζόμενο ως «νέο», τα πολιτικά ανεμομαζώματα που καθώς φαίνεται συγκεντρώνει το κυοφορούμενο κόμμα υπό τις αποδοκιμασίες όλων των άλλων συγγενών των θυμάτων των Τεμπών καθόλου δεν αποκλείεται να τα διασκορπίσει σύντομα ο διάβολος.
Είναι φανερό ότι τα κέντρα πολιτικής και μιντιακής ισχύος που στήριξαν σε απίστευτο βαθμό το πολιτικό marketing και rebranding του κ. Τσίπρα τώρα τον έχουν εν μέρει εγκαταλείψει ως κύριο πρωταγωνιστή της «ανασυγκρότησης» κάποιας «Κεντροαριστεράς». Τώρα, ποντάρουν κυρίως στο κόμμα των Τεμπών και τους θαμώνες του Καπνεργοστασίου. Δοκιμάζουν την εμβέλειά τους. Ως προς το τελευταίο και τη διακυβέρνηση της χώρας χρειάζεται ξεχωριστή συζήτηση.
Η προώθηση του κόμματος των Τεμπών, προκαλεί φυσικά αντιδράσεις από τα κόμματα που απειλούνται, σύμφωνα με ορισμένα δημοσκοπικά ευρήματα. Όλα στήριξαν άκριτα και ανέδειξαν την τωρινή πολιτική τους αντίπαλο με στόχο να επωφεληθούν πολιτικά τα ίδια. Κοινώς την «πάτησαν» που λέει και ο λαός «μας». Ας πρόσεχαν. Θερίζουν ό, τι αφρόνως έσπειραν.
Δυστυχώς, στην κατηγορία αυτή ανήκει και το ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη. Το 2024 έσπασε τα μούτρα του σε πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης την επαύριον ενός αναμασημένου και παραπλανητικού δημοσιεύματος κυριακάτικης εφημερίδας περί δήθεν «μονταζιέρας» στις επικοινωνίες αρμόδιων στο θέμα του δυστυχήματος των Τεμπών. Το 2025 επανήλθε με νέα πρόταση μορφής συμπράττοντας μάλιστα με το κόμμα της κας Κωνσταντοπούλου περί δήθεν «μπαζώματος» των «δολοφόνων», των υπαιτίων του «εγκλήματος». Κατέληξε σε νέο πολιτικό φιάσκο. Δεν φρονηματίστηκε αλλά δήλωσε «παρών» σε πρόταση της κας Καρυστιανού να κατηγορηθεί ο Π/Θ της χώρας για «εσχάτη προδοσία»! Για ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα!! Το ίδιο έσκαψε το λάκκο του παγιδευμένο σε ένα ακατανόητο και παρωχημένο «αντιδεξιό σύνδρομο» και σε μια ανοίκεια αντι-Μητσοτακικής υστερία.
Η εμφάνιση νέου αντισυστημικού κόμματος, σα να μην έφταναν όσα έχουμε, με αντιπολιτική και αντικομματική ατζέντα, εμφανώς φασίζουσα αντλεί από αριστερές και δεξιές δεξαμενές και προσποιείται ιδεολογική ουδετερότητα, με μαρτυρικό μάλιστα φωτοστέφανο, θα οξύνει ακόμα περισσότερο τη διαμάχη για την περίοπτη δεύτερη θέση στην κομματική διάταξη. Συνωστισμός. Θα φάνε τις σάρκες τους. Πρέπει να ξεχωρίσει η ήρα από το σιτάρι. Η μάχη θα είναι σκληρή, βρώμικη και αδυσώπητη. Διότι, αν ο 2ος ξεχωρίσει σημαντικά κι όχι απλώς δια βραχείας κεφαλής θα τύχει κατόπιν μεγαλύτερης στήριξης ως «αντίπαλο δέος» του Μητσοτάκη και της κυβέρνησης. Εξ ου και η αγωνία και ο οδυρμός για την «ενότητα» κάποιας φαντασιακής «Κεντροαριστεράς», χωρίς να διευκρινίζονται τα συστατικά της μέρη και ο αρχηγός της, ως ζητούμενο και αντίβαρο των κυοφορούμενων νέων πολιτικών σχημάτων.
Θα είναι τα νέα αυτά κυοφορούμενα πολιτικά σχήματα ικανά να σταθούν με αξιώσεις απέναντι στον κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνηση της ΝΔ; Στόχος θα είναι η στέρηση της αυτοδυναμίας ή η συγκυβέρνηση υπό όρους;
Ο καταστροφικός λαϊκισμός με τη γνωστή πολυμορφία του «αντισυστημισμού» έχει επανέλθει δριμύτερος. Τέμνει διάφορα πολιτικά σχήματα. Έχοντας δηλητηριάσει τον κοινωνικό ιστό απειλεί τη δημοκρατία και τους θεσμούς της, εκ νέου όλες τις δημοκρατικές κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης σε καιρούς μάλιστα χαλεπούς, γεωπολιτικών ανακατατάξεων και επιθέσεων κατά της δημοκρατίας και των δυτικών αξιών.
Θα φτάσουμε ξανά στο χείλος του γκρεμού;
Θα χρειαστεί να επανέλθουμε.
ΥΓ: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης συμπλήρωσε ήδη (10/1) 10 χρόνια ως ηγέτης της ΝΔ. Εξακολουθεί να κυριαρχεί στο πολιτικό στερέωμα της χώρας, βρίσκεται προς το τέλος της δεύτερης κυβερνητικής θητείας του, θα διεκδικήσει και τρίτη στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Επί του παρόντος η δημοσκοπική διαφορά από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπερβαίνει το διπλάσιο. Η κυριαρχία του δεν οφείλεται στην αδυναμία των αντιπάλων του αλλά στα δικά του επιτεύγματα. Διαφορετικά θα είχε ήδη καταρρεύσει. Ο Π/Θ προέβη σε μια λιτή και σεμνή δήλωση στην πρώτη επέτειο του θανάτου (5/1/2025) του Κώστα Σημίτη, ενός από τους πιο σημαντικούς Π/Θ της χώρας στη Μεταπολίτευση με μετρήσιμα και αξιόλογα επιτεύγματα για τον ευρωπαϊκό εκσυγχρονισμό της χώρας. Τον θυμήθηκε με ανακοίνωσή του και το ΠΑΣΟΚ που κάθε άλλο παρά εμπνέεται από την πολιτική και το ήθος του, κι ας ισχυρίζεται τυπικά το αντίθετο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που σημαντικά στελέχη των κυβερνήσεων Σημίτη (1996-2004) υπηρετούν ήδη στην κυβέρνηση Μητσοτάκη με ειδικό βάρος και αξιόλογες επιδόσεις.
