Δεν υπάρχει «πρωινάδικο», εδώ και χρόνια, το οποίο να μη συζητά το λαϊκό θέμα «γιατί το κράτος δεν ελέγχει τις τιμές και αφήνει ασύδοτη την αισχροκέρδεια». Όμως, τώρα που το κράτος «έβαλε τις μπότες του» και μπούκαρε με ελέγχους στην ελεύθερη και ανταγωνιστική αγορά, όλοι είναι δυσαρεστημένοι.
Οφείλω να πω ότι όσοι, στη μακρά περίοδο ανόδου του πληθωρισμού και επικράτησης της ακρίβειας, έκλειναν τα μάτια τους στις πραγματικές συνθήκες των διεθνών και εγχωρίων αγορών, όλοι αυτοί οι εκπρόσωποι των ψευδο-ενώσεων καταναλωτών και σύμπασα η αντιπολίτευση του λαϊκισμού, προκάλεσαν τελικά, περισσότερο ίσως και από τον ίδιο τον νέο πόλεμο, την κρατική παρέμβαση.
Επαναλαμβάνουν βεβαίως το ίδιο επιχείρημα: για να μειωθούν οι τιμές των καυσίμων, θα ήταν αρκετό να μειώσει το κράτος τον Ειδικό Φόρο Καταναλωτή (ΕΦΚ) και να αφήσει τους επιχειρηματίες να κάνουν παιχνίδι.
Ας δεχτούμε λοιπόν ότι, επειδή ο ΕΦΚ είναι, πράγματι, υψηλός, το κράτος πρέπει να τον μειώσει. Προφανώς, όμως αυτό δεν αναιρεί την ανάγκη των ελέγχων, άρα, εμμέσως πλην σαφώς, αποδέχονται ότι το μέτρο ορισμού ανωτάτου περιθωρίου κέρδους ανταποκρίνεται στην ανάγκη να περιοριστούν οι ευκαιρίες κερδοσκοπικής κερδοφορίας.
Ας πάρουμε το παράδειγμα του πετρελαίου κίνησης. Ο ελληνικός ΕΦΚ είναι στα 41 λεπτά το λίτρο, με ελάχιστο ευρωπαϊκό όριο τα 33 λεπτά. Διαφορά 8 λεπτών. Όμως, όπως επισήμανε η Ομοσπονδία Βενζινοπωλών ήδη στις 6 Μαρτίου, δηλαδή πριν ακόμη πάρει για τα καλά φωτιά ο Κόλπος, η τιμή διυλιστηρίου αυξήθηκε κατά 15,6 λεπτά και στα πρατήρια κατά 9,2 ευρώ.
Σήμερα πλέον η αύξηση στο πετρέλαιο έφτασε στα 30 λεπτά. Συμπέρασμα, ακόμη κι αν το κράτος εξάλειφε πλήρως τους φόρους, ακόμη και τον ΦΠΑ, η κρίση θα είχε τις ίδιες βαριές επιπτώσεις. Τουλάχιστον τώρα, το κράτος έχει ακόμη τη δυνατότητα να κάνει κάτι ακόμη αν οι ανατιμήσεις συνεχιστούν.
Αλλά, κατά τη γνώμη μου, η κυβέρνηση πρέπει να δώσει την πολιτική και ιδεολογική απάντηση σε όσους μπερδεύουν τα ιδιωτικά κέρδη με τα δημόσια έσοδα, παπαγαλίζοντας ότι το κράτος συνδιαμορφώνει το κόστος των προϊόντων. Εξάλλου, ο ΕΦΚ είναι επί των ποσοτήτων και όχι αναλογικός επί της τιμής διυλιστηρίου, άρα αποτελεί κίνητρο περιορισμού της κατανάλωσης σε μια εποχή που τα καύσιμα σπανίζουν και ακριβαίνουν. Ειδικά ο φόρος επί των καυσίμων, ξεκίνησε να εφαρμόζεται επειδή, όπως αποδείχθηκε μετά την μεγάλη κρίση πετρελαίου το 1973, οι κοινωνίες μας έπρεπε να απεξαρτηθούν από τους υδρογονάνθρακες, τους «Αραβες» και τη μόλυνση.
Επιχειρήματα στα οποία πρέπει να προσθέσουμε το κίνητρο προτίμησης προς τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (όταν μάλιστα το εισιτήριο στην Αθήνα παραμένει στο 1,20 ευρώ επί πολλά χρόνια) αλλά και την χρηματοδότηση έργων φιλικών ενεργειών ή την επιδότηση του αγροτικού πετρελαίου και τόσα άλλα. Ο εγωισμός των τροχοκίνητων συμπολιτών δεν μπορεί να «επιδοτείται», ειδικά σε συνθήκες πολέμου.
Είναι, εκτιμώ, αυτονόητο πως, τώρα που έκανε το πρώτο βήμα, αδιανόητο σε κανονικές συνθήκες για μια κυβέρνηση Μητσοτάκη, η επιβολή ελέγχων στους επιχειρηματικούς σχεδιασμούς σε έκτακτες, είναι αλήθεια, συνθήκες θα συνεχιστεί. Όπως ακριβώς ζητούσαν κι ευχόντουσαν τόσον καιρό, αν και με οδηγό τον εύκολο λαϊκισμό, οι αντιπολιτεύσεις.
