Ακατανόητη, μοιάζει σε εμένα, η επιφύλαξη πολιτικών της αντιπολίτευσης στην ενίσχυση -και μέσω του Συντάγματος- της ασπίδας έναντι ενδεχόμενης προσπάθειας κάποιας κυβερνητικής πλειοψηφίας, να οδηγήσει τη χώρα σε ελλειμματική διαχείριση του δημόσιου ταμείου. Ξανά...
Όσοι έσπευσαν να τοποθετηθούν εναντίον της συγκεκριμένης ρύθμισης, το έκαναν προφανώς εκ του πονηρού αφού ενόσω δεν ισχυρίζονται πως οι ίδιοι θέλουν κάποια κυβέρνηση την οποία θα υποστηρίξουν, στο μέλλον, να έχει παρόμοιες «ελευθερίες», αποφεύγουν τη δημοσιονομική δέσμευση.
Λένε, για παράδειγμα, εκ του πονηρού και πάλι, ότι υπάρχουν ήδη κανόνες της Ευρωζώνης και της Ένωσης, στα πλαίσια της Πολυμερούς Εποπτείας, που επαρκούν. Δεν είναι λάθος ότι υπάρχουν κανόνες. Καραδοκεί όμως και ο... Ιουλιανός. Ο οποίος, μάλιστα, τα είχε (στον 3ο αιώνα της εποχής μας) κι εκείνος βάλει με τη... διαφθορά. Το έπαιζε μάλιστα διανοούμενος της εποχής του, μια τραγική φιγούρα του Καβάφη, που του αφιέρωσε πλείονες σκέψεις με διάσημη την ακόλουθη:
«Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς, απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τί απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.»
Προφανώς, πρέπει να δούμε τη ρύθμιση και να τη σταθμίσουμε. Αλλά σίγουρα δεν βλάπτει να είμαστε στην ασφαλή πλευρά. Ήταν κρίμα ότι οι σχετικές προσπάθειες, ήδη από την προηγούμενη κυβέρνηση Μητσοτάκη είχαν μείνει χωρίς ανταπόκριση. Συγκεκριμένα, ο τότε υποψήφιος για δεύτερη θητεία είχε προτείνει «σε όλους τους πολιτικούς αρχηγούς να κατατεθούν όλα τα προγράμματα στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους για κοστολόγηση». Δεν το έκαναν.
Έτσι λοιπόν η νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη εισήγαγε τον Νόμο 5217 (ΦΕΚ Α' 120/11-07-2025) με τον οποίο έγινε η επέκταση και εξειδίκευση των αρμοδιοτήτων του Δημοσιονομικού Συμβουλίου (ΕΔΣ-ανεξάρτητη διοικητική αρχή ιδρυθείσα το 2014) το οποίο...
«Αξιολογεί και ποσοτικοποιεί τον δημοσιονομικό αντίκτυπο που αναμένεται να έχουν οι προτάσεις που περιλαμβάνονται στα προγράμματα των πολιτικών κομμάτων και των συνασπισμών κομμάτων, κατόπιν αιτήματός τους. (...) Η υποβολή του γίνεται κατόπιν απόφασης του αρμόδιου οργάνου του κάθε πολιτικού κόμματος.»
Η συνταγματική προσθήκη ενισχύει τις δεσμεύσεις στις οποίες οφείλουν να υποκύπτουν τα κόμματα της Δημοκρατίας ώστε ποτέ ξανά να μην οδηγηθούμε στην κατάρρευση του κράτους και, τελικά, υμών των ιδίων. Αν ούτε αυτό δεν μπορούν να κατανοήσουν όσοι δεν «γουστάρουν» συνταγματικά εμπόδια στους προφανώς ανομολόγητους πολιτικούς σχεδιασμούς δημοσιονομικής κραιπάλης, τότε δεν αξίζουν την ψήφο κανενός.
Όταν λέμε ότι υπάρχει ο κίνδυνος «Χάους» κάτι τέτοιο εννοούμε και απορώ γιατί (κάνει πως) δεν το καταλαβαίνει ο κ. Μητσοτάκης.
