Υπάρχουν περιπτώσεις στην πολιτική όπου μια εξαγγελία λέει πολύ περισσότερα από το ίδιο της το περιεχόμενο. Αποκαλύπτει έναν τρόπο σκέψης. Μια αντίληψη για το κράτος, την οικονομία, την κοινωνία και τελικά για την ίδια την πολιτική. Οι πρόσφατες προτάσεις για δωρεάν μετακινήσεις αποτελούν κλασσικό παράδειγμα. Αρχικά ανακοινώθηκε η δωρεάν μετακίνηση για τους νέους έως 24 ετών. Λίγο αργότερα, η πρόταση διευρύνθηκε σε δωρεάν μετακινήσεις για όλους τους πολίτες των μεγάλων πόλεων. Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με το περιεχόμενο της πρότασης, η συζήτηση αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα: την τάση της πολιτικής να ξεκινά από το αποτέλεσμα.

Από τη Νίκαια, όπου προχθές το βράδυ η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη εγκαινίασε τον κύκλο εκδηλώσεων «Τώρα Μιλάμε: Η ΕΛ.Α.Σ. ανοίγει τον διάλογο με την κοινωνία», ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε τη μεγαλειώδη έφεσή του στις πωλήσεις!

Στην Ελλάδα του 2026, η κεντροαριστερά κοίταξε όλα τα μεγάλα προβλήματα της χώρας και αποφάσισε να δώσει μάχη για το εισιτήριο του λεωφορείου. Ο Αλέξης Τσίπρας πρότεινε δωρεάν μετακινήσεις στα μέσα μαζικής μεταφοράς σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για όλους πλην τουριστών, με εκτιμώμενο κόστος περίπου 200 έως 250 εκατομμύρια ευρώ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίστηκε ως πιο «υπεύθυνη» εκδοχή της ίδιας ιδέας, προτείνοντας δωρεάν μετακίνηση μόνο για τους νέους έως 24 ετών σε Αττική και Θεσσαλονίκη. 

Μια χαρά το είπε ο Αλέξης. «Σε λίγα εικοσιτετράωρα γίναμε αξιωματική αντιπολίτευση, σε λίγους μήνες θα γίνουμε κυβέρνηση». Βούτυρο στο ψωμί του οι συνεχιζόμενες μετρήσεις, με τις οποίες παγιοποιείται η πεποίθηση ότι είναι δεύτερος. Διότι αυτά τα δημοσκοπικά ποσοστά, αν επιβεβαιωθούν από τις κάλπες του ’27, θα κάνουν πράγματι τον Τσίπρα διεκδικητή της εξουσίας το 2031. Aυτή είναι βέβαια η επιδίωξη του. Τα περί εξουσίας το ’27 είναι μπουρδολογίες που πρέπει να λέγονται κι ας μην τις πιστεύει ούτε η Περιστέρα.

Παρατηρώ στα κοινωνικά δίκτυα ότι πολλοί αναρτούν έναν πίνακα στον οποίο η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ από πλευράς αγοραστικής δύναμης. Αυτό αντανακλά την πραγματικότητα. Η Ελλάδα, όμως, ήταν σχεδόν πάντα μία από τις φτωχότερες χώρες της Ευρώπης, τόσο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και μετά τη χρεοκοπία του 2010. Η μοναδική περίοδος κατά την οποία ξέφυγε από τις τελευταίες θέσεις ήταν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων πέρασαν στη σφαίρα επιρροής της ΕΣΣΔ και οι οικονομίες τους υπέστησαν τις συνέπειες του κομμουνιστικού συστήματος.

Έχει μια άγρια ομορφιά να μελετάς τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων και στη βάση αυτή να προσπαθείς να δημιουργήσεις σενάρια. Με μία σαφή προϋπόθεση όμως: Να καταλαβαίνουμε τι διαβάζουμε. Για παράδειγμα, στην τελευταία έρευνα της ALCO η ΝΔ εμφανίζεται με 23,3% στην πρόθεση ψήφου επί των εγκύρων.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Τράπεζα της Ελλάδος, οι τιμές πώλησης των κατοικιών συνεχίζουν να αυξάνονται, αλλά με σαφώς χαμηλότερο ρυθμό σε σχέση με την περίοδο 2021-2024.

Μπορεί να απέχουμε δέκα μήνες από τις επόμενες εθνικές εκλογές, ωστόσο τα κόμματα της αντιπολίτευσης αρχίζουν να ανταγωνίζονται σε έναν ιδιόρρυθμο λαϊκισμό. Λες και δεν έμαθαν τίποτα από τα παθήματα της δεκαετίας 2010-2019. Λες και δεν διδάχθηκαν τίποτα από την τραυματική εμπειρία των μνημονίων και της χρεοκοπίας.