Ή όταν η ξαφνική δημοσιότητα σε κάνει εύκολα να διανύεις, ως προς τη συμπεριφορά σου, την απόσταση που χωρίζει έναν φυσιολογικό άνθρωπο από έναν ψωνισμένο… Αλλά ακόμη και από μια σε βαθμό ψυχικής διαταραχής ναρκισσιστική προσωπικότητα…
Τότε…
Δεν διστάζεις να απευθύνεσαι άμεσα στον πρωθυπουργό της χώρας σου και να του θέτεις ερωτήματα εξωτερικής πολιτικής, υπαινισσόμενος ή υπαινισσόμενη μάλιστα ποιες πρωτοβουλίες ή επιλογές του θα συνιστούσαν εθνική προδοσία… Αυτό δε το «δικαίωμα» θεωρείς πως το έχεις κατακτήσει, με μόνη νομιμοποιητική ιδιότητα εκείνη του προσώπου, το οποίο προτίθεται να διεκδικήσει την ηγεσία κόμματος που… πρόκειται κάποια άδηλη στιγμή στο μέλλον να ιδρυθεί!
Εκτός και αν θεωρείς πως το δικαίωμα απευθείας απεύθυνσης στον επικεφαλής της κυβέρνησης και της αξίωσης απαντήσεων και διευκρινίσεων από αυτόν επί λεπτών και εθνικά ευαίσθητων ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής, εκπηγάζει εκ της ιδιότητός σου ως δημοφιλούς προσώπου, όπως αυτό πιστοποιείται από τα δημοσκοπικά ευρήματα... (Οπότε φαντάζομαι τον φόρτο εργασίας που θα έχει ο δύσμοιρος Μητσοτάκης, αφού θα πρέπει να απαντήσει σε ερωτήσεις εξαιρετικά πολλών: Από του Κωνσταντέλια έως του Τσολάκη, αν όχι και του Αργυρού ή του Καρρά, των οποίων επίσης δεν αμφισβητείται η δημοφιλία…)
Επιπρόσθετα…
Άμα είσαι άμετρα και ασύνορα φιλόδοξος άνθρωπος, μετατρέπεις τον άφατο και ύπατο ανθρώπινο πόνο σε όχημα εκπλήρωσης πολιτικών φιλοδοξιών…
Εκτός και αν είσαι τόσο αφελής, ώστε πραγματικά να πιστεύεις ότι η θεραπεία των δυσλειτουργιών και των νοσηροτήτων των δικαιοδοτικών θεσμών σε μια χώρα σαν την Ελλάδα είναι θέμα βούλησης ενός μόνο προσώπου, ας το αποδεχτούμε για την οικονομία της συζήτησης καλοπροαίρετου… Ή, έστω, και ενός πολιτικού φορέα που, μόνος αυτός στην εθνική μας ιστορία, θα στελεχώνεται αποκλειστικά από ό,τι άμωμο, άσπιλο, αναμάρτητο και ανιδιοτελές περιλαμβάνει η ελληνική κοινωνία…
Τέλος…
Άμα είσαι άσχετος από πολιτική και ειδικά από διπλωματία…, θεωρείς πως τα συζητούμενα στις διεθνείς και διακρατικές διαπραγματεύσεις γίνονται αντικείμενο προληπτικής κοινωνικής διαβούλευσης (όπως θες να κάνεις και τα θέματα της αυτοδιάθεσης του κορμιού των ομοφύλων σου…)
Ενώ…
Άμα είσαι άσχετος από ιστορία, κυριολεκτικά απόλυτα ανιστόρητος, αγνοείς πως τα μεγάλα εθνικά ζητήματα ο Ελευθέριος Βενιζέλος -θα έτριζαν τα κόκκαλά του με όσα ακούει- τα συζητούσε στο Λονδίνο το 1912 με τον Λόυντ Τζορτζ και τον Ουίνστον Τσώρτιλ, εν αγνοία όχι απλώς του λαού ή ακόμη και του επιτόπιου πρέσβη, αλλά ακόμη και του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών, όπως και ολόκληρης της ελληνικής κυβέρνησης…
Ωστόσο…
Όταν έχεις οικονομική σύμβουλο την αιωνόβια Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, μπορείς να πουλάς προς κάθε κατεύθυνση εθνικιστικό τσαμπουκά, αδιαφορώντας για τις οικονομικές επιπτώσεις του, αφού εσύ συνομιλείς με την ιστορία και ξέρεις, βάσει των εισηγήσεων της οικονομικής συμβούλου σου, πως υπάρχει και το καταφύγιο της σωτήριας επιστροφής στην δραχμή…
*Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι συγγραφέας του έργου «Ελευθέριος Βενιζέλος, Πλαστουργός Ιστορίας, ο άνθρωπος, ο θρύλος, το πολιτικό αποτύπωμα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Είναι επίσης συγγραφέας του έργου «Το πολιτικό Σύστημα των ΗΠΑ, Ένας ιδιόρρυθμος δικομματισμός», που εξεδόθη το 2012 από τις εκδόσεις Πατάκη. Το νέο βιβλίο του «Οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης: Μια περίοδος, 10 πρωθυπουργοί, 11 πρωθυπουργίες» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
