Αν κρίνω από τα νούμερα των δημοσκοπήσεων που δημοσιεύονται, το πρότζεκτ της λεγόμενης «ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου», μάλλον δεν ενθουσιάζει ιδιαίτερα τα πλήθη.
Το ΠΑΣΟΚ οργανώνει μεν «τραπέζια διαλόγου» στο συνέδριό του αλλά ελάχιστοι μέχρι τώρα από τους άλλους δήλωσαν συμμετοχή παρά τα καλοπιάσματα και την επιμονή κάποιων όπως ο Δούκας. Τι νόημα εξάλλου θα είχε ο διάλογος με την προϋπόθεση ότι αυτοί που θα προσέλθουν θα πρέπει να αποδέχονται το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ ; Αριστεροί είναι οι άνθρωποι, όχι κορόιδα. Κι αν ήταν έτσι γιατί τότε να μην πάνε κατευθείαν στο ΠΑΣΟΚ αλλά να χασομεράνε με διαλόγους και μερεμέτια που δεν καταλήγουν πουθενά;
Η ΝΕΑΡ βρίσκεται ένα βήμα πριν βαρέσει κανόνι, με τους μισούς να θέλουν «λαϊκά μέτωπα» και τους άλλους μισούς «αυτόνομη πορεία». Είναι σαν να λες ότι ψάχνεις να βρεις τον λιγότερο επώδυνο τρόπο για να αυτοκτονήσεις.
Ο Σύριζα είναι σε αναμονή, με τους περισσότερους να λοξοκοιτάνε προς τον Αλέξη, κάποιους προς το ΠΑΣΟΚ αλλά και κάποιους «σκληρούς» αντιτσιπρικούς να σχεδιάζουν να κρατήσουν τη σφραγίδα για την τιμή των όπλων.
Το εγχείρημα Τσίπρα δεν φαίνεται επίσης να έχει την προσδοκώμενη απήχηση. Πέρασε ήδη ένα τρίμηνο από την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου του στην Αθήνα όπου έγινε και το σχετικό τζέρτζελο αλλά από τότε άκρα του τάφου σιωπή και καμιά κουβέντα για την ταμπακιέρα. Κόμμα ακούμε και κόμμα δεν βλέπουμε. Περιοδείες μεν ανά την Ελλάδα, αφόρητες κοινοτοπίες για «πανιά και ξάρτια στο νέο καράβι για την Ιθάκη», για «ταξίδια του αύριο» και άλλα τέτοια πονεμένα, πολύ λάδι άλλα από τηγανίτες τίποτα. Αλλά και πώς να ξεκινήσει το καράβι όταν υπολείπεσαι ακόμα κι απ’ την Καρυστιανού στις δημοσκοπήσεις; Πόσο μάλλον όταν αρχίζεις και κουράζεις τον κόσμο, χάνοντας το timing.
Στο μεταξύ ο χρόνος περνάει και μπαίνουμε πια στην τελική ευθεία για τις εκλογές.
Με έναν Μητσοτάκη να κάνει παιχνίδι στη γεωπολιτική σκακιέρα, να προχωρά σε κοσμογονία έργων που αλλάζουν τη χώρα, να αναμορφώνει το ΕΣΥ, να παίρνει θεσμικές πρωτοβουλίες με την πρόταση για τη συνταγματική αναθεώρηση, να φέρνει επιστολική ψήφο για τους αποδήμους και για τις εθνικές εκλογές, να μειώνει την ανεργία και το χρέος, να αυξάνει πάλι-και για έκτη φορά-τον κατώτατο μισθό, να πετυχαίνει πλεονάσματα, να κάνει ρεκόρ στον τουρισμό.
Ήδη μέσα στο επόμενο εξάμηνο, θα εγκαινιάσει την ολοκληρωμένη Ε65, την επέκταση του Μετρό Θεσσαλονίκης στην Καλαμαριά, το Τατόι και την πλήρη τηλεδιοίκηση στους σιδηροδρόμους ενώ μέσα στο έτος θα παραλάβει τουλάχιστον άλλη μια φρεγάτα Belharra. Και έπονται την επόμενη χρονιά- που είναι και χρονιά εκλογών-ο Fly Over στη Θεσσαλονίκη, το νέο αεροδρόμιο στο Καστέλι της Κρήτης, τα τρία νέα υπερσύγχρονα νοσοκομεία -δωρεά του Νιάρχος, το νέο γήπεδο του Παναθηναϊκού αλλά και άλλη μια Belharra. Δεν τα λες και λίγα.
Και με τους άλλους να βρίσκονται σε προφανή αμηχανία, να δυσκολεύονται να πουν πώς ακριβώς θα χειρίζονταν οι ίδιοι την κρίση στη Μέση Ανατολή και τι διαφορετικό θα έκαναν σχετικά με την αποστολή δυνάμεων στην Κύπρο, και να βρίσκουν διάφορα προσχήματα και παιδαριώδεις δικαιολογίες, πότε για να μην μπουν καν σε συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση και πότε για να πουν όχι στην επιστολική ψήφο. Ακατανόητα πράγματα.
Προσωπικά δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν η επιχειρούμενη «ανασύνθεση» της κεντροαριστεράς, καταλήξει τελικά σε περαιτέρω αποσύνθεση.
Και το πότε βεβαίως ο Τσίπρας, ο Φάμελλος, ο Χαρίτσης, ο Βαρουφάκης και η Ζωή, έγιναν ξαφνικά «κεντροαριστερά», χαμπάρι δεν πήραμε.
Αλλά αυτό είναι άλλης τάξεως συζήτηση.
.
