Οι ανοησίες του Αμερικανού προέδρου Τραμπ με την Γροιλανδία θυμίζουν στη γενιά μου το μάλλον κρύο «αστείο» κάποιων αναρχικών, που ήθελαν με τον τρόπο αυτόν να σνομπάρουν την ελληνο-τουρκική διένεξη κατά τη δεκαετία του ’80.
Αλλά και ο Τραμπ τρολάρει, στη σύγχρονη αργκό, τον κόσμο όλον. Προφανώς δεν εννοεί ότι θα ενισχύσει τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ επί της παγωμένης νήσου, προκειμένου να μην πέσει στα χέρια των αδηφάγων πρώην και νυν κομμουνιστών της Ρωσίας και της Κίνας.
Γιατί, αν αυτό ήταν το ζήτημα, όπως ήδη σημείωσαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες στην αρχική αντίδρασή τους, υπάρχει και ισχύει Σύμφωνο Στρατιωτικό που προβλέπει, σχεδόν προτρέπει, τους Αμερικανούς να κάνουν «ό,τι χρειαστεί» σε περίπτωση παρόμοιων απειλών που θα μπορούσαν να εκδηλωθούν στη Γροιλανδία και θα έθεταν σε κίνδυνο τα αμερικανικά, δηλαδή, πρακτικά, τα συμφέροντα των νικητών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το Σύμφωνο είναι του 1951, τόσο παλιό που μπορεί να θεωρηθεί ως ένα από τα σημαντικά σημεία αναφοράς του Ψυχρού Πολέμου, που μόλις εκείνα τα χρόνια είχε ξεκινήσει. Η Δανία είχε τότε υπογράψει τα σχετικά, όλα και τα πάντα, ευγνωμονούσα ως μια από τις πρώτες χώρες που κατάπιε ο Χίτλερ. Είχε τότε, το 1940, κάνει αμέσως όσα χρειαζόντουσαν ώστε να διαφυλάξει την Γροιλανδία ως στρατηγικό κόμβο της ενδεχόμενης ανάγκης άμυνας του Βορείου Ατλαντικού, από όπου πηγάζει και η ονοματοδοσία του ΝΑΤΟ. Σημειώστε ότι εκείνο το Σύμφωνο επικαιροποιήθηκε το 2004 όταν η χώρα των Εσκιμώων απέκτησε την αυτονομία της οποίας χαίρει έκτοτε.
Αυτά όλα όμως δεν είναι το πραγματικό ζήτημα που πρέπει να μας απασχολήσει. Το τραγικό είναι ο τρόπος, δηλαδή το «στιλ Τραμπ» και οι μέθοδοι με τις οποίες διαχειρίζεται η μόνη υπερδύναμη φιλική προς τα καθ’ υμάς τα συλλογικά μας συμφέροντα.
Ο Κόσμος είναι λιγότερο φιλικός για όσους ήθελαν και θέλουν μια δυτική συμμαχία που να εμπνέει εμπιστοσύνη. Γιατί η εμπιστοσύνη είναι μέγεθος απτό, μετρήσιμο και μεγάλης σημασίας για την εύρυθμη λειτουργία των αγορών, δηλαδή του κόσμου εντός του οποίου ζούμε και προσπαθούμε να προοδεύσουμε.
Η πρόοδος είναι το ζητούμενο. Μέχρι τώρα, πιστεύουμε πως η πρόοδος που διασφαλίζει το Σύστημα, στρατιωτικό και οικονομικό και πολιτικό, είναι πάντοτε υπέρτερη και βαθύτερη έναντι όλων των άλλων συστημάτων όπου Γης. Αν αυτή η βαθειά πίστη διαταραχθεί τότε θα διαταραχθούν τα θεμέλια της παγκόσμιας οικονομικής συνεννόησης.
Αν η κυβέρνηση Τραμπ δεν είναι σε θέση να συντονίζει τις επιδιώξεις της στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών με όσες άλλες επιδιώξεις έχουν οι ΗΠΑ εκτός συνόρων, τότε θα πρέπει να δούμε τα πράγματα εξαρχής.
Μόνον που παρομοίου μεγέθους αναθεωρήσεις δεν γίνονται, ούτε πρέπει να επιχειρούνται, εν βρασμώ και επειγόντως.
Σε κάθε περίπτωση, ενισχύεται η πεποίθησή μου ότι το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα κινείται η χώρα μας για τα αμέσως επόμενα χρόνια θα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο επειδή ακριβώς είναι απρόβλεπτο. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν, ώστε να προσαρμόσουν καταλλήλως τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύονται στα καθ’ υμάς, γίνονται, ακόμη και άθελά τους, επικίνδυνοι. Είναι ώρα να προσαρμοστούμε στην εποχή Τραμπ, μέχρις ότου η καταιγίδα απομακρυνθεί στον ορίζοντα.
