Στους «πολέμους της Ειρήνης», διεξάγονται πάντα παράλληλα και οι «πόλεμοι των μετόπισθεν» ή «πόλεμοι του καναπέ» ή «πόλεμοι του πληκτρολογίου». Με αποτέλεσμα, αυτοί που διαφωνούν, αυτοί που διαλέγουν στρατόπεδα για «ιδεολογικούς λόγους», να αναζητούν τα «επιχειρήματά» τους εκεί που δεν υπάρχουν, δηλαδή στο Διεθνές Δίκαιο. Μετά τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα και στο Ιράν, μπορούμε πια να πούμε ότι οι «παράπλευρες απώλειες» έχουν και «παράπλευρα οφέλη».
«Πόλεμοι της Ειρήνης» είναι οι αναρίθμητοι πόλεμοι που ξέσπασαν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι τότε τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα: Από δω οι καλοί, από κει οι κακοί, όπως είχε πει ο Περουβιανός συγγραφέας Κάρλος Φουέντες. Μετά οι πόλεμοι άλλαξαν. Και άρχισαν οι «πόλεμοι των μετόπισθεν». Ανάλογα με την «ιδεολογία» του καθενός, αυτοί που οι μεν θεωρούν καλούς, για τους δε είναι κακοί.
Προφανώς, ισχύει πάντα αυτό που είχε πει ένα χρόνο μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον: «Υπάρχει κανείς σ’ αυτήν τη χώρα, άνδρας, γυναίκα, μικρό παιδί που να μην γνωρίζει ότι στον σύγχρονο κόσμο ο σπόρος του πολέμου βρίσκεται στις βιομηχανικές και εμπορικές αντιπαλότητες;».
Γιατί ναι, αυτό που πάντα κρύβεται πίσω από έναν πόλεμο, είναι τα οικονομικά συμφέροντα και η ανάγκη για εξυπηρέτησή τους, είτε με την εξασφάλιση «ζωτικού χώρου», είτε με την εξασφάλιση πρόσβασης σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους.
Στον Α΄ και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Σύμμαχοι ήξεραν ότι αμύνονταν, ότι λάμβαναν μέρος σε έναν «δίκαιο πόλεμο» κατά του Απόλυτου Κακού. Στις μέρες μας ωστόσο, και η έννοια του «δίκαιου πολέμου» έχει αλλάξει. Για παράδειγμα, είναι δίκαιο να προκαλείς έναν πόλεμο για να πάρεις στα χέρια σου τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους μιας άλλης χώρας; Εκ πρώτης όψεως, όχι.
Γιατί να αγωνιστούμε για τα λεφτά του Μαδούρο και των Αγιατολάχ;
Αν, όμως, αυτοί που έχουν ήδη στα χέρια τους τον πλούτο της χώρας τους αλλά δεν τον χρησιμοποιούν υπέρ των λαών τους, τους οποίους καταπιέζουν, κλείνουν στη φυλακή και σε θαλάμους βασανιστηρίων, εκτελούν πυροβολώντας στο ψαχνό στις διαδηλώσεις, αφήνοντάς τους να πεθαίνουν τις πείνας και να ζουν σε παραγκουπόλεις;
Αν οι ίδιοι ζουν μέσα στον πλούτο και έχουν τα λεφτά τους στις τράπεζες της Ελβετίας; Πρόσφατα η Ελβετία πάγωσε τους λογαριασμούς προσώπων που ανήκουν στον στενό κύκλο του δικτάτορα Μαδούρο, ύψους 887 εκ. δολαρίων.
Αν, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Ιράν, το Επαναστατικό Πολιτικό Ισλάμ επιβάλλει την κυριαρχία των θρησκευτικών πεποιθήσεων στην πολιτική ζωή και λειτουργεί ως ρυθμιστής της και όχι ως θρησκευτική πίστη, δημιουργώντας έναν θρησκευτικό εθνικισμό;
Αν πρεσβεύει τον «Πανισλαμισμό», υποστηρίζοντας την ένωση των μουσουλμανικών κρατών εναντίον κάθε ιδέας (δυτικής προφανώς) με την οποία το Ισλάμ διαφωνεί; Αν χρησιμοποιεί τον πλούτο που ανήκει στον λαό για να χρηματοδοτεί τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ;
Αν χρηματοδοτεί πρόσωπα που φθάνουν στη Δύση, κυρίως στην Ευρώπη, ως πρόσφυγες, προκειμένου να ριζοσπαστικοποιηθούν και να φέρουν σε πέρας φονικές τρομοκρατικές επιθέσεις στην καρδιά της γηραιάς ηπείρου;
Κύπρος και Ελλάδα, οι πρώτοι που θα υποστούν τις συνέπειες
Αν αρνείται τους ελέγχους για ανάπτυξη πυρηνικών όπλων στην Διεθνή Οργάνωση Ατομικής Ενέργειας (που ανήκει στο σύστημα του ΟΗΕ) και αυτή παραδίδει εμπιστευτικές εκθέσεις, μεταξύ των οποίων και η πρόσφατη (27 Φεβρουαρίου), όπου αναφέρεται ότι η Τεχεράνη των μουλάδων έχει αποθηκεύσει σε σήραγγες στο Ισφαχάν εμπλουτισμένο ουράνιο σε ποσοστό ως 60%, δηλαδή ποσοστό καθαρότητας πολύ κοντά στο 90%, ιδανικό επίπεδο για την κατασκευή πυρηνικών όπλων – τουλάχιστον δέκα;
Αν το θεοκρατικό καθεστώς έχει δηλώσει πως διακαής πόθος του είναι να εξαφανίσει από προσώπου γης το Ισραήλ; Προφανώς οι πρώτοι που θα υποστούν τις συνέπειες της ραδιενέργειας θα είναι η Κύπρος και η Ελλάδα – εκτός αν οι δήθεν υπερασπιστές του Διεθνούς Δικαίου έχουν εφεύρει κάποιο… παραπέτο που θα την εμποδίσει να φθάσει στην Ευρώπη.
Αν το καθεστώς των μουλάδων συλλαμβάνει, βασανίζει, δολοφονεί τις γυναίκες μόνο και μόνο επειδή αρνούνται να φορέσουν τη χιτζάμπ, σύμβολο της ανελευθερίας τους;
Έρχονται τώρα οι υπερασπιστές των απανταχού δικτατόρων και απαντούν: Ναι, αλλά ο πόλεμος δεν έχει τέτοια αγαθά κίνητρα. Δεν το κάνουν για να απελευθερώσουν τους λαούς και τις γυναίκες. Το κάνουν για να τους αρπάξουν τον πλούτο τους. Ονομάζουν τους πολέμους τους «ανθρωπιστικούς» για να εξυπηρετήσουν τα ιδιοτελή τους συμφέροντα.
Λοιπόν, μετά από δεκαετίες στο διεθνές ρεπορτάζ, μετά από προσωπική παρουσία στα μέτωπα του πολέμου, μετά από χιλιάδες ρεπορτάζ για τις ολέθριες συνέπειες των πολέμων και τις αναρίθμητες «παράπλευρες απώλειες» - όρος που επινοήθηκε για την δικαιολόγηση των πολέμων – έχω καταλήξει ότι ναι μεν οι πόλεμοι δεν γίνονται για ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά αν έχουν «παράπλευρα οφέλη», όπως η απελευθέρωση των κρατουμένων στη Βενεζουέλα και (ελπίζουμε) η απελευθέρωση των γυναικών στο Ιράν, τότε θα έχουμε (στη Βενεζουέλα έχουμε ήδη) παράπλευρα κέρδη.
Διότι από πίτα που δεν τρως τι σε νοιάζει κι’ αν καεί; Τι σε νοιάζει αν στο Ιράν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές εκμεταλλεύονται η Αμερική ή οι μουλάδες; Τι σε νοιάζει για τα εκατομμύρια του Μαδούρο στην Ελβετία, ώστε να σε πιάνει οίστρος να τον υπερασπιστείς;
Τι σε νοιάζει για τα δισεκατομμύρια των μουλάδων, αν αυτά χρησιμοποιούνται για την τρομοκρατία, τους μισθούς της αστυνομίας των ηθών και των Φρουρών της Επανάστασης, τις σφαίρες κατά των διαδηλωτών, τα όργανα βασανιστηρίων στις φυλακές Εβίν;
Και ναι, οι πόλεμοι δεν γίνονται για ανθρωπιστικούς λόγους. Αλλά αν είσαι πραγματικός ανθρωπιστής ενδιαφέρεσαι για τους ανθρώπους και όχι για τους δικτάτορες.
Ο υποκριτικός πόνος για το Διεθνές Δίκαιο
Μα, απαντούν οι δήθεν ανθρωπιστές, πρέπει να τηρείται το Διεθνές Δίκαιο!
Εκεί τους πήρε ο πόνος. Σκασίλα τους αν τηρείται το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του Διεθνούς Δικαίου. Σκασίλα τους τι γίνεται στο Σουδάν, σκασίλα τους για τις τρομερές φυλακές «Λα Τούμπα» (Ο Τάφος) και Ελικόιντε στη Βενεζουέλα και τις φυλακές Εβίν στο Ιράν!
Εντάξει, είναι «με τον Άνθρωπο», αλλά πάνω απ’ όλα είναι αντιιμπεριαλιστές!
Βγαίνουν τώρα και μας λένε πως δεν υπήρξε απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Μιλάμε για το Συμβούλιο όπου τα πέντε μόνιμα μέλη του διαφωνούν συνεχώς μεταξύ τους και δεν υπάρχει η αρχή της πλειοψηφίας. Ένας να βάλει βέτο, ο γάμος σχόλασε.
Στο Κουβέιτ συμφώνησαν στη μοιρασιά
Απ’ όσο θυμάμαι, η μόνη περίπτωση που δόθηκε άδεια επέμβασης από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ήταν όταν το Ιράκ εισέβαλε στο Κουβέιτ – όλες οι άλλες Αποφάσεις ήταν υπεκφυγές και ευχολόγια, για να θυμηθούμε και την Κύπρο.
Θα ρωτήσουν τώρα αυτοί που είναι «με τον Άνθρωπο»: Γιατί τότε στάθηκε δυνατόν να υπάρξει συμφωνία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και η σχετική νομιμοποίηση;
Μα επειδή συμφώνησαν στη μοιρασιά. Μετά τον πόλεμο, οι πιο σημαντικές χώρες εκείνης της Συμμαχίας αποκόμισαν σημαντικά οφέλη. Η Ρωσία τη συμφωνία για την εκμετάλλευση του κοιτάσματος Δυτικής Κούρνας και Τούμπας. Στη Γαλλία δόθηκε το κοίτασμα του Μαϊνούν. Και ούτω καθεξής…
Τη νύχτα της 1ης προς 2α Αυγούστου 1990, ο Σαντάμ Χουσεΐν εισέβαλε στο Κουβέιτ, το οποίο κατέλαβε μέσα σε λίγες ώρες. Λίγες ημέρες αργότερα το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ επιβάλλει εμπάργκο στο Ιράκ και καλεί τον δικτάτορα να αποσύρει αμέσως τα στρατεύματά του.
Σχηματίζεται ο μεγαλύτερος μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συμμαχικός στρατός, αποτελούμενος από 600 χιλιάδες στρατιώτες από χώρες όπως οι ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία, Μ. Βρετανία, Ιταλία, Ιαπωνία, Αίγυπτο, Συρία. Είναι η Επιχείρηση «Ξίφος της Ερήμου».
Στις 13 Ιανουαρίου του 1991 ο ΟΗΕ στέλνει στον Σαντάμ τελεσίγραφο, δίνοντάς του διορία δύο ημερών για να αποσύρει τα στρατεύματά του.
Τις πρώτες πρωινές ώρες της 16ης Ιανουαρίου 1991, ξεκινά η Επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου». Μετά από 38 ημέρες βομβαρδισμών εναντίον του Ιράκ και του Κουβέιτ, αρχίζει η χερσαία επιχείρηση που διαρκεί τέσσερις ημέρες και καταλήγει με την ήττα του Ιράκ και την απελευθέρωση του Κουβέιτ.
Στο τέλος της σύγκρουσης, στις 3 Μαρτίου, οι Ιρακινοί θρηνούν τριακόσιες χιλιάδες θύματα. Αλλά ο Σαντάμ παραμένει στην εξουσία και συνεχίζει τις επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων στον βορρά και των σιϊτών στο νότο. Στην περιοχή παραμένουν Αμερικανοί και Βρετανοί ελέγχοντας τις βόρειες και νότιες περιοχές όπου απαγορεύονται οι πτήσεις των ιρακινών αεροπλάνων. Αυτήν την “no fly zone” υποτίθεται ότι υπερασπίσθηκαν οι Αγγλοαμερικανοί διέξαγοντας αεροπορικές επιδρομές το 1993, 1996, 1998, 1999 και 2000.
Δεύτερος πόλεμος στον Κόλπο: Ο ΟΗΕ και το ΠΑΣΟΚ
Δεν συνέβη το ίδιο με τον δεύτερο πόλεμο στον Κόλπο, που ξεκίνησε (με την ονομασία «Επιχείρηση Ιρακινή Ελευθερία») στις 20 Μαρτίου 2003, με την δικαιολογία την εξάλειψη των χημικών όπλων μαζικής καταστροφής του Σαντάμ – τα οποία δεν βρέθηκαν ποτέ. Σ’ αυτήν την περίπτωση δεν υπήρχε έγκριση του ΟΗΕ, αλλά μόνο η Απόφαση 1441, που έδινε χρόνο στο Ιράκ για να συνεργαστεί με τους επιθεωρητές.
Οι Αμερικανοβρετανοί έλαβαν την απόφαση να επέμβουν, δηλώνοντας ότι δεν χρειάζεται νέα Απόφαση και αρκούσε η πρώτη, ενώ οι Γαλλογερμανοί διαφωνούσαν.
Εδώ να σημειώσω ότι εκείνη την περίοδο η Ελλάδα ασκούσε την προεδρία της ΕΕ και οι διοικούντες πότε μας έλεγαν πως «ο πόλεμος δεν είναι αναπόφευκτος» και πότε πως «ο χρόνος τελειώνει». Αποτέλεσμα: Δεν πήραν χαμπάρι πότε άρχισε ο πόλεμος!
Αυτά για κάτι στελέχη του ΠΑΣΟΚ που κυκλοφορούν αυτές τις μέρες στα κανάλια και τσαμπουνάνε διάφορα περί Διεθνούς Δικαίου και Συμβουλίου Ασφαλείας.
Και κάτι ακόμη: Την ώρα που παρίσταναν πως τάσσονταν κατά του πολέμου - κυβερνητικά στελέχη εμφανίζονταν να δηλώνουν ότι ο πόλεμος είναι παράνομος και στο λαό δινόταν η αίσθηση της ουδετερότητας - η Ελλάδα ουσιαστικά συμμετείχε με διευκολύνσεις στον εναέριο χώρο και στις βάσεις της Σούδας και της Σητείας.
Επί ΠΑΣΟΚ και οι πόλεμοι σε Γιουγκοσλαβία και Αφγανιστάν
Να θυμίσω πως πάλι το ΠΑΣΟΚ ήταν στην εξουσία όταν έγιναν οι νατοϊκοί βομβαρδισμοί στην πρώην Γιουγκοσλαβία (1999), επίσης χωρίς απόφαση του ΟΗΕ, αλλά μια χαρά πέρασαν τα αμερικανικά άρματα από την Ελλάδα για να φθάσουν στα πεδία των μαχών. Κι’ αυτός κι’ αν ήταν πόλεμος που στηρίχθηκε στα ψέματα και στην προπαγάνδα!
Όσο για τον ΟΗΕ, το μόνο που έπραξε ήταν να εγκρίνει τον Ιούνιο του 1999 το Ψήφισμα 1244 και αφορούσε την λήξη του πολέμου (που δεν είχε εγκρίνει, διότι ως γνωστόν διαφωνούσε η Ρωσία). Δηλαδή, κατόπιν εορτής!
Και βέβαια, το ΠΑΣΟΚ ήταν στην εξουσία και το 2001, όταν, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ξεκίνησε ο πόλεμος στο Αφγανιστάν (2001–2021), ο μακροβιότερος του 21ου αιώνα. Στόχος ήταν η σύλληψη του Οσάμα Μπιν Λάντεν και σ’ αυτόν έλαβαν μέρος 40 χώρες, μεταξύ των οποίων όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ. Δεν τους ακούσαμε τότε να μιλάνε για νομιμοποίηση από τον ΟΗΕ, ο οποίος μπήκε αργότερα στο παιχνίδι, όταν δημιουργήθηκε Διεθνής Δύναμη Αρωγής.
Τώρα, ακούμε τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να μας λένε πως ούτε και αυτή η εκ των υστέρων νομιμοποίηση από τον ΟΗΕ, είχε αποτέλεσμα, αφού τελικά, μετά την εξόντωση του Μπιν Λάντεν, υπογράφηκε συμφωνία ανακωχής, τα αμερικανικά στρατεύματα αποσύρθηκαν και τελικά η χώρα ξανάπεσε στα χέρια των Ταλιμπάν.
Τότε ήταν ιεραποστολή!
Στο σημείο αυτό αξίζει να θυμηθούμε ότι η Μαντλίν Ολμπράιτ ήταν υπουργός Εξωτερικών του Δημοκρατικού Προέδρου Μπιλ Κλίντον, όταν είχε δηλώσει: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επεμβαίνουν είτε με τη συμμετοχή των συμμάχων τους, όποτε αυτό είναι δυνατόν, είτε μονομερώς, όποτε αυτό είναι αναγκαίο. Η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι μια μορφή ιεραποστολής. Γνωρίζουμε ότι εξαιτίας του εμπάργκο στο Ιράκ έχασαν τη ζωή τους 500 χιλιάδες παιδιά, αλλά... άξιζε το τίμημα. Δεν είναι δυνατόν να ανταποκρινόμαστε σε όλες τις ανά τον κόσμο τραγωδίες. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ανταποκρινόμαστε σε καμία!».
Εκείνη την περίοδο έκανε την εμφάνισή της και μια καναδικής προέλευσης μελέτη, σύμφωνα με την οποία έπρεπε να αλλάξει το δόγμα των στρατιωτικών επεμβάσεων, ώστε να είναι δυνατόν να δικαιολογηθεί μια στρατιωτική επέμβαση όταν αυτή συμβαίνει για την πρόληψη γενοκτονιών, μεγάλης κλίμακας εθνοκαθάρσεων, δολοφονιών, πρόκλησης προσφυγικών κυμάτων και τρομοκρατικών ενεργειών.
Υπογραμμιζόταν, βέβαια, ότι η προσφυγή στη στρατιωτική επέμβαση πρέπει να αποτελεί το ύστατο μέσο επιβολής και αφού έχουν εξαντληθεί όλες οι ειρηνικές προσπάθειες. Και πως πρέπει να γίνεται λελογισμένη χρήση της και να μην προκαλεί μεγαλύτερη φρίκη από αυτήν που υποτίθεται ότι σκοπεύει να καταστείλει.
«Ποτέ πια φαινόμενα σαν αυτά της Ρουάντα με τη διεθνή κοινότητα να παρακολουθεί χωρίς να παρεμβαίνει», διακήρυξε ο Αυστραλός πρώην υπουργός των Εξωτερικών Γκάρεθ Έβανς, αναφερόμενος στην πρωτοφανή γενοκτονία που συνέβη στη χώρα αυτή το 1994.
Η υπό τον τίτλο «Ευθύνη για προστασία» μελέτη χρηματοδοτήθηκε από την καναδική κυβέρνηση, προς ενίσχυση της άποψης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, ο οποίος κατά την ομιλία του στη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού, το 1999 – χρονιά κατά την οποία σημειώθηκαν οι πρωτοφανείς βομβαρδισμοί εναντίον της Γιουγκοσλαβίας – υποστήριξε ότι «έχει και η εθνική κυριαρχία όρια και πως η διεθνής κοινότητα πρέπει να παρεμβαίνει όταν παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα». Το ίδιο υποστήριξε και ο Κόφι Ανάν κατά την τελετή της παραλαβής, τον Δεκέμβριο του 2001, του Νομπέλ Ειρήνης στο Όσλο.
Στη μελέτη αναφερόταν ότι η Ρωσία είχε προβάλει βέτο όταν επιχειρήθηκε να δοθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας το πράσινο φως για την επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία. Και ότι τότε το ζήτημα έπρεπε να μεταφερθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας των 15 μελών στη Γενική Συνέλευση των 189 μελών, όπου και θα ήταν δυνατόν να εξασφαλισθεί ένα είδος διεθνούς νομιμοποίησης της νατοϊκής επέμβασης. Παρ’ όλα αυτά, από τη μελέτη προκύπτει πως είναι αδύνατον να ξεκινά μια στρατιωτική επέμβαση σε οποιοδήποτε σημείο της γης, όταν αντιδρά κάποια από τις μεγάλες δυνάμεις – ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Βρετανία, Γαλλία.
Το «Σύνδρομο της Σομαλίας»
Ο Έβανς, που έλαβε μέρος στην κατάρτιση της μελέτης, δεν παρέλειψε να υπογραμμίσει ότι στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 η διεθνής κοινότητα δεν ανταποκρίθηκε με σωστό τρόπο στις υποχρεώσεις της έναντι του ανθρωπισμού, αλλά και της νομιμότητας. «Κάθε άλλο παρά δεκαετία θριάμβου ήταν αυτή που διανύσαμε», είπε. «Κάθε φορά που χρειαζόταν να αντιμετωπίσουμε τέτοια θέματα το κάναμε με λανθασμένο τρόπο. Δηλαδή, είτε μέναμε απαθείς, όπως στην περίπτωση της Ρουάντα, είτε επεμβαίναμε με ανορθόδοξο τρόπο, όπως στη Σομαλία και στη Βοσνία».
Είναι γνωστό το «Σύνδρομο της Σομαλίας», μετά την εκτέλεση 18 Αμερικανών στρατιωτών από ντόπιους αντάρτες στο Μογκαντίσιου τον Οκτώβριο του 1993, που προκάλεσε την εσπευσμένη αποχώρηση των ΗΠΑ από την «ειρηνευτική δύναμη». Αργότερα, ο ίδιος ο Οσάμα Μπιν Λάντεν χρησιμοποίησε την αποχώρηση για να καταδείξει ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αναλάβουν το κόστος τέτοιων απωλειών.
Στην πραγματικότητα, οι αμερικανικές δυνάμεις αποσύρθηκαν από τη Σομαλία όταν ένα τηλεοπτικό δίκτυο έδειξε την φρικιαστική εικόνα ενός λυντσαρισμένου Αμερικανού στρατιώτη να τον σέρνουν δεμένο στους δρόμους της σομαλικής πρωτεύουσας. Έναν χρόνο αργότερα συνέβη μια από τις χειρότερες σφαγές, στη διάρκεια της οποίας έχασαν τη ζωή τους ένα εκατομμύριο άνθρωποι μπροστά στα μάτια του ΟΗΕ και του Γενικού Γραμματέα και τιμημένου με Νομπέλ Ειρήνης, Κόφι Ανάν.
Να μας πει ο ΣΥΡΙΖΑ: Υπήρχαν κρατούμενοι στη Βενεζουέλα;
Μετά από όλα αυτά, επιστρέφω στην αρχική μου σκέψη.
Η επέμβαση στη Βενεζουέλα οδήγησε στην δήλωση Τραμπ ότι «τώρα το πετρέλαιο ρέει άφθονο από την Βενεζουέλα».
Οδήγησε, όμως, και στην ψήφιση του Νόμου περί Αμνηστίας και στο κλείσιμο της τρομερής φυλακής Ελικόιντε. Βάσει αυτού άρχισαν κατά εκατοντάδες οι αποφυλακίσεις, αναμένεται να αποφυλακιστούν συνολικά 11.000 άνθρωποι, ενώ όσοι δεν καλύπτονται από τον νόμο θα αποφυλακιστούν με απονομή χάριτος.
Παράλληλα, στο νόμο προβλέπεται η συμμετοχή σε όλες αυτές τις διαδικασίες του Ερυθρού Σταυρού, ο οποίος μετατρέπεται σε βοηθητικό θεσμό του Κράτους.
Επιπλέον, τον περασμένο Φεβρουάριο ξεκίνησαν οι εργασίες στο Ελικόιντε, την έδρα της Μπολιβαριανής Υπηρεσίας Πληροφοριών (Sebin) στο Καράκας, που ΜΚΟ και μέλη της αντιπολίτευσης έχουν χαρακτηρίσει ως κέντρο βασανιστηρίων.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του Υπουργείου Δημοσίων Έργων, η φυλακή θα μετατραπεί σε «κοινωνικό, αθλητικό, πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο για τους αστυνομικούς και για τους κατοίκους των γύρω περιοχών».
Καταλήγω με ένα συμπέρασμα και ένα ερώτημα.
Το συμπέρασμα: Δεν με νοιάζει αν τα έσοδα από τα πετρέλαια θα φουσκώνουν τους λογαριασμούς του Μαδούρο και των βασανιστών του λαού της Βενεζουέλας ή θα κατευθύνονται προς τις ΗΠΑ. Άρα για ποιο λόγο να πρέπει να απαντάμε σε «επιχειρήματα» τύπου «μα το έκαναν για το πετρέλαιο»; Όσοι πραγματικά είμαστε με τον Άνθρωπο, είμαστε ευχαριστημένοι ότι η επιχείρηση κατέληξε στην απελευθέρωση χιλιάδων ανθρώπων.
Ο ίδιος ο πρόεδρος του κοινοβουλίου της χώρας Χόρχε Ροντρίγκεζ, αδελφός της προσωρινής προέδρου της χώρας Ντέλσι Ροντρίγκεζ, ανακοίνωσε την απελευθέρωση άνω των 11.000 ανθρώπων. Προσθέτοντας ότι «αυτός ο νόμος όχι μόνο αναγνωρίζει την ύπαρξη θυμάτων, αλλά θεσπίζει επίσης ένα βήμα για να διασφαλιστεί ότι δεν θα επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος».
Και η ερώτηση (προς τον ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά προς τον Αλέξη Τσίπρα): Τελικά υπήρχαν κρατούμενοι στη Βενεζουέλα ή ο Τσάβες και ο Μαδούρο ήταν μεγάλοι τιμονιέρηδες που αγωνίζονταν για τον λαό τους;
Δηλαδή, είστε με τον Άνθρωπο ή με τους βασανιστές του;
*Η Σοφία Βούλτεψη είναι Βουλευτής Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών ΝΔ, δημοσιογράφος
