Θα περίμενε κάποιος λογικός άνθρωπος ολόκληρη η «προοδευτική» ιντελιγκέντσια να έχει ήδη ταχθεί στο πλευρό του αγωνιζόμενου ιρανικού λαού. Διότι τι επιζητούν οι εξεγερθέντες Ιρανοί, γυναίκες και άντρες; Τις ατομικές τους ελευθερίες και την οικονομική ανάπτυξη της πατρίδας τους των 93.000.000 κατοίκων, με το ιδιαίτερα πλούσιο υπέδαφος της, αλλά με ΑΕΠ μόλις 437 δισεκατομμύρια δολάρια.
Το θεοκρατικό—ολοκληρωτικό καθεστώς αντί να ασχοληθεί με τη βελτίωση της ζωής των πολιτών του έχει δαπανήσει τρισεκατομμύρια δολάρια στο πυρηνικό του πρόγραμμα για να εξαφανίσει από τον χάρτη το Ισραήλ. Σήμερα, μετά την ταπεινωτική ήττα στον πόλεμο των 12 ημερών, αυτά τα τρισεκατομμύρια έχουν εξαϋλωθεί.
Παράλληλα οι αγιατολάδες έχουν συγκροτήσει έναν πανίσχυρο κατασταλτικό μηχανισμό, τους Πασνταράν, ένα διακλαδικό σώμα περίπου 400.000 ανδρών που υπάγεται άμεσα στον αρχηγό του κράτους και αποτελεί το στήριγμα του καθεστώτος. Δε διστάζουν να πυροβολήσουν και να σκοτώσουν όσους διαδηλώνουν εναντίον του. Για τον λόγο αυτόν ας μην έχουμε αυταπάτες. Το θεοκρατικό καθεστώς έχει πολλές γραμμές άμυνας και θα πέσει μόνον αν οι ένοπλες δυνάμεις του Ιράν κινητοποιηθούν. Μόνον αν οι στρατός συμπορευθεί με τον λαό.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, η αφωνία τόσο των αποκαλούμενων «προοδευτικών» κομμάτων όσο και των διανοουμένων τους ακυρώνει την ιδεολογική τους ταυτότητα. Η πρόοδος που επαγγέλλονται χάθηκε στους δρόμους των ιρανικών πόλεων. Οι λαλίστατοι για τα δικαιώματα των τρομοκρατών και όσων τους υποστηρίζουν, οι επαγγελματίες της φλοτίλα και οι κάθε λογής φριπαλεστάιν, εδώ και λίγες μέρες δεν έχουν ψελλίσει ούτε μια κουβέντα συμπαράστασης προς τον ιρανικό λαό.
Απεναντίας, κάνοντας μια ιχνογράφηση της στάσης τους, θα έλεγα πως οι περισσότεροι από αυτούς, στέκονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στο πλευρό των αγιατολάδων. Ο εχθρός τους είναι το Ισραήλ. Οι σεσημασμένοι ρωσόφιλοι επικαλούνται τη διεθνή αναταραχή που θα προκληθεί από την πτώση του καθεστώτος και τις πιθανές αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Δε χρειάζεται να είναι κάποιος γκουρού των διεθνών σχέσεων για να αντιληφθεί πως το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν βρισκόταν πίσω από την τρομοκρατία στη Μέση Ανατολή και η πτώση του όχι μόνον δε θα προκαλέσει αναταράξεις, αλλά θα γίνει δεκτή με ανακούφιση από όλα τα κράτη της περιοχής, πλην της Ρωσίας και ενδεχομένως της Τουρκίας.
Το επαναλαμβάνω, για να μην τρέφονται ψευδαισθήσεις. Τέτοια καθεστώτα που δε διστάζουν να δολοφονούν τους πολίτες τους πυροβολώντας στο ψαχνό, δεν πέφτουν με διαδηλώσεις. Ανατρέπονται με την επέμβαση του στρατού που αντιλαμβάνεται ότι το λουτρό αίματος δεν αποτελεί λύση. Αυτές οι οργανωμένες επεμβάσεις έχουν στις αποσκευές τους και τη λύση, αποτρέποντας το χάος.
Συνεπώς, η σιωπή των «προοδευτικών» αμνών δεν είναι περίεργη, είναι αναμενόμενη διότι οι όποιες ευαισθησίες τους είναι μονομερείς, άρα υποκριτικές. Να υπενθυμίσω ιδιαίτερα στις αριστερές ψυχούλες πως στο θεοκρατικό Ιράν, όλα τα κόμματα της Αριστεράς που αποτελούσαν τους συμμάχους των αγιατολάδων ενάντια στο καθεστώς του Σάχη, τέθηκαν εκτός νόμου και οι ηγεσίες τους εξοντώθηκαν. Αυτά για να μην ξεχνιόμαστε.
Ας ελπίσουμε πως το 2026 θα φέρει τη δημοκρατία στο Ιράν και την ευημερία στους πολίτες του.
