Είχα πολύ πρόσφατα, λίγες ώρες προ της γραφής αυτών των σκέψεων, την ευκαιρία και τη χαρά να κάνω αναλυτική συζήτηση με δύο πολύτιμους φίλους, τους κορυφαίους ίσως δημοσκόπους της χώρας: Τον Θωμά Γεράκη και τον Δημήτρη Μαύρο.
Η ταύτιση των ευρημάτων των ερευνών τους με εντυπωσίασε: Συμπίπτουν, πρώτον, στο ότι, την παρούσα στιγμή, δεύτερο σε πανελλαδική εκλογική δυναμική είναι το «κόμμα» Καρυστιανού! (Ξέρετε, αυτό που μετά την ανακοίνωση της ίδρυσής του, θα …αναζητήσει και θα εκλέξει ηγέτη: τόση υποκρισία δεν είδα πουθενά, τους μάγους τους παλιάτσους, με τα κόκκινά σκουφιά, θα έλεγε, φαντάζομαι, ο Νιόνιος, ενώ τουλάχιστον το μετεμφυλιακό «κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου» δεν ήταν τόσο υποκριτικό, ώστε να οργανώνει εσωκομματικές αρχαιρεσίες προς ανάδειξη αρχηγού… Μετά, δε, θα θέσει σε κοινωνική διαβούλευση το θέμα της αυτοδιάθεσης του ανθρώπινου σώματος). Μάλιστα, δε, στην 1η Αθηνών, το εν λόγω «κόμμα» βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τη ΝΔ, σύμφωνα με μέτρηση ολοκληρωθείσα μόλις λίγες ώρες πριν από τη συζήτησή μου με τους δύο ειδικούς.
Δεύτερον, δε, κοινό συμπέρασμά τους είναι πως ο αντικυβερνητικός θυμός των δύο τρίτων περίπου της ελληνικής κοινωνίας δεν οφείλεται σε αναποτελεσματικότητα καταλογιζόμενη στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τους υπουργούς του. Αντίθετα, σχεδόν σε όλα τα «ζεστά» κοινωνικοοικονομικά και διεθνοπολιτικά ζητήματα το παρόν κυβερνητικό σχήμα -όπως και το κυβερνών κόμμα- θεωρείται άπειρα αποτελεσματικότερο κάθε άλλου υπάρχοντος… (δυνάμενο ως προς την αποτελεσματικότητα να συγκριθεί μόνο με τον «κανένα», για τον οποίο, όμως, έχω διασταυρωμένες πληροφορίες πως στις προσεχείς εκλογές δεν θα κατεβάσει υποψήφιους…).
Αντίθετα…
Αυτό που με έμφαση τονίζουν οι συγκεκριμένοι σημαντικοί «οιωνοσκόποι της λαϊκής διάθεσης» είναι πως το πρωτίστως καταλογιζόμενο από την κοινωνία και την κοινή γνώμη στην κυβέρνηση έχει να κάνει με τα τεράστια ελλείματά της στη Δικαιοσύνη. Διάχυτη αίσθηση, η οποία εν πολλοίς στρέφεται ενάντια σε όλο «συστημικό ημισφαίριο» (άλλωστε σε αυτό μόνο η ΝΔ ανήκει πλέον ως όλον, μόνο δε τμήματα του ΠΑΣΟΚ και του -ενδεχομένως;- υπό ίδρυση κόμματος Τσίπρα μπορούν να ενταχθούν…). Και η οποία κάνει τεράστια κοινωνικά υποσύνολα να είναι διατεθειμένα να τιμωρήσουν, γι’ αυτό το λόγο, με κάθε τρόπο και κάθε «εναλλακτική» επιλογή το «σύστημα». Πώς; Ψηφίζοντας ακόμη και ημιάγνωστα ή ημιάνωστου ιδεολογικού στίγματος πολιτικά μορφώματα, έστω και εσμούς ή συμφερτούς συγκροτούμενους από κάθε λογής πολιτικά αναλφάβητους και αστοιχείωτους, χωρίς επεξεργασμένες και συγκροτημένες θέσεις επί ουδενός ζητήματος, ακόμη όμως και καιροσκόπους, αρλεκίνους, θεούσες, δραχμολάγνους ή δραχμολάγνες, «κομποσκοινίτες», ακόμη και βαμπίρ της δημόσιας ζωής, διεκδικούντα πολιτική «αναπαρθένευση» δια της ίππευσης επί του άρματος «δικαιολολάγνου» και ρομφαιοσείουσας πενθούσης.
Διερωτάται λοιπόν ο ακόμη διατηρών σε αυτή τη χώρα υπολείμματα ορθοφροσύνης ή ορθολογικής σκέψης:
Είναι δυνατόν, την ώρα που η διάχυτη αίσθηση περί ανεύρετης ή ιδιοποιημένης από τους κρατούντες Δικαιοσύνης καθιστά ευρέα κοινωνικά τμήματα έτοιμα να επενδύσουν σε οτιδήποτε -ίσως θα επένδυαν ακόμη και σε ένα υπερπροβαλλόμενο ξόανο-, στις κυβερνητικές κορυφές εισέτι να σταθμίζεται με όρους επικοινωνιακούς η αντιμετώπιση υπουργού, δηλαδή η διατήρηση ή η αποπομπή της, η οποία συνέβαλε στην παραγωγή νομοθετικού αποτελέσματος (νομικού δε εξαμβλώματος έως τερατογεννήματος: ποια πρωτόδικη απόφαση θα προσβάλλεται άραγε στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο;), άμεσα επωφελούς στην ίδια και από το οποίο έσπευσε πρώτη και απροσχημάτιστα να επωφεληθεί; Χωρίς καν σεβασμό της σοφής παρατήρησης του Λαροφουσκώ, σύμφωνα προς την οποία «η υποκρισία είναι μια μορφή σεβασμού της κακίας προς την αρετή»;
Είναι, λοιπόν, δυνατόν η κυβέρνηση να τροφοδοτεί η ίδια τον απροσανατόλιστο και αδιέξοδο αντισυστημισμό, άρα τον καθολικό και απορριπτικό και των θετικών πεπραγμένων της αρνητισμό, αποδεικνύοντας βραδυπορούντα πολιτικά αντανακλαστικά, και μη έχοντας ΗΔΗ αποστείλει την Κα υπουργό να ασχοληθεί κατ’ αποκλειστικότητα με το έργο που με τόση νομική σπουδή η ίδια προετοίμασε; Δηλαδή την των τέκνων της φροντίδα… (Για να μην πω, με τη διασφάλιση της συντροφιάς και όσων συνυπουργών της τόσο αφρόνως τη συνέδραμαν σε αυτό που ΥΠΟ ΤΗ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί νομικοπολιτικό ανοσιούργημα…).
ΥΓ. Τις σκέψεις αυτές τις γράφει άνθρωπος που πιστεύει πως και για τη γενική νομοθέτηση, τη ρυθμιστική της μοίρας των παιδιών διαζευγμένων γονέων και για την κατά περίπτωση εφαρμογή της λόγο θα έπρεπε να έχουν και ειδικοί παιδοψυχολόγοι ή κοινωνικοί λειτουργοί, αλλά εδώ ασχολούμαστε κυρίως με την πολιτική διαχείριση του ζητήματος…
