Οι Aaja Chemnitz Larsen και Aki-Matilda Høegh-Dam, οι δύο βουλευτές που εκπροσωπούν τους 57.000 πολίτες της Γροιλανδίας στο Folketing, τη Βουλή της Δανίας είναι υπέρ της πλήρους αυτονόμησης της νησιωτικής αυτής ευρωπαϊκής «περιφέρειας». Η αυτονομία μπορεί να αποφασιστεί με δημοψήφισμα, στο οποίο θα ψηφίσουν μόνον οι κάτοικοί της.
Δεν ήταν πάντα δανέζικη η κυριαρχία επί του παγωμένου νησιού. Η σχετική διεθνής (δικαστική) αναγνώριση έγινε το 1933, με τη Νορβηγία, που ήταν τα πολύ παλιά χρόνια «συνιδιοκτήτρια» να σκέφτεται στα σοβαρά τη διεκδίκηση των εδαφών. Η κρατική ένωση της Γροιλανδίας με τη Δανία πραγματοποιήθηκε τελικά το 1953. Ευρωπαϊκό «έδαφος» έγινε με τη δεύτερη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το 1973, μαζί με την Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Η πιθανότητα να γίνει η Γροιλανδία αμερικανικό έδαφος δεν είναι, αυτή τη στιγμή, όσο ισχυρή είναι η προοπτική μιας πλήρους ταύτισης της Γροιλανδίας με τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως θα φανεί στις συζητήσεις που θα ξεκινήσουν, μεταξύ ενδιαφερομένων, τις αμέσως επόμενες ημέρες.
Τα οποία συμφέροντα, αμυντικά και οικονομικά, είναι, πλέον, πολύ ισχυρά για να μην σκέφτεται η Ουάσινγκτον στα σοβαρά να έχει τον τελευταίο λόγο. Προφανώς αν οι ΗΠΑ αποκτήσουν και άλλες στρατιωτικές βάσεις εκτός από την ιδρυθείσα το 1951 και διάσημη Thule (που μετονομάστηκε σε Πιτουφίκ προς τιμήν της τοπικής κουλτούρας) θα το κάνουν γιατί εκτός από τις διηπειρωτικές πτήσεις εχθρικών συστημάτων, έχει προκύψει μέγα θέμα με τις περιπολίες Ρώσων και Κινέζων στα νερά της Γροιλανδίας, που σε μεγάλο μέρος συμπίπτουν με τους ταχύτατα κατακρημνιζόμενους πάγους του Βόρειου Πόλου. Κάποιος πρέπει να κάνει την πρώτη κίνηση.
Στον αρκτικό κύκλο, η Αμερική διαθέτει ήδη την Αλάσκα. Αν «πάρει» και τη Γροιλανδία θα ελέγξει πολύ καλύτερα τους νέους δρόμους της Αρκτικής. Θυμίζω ότι την Αλάσκα την αγόρασαν οι ΗΠΑ το 1867, από τον τσάρο Αλέξανδρο Β΄έναντι του ποσού των 7.200.000 δολαρίων της εποχής και έγινε τελικά το 1958, η 49η πολιτεία της Ενωσης, η μεγαλύτερη σε έκταση, τρεις φορές το Τέξας. Την ίδια εποχή άλλωστε είχε εξεταστεί ιδέα να αγοράσουν οι ΗΠΑ και τη Γροιλανδία και την Ισλανδία. Το ίδιο συνέβη και με την Καλιφόρνια το 1848 έναντι 15 εκατομμυρίων δολαρίων!
Αν είχαν προχωρήσει, τότε, στην απόκτηση των παγωμένων αυτών γαιών, δεν θα είχαμε τίποτε καινούργιο να συζητήσουμε. Η εξόρυξη των πολύτιμων σπανίων γαιών θα είχε προγραμματιστεί ενώ θα είχε προηγηθεί η άντληση πετρελαίων. Τα μεγάλα συμφέρονται μόνον μεγαλύτερα μπορούν να γίνουν.
Από την άλλη, ούτε βεβαίως η Δανία, η οποία «βάζει» το 20% του ΑΕΠ της Γροιλανδίας (μόλις 3,5 δισ. δολάρια) και το 50% του προϋπολογισμού της. Δεν είναι πολλά, αλλά έχει την ευκαιρία να πάρει πολλά περισσότερα αν συμμετάσχει στην πώληση, αντί να αντισταθεί με μέσα τα οποία δεν διαθέτει, πέραν της αναστάτωσης που είναι βέβαιον ότι θα προκληθεί στη Νατοϊκή Συμμαχία.
Πλην όμως, όπως πάντοτε ισχυριζόντουσαν οι σοβιετολάγνοι οπαδοί της αριστεράς, το ΝΑΤΟ είναι αμερικανική «ιδιοκτησία». Το θέμα είναι πως τα ευρωπαϊκά κράτη δεν διαθέτουν καμία άλλη στρατιωτική συμμαχία. Ιδίως τώρα που την χρειάζονται περισσότερο τα ίδια παρά η Αμερική.
Σίγουρα λοιπόν δεν πρέπει να «τσακωθούμε» με τις ΗΠΑ για τη μοίρα τον τόπο των Εσκιμώων-Ιντουίτ. Είναι προφανώς ορθόν να το αποφασίσουν μόνοι τους οι άνθρωποι. Αλλά δεν γνωρίζω πολλούς μικρούς λαούς που δεν θα ήθελαν να αποκτήσουν την αμερικανική υπηκοότητα, το αμερικανικό δολάριο και την στήριξη του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού. Το έκανε το Πουέρτο Ρίκο, το οποίο έγινε πάντως «συνεργαζόμενη περιφέρεια» και το έχει μετανοιώσει πικρά.
Αντιλαμβάνομαι ότι, από νομικής απόψεως, προκύπτει θέμα σοβαρό. Αλλά, σε εποχές μεγάλων, ιστορικών δηλαδή διαστάσεων, γεωπολιτικών αλλαγών, όταν πρέπει να κυριαρχεί ή ρεαλπολιτίκ, ζητήματα νομιμότητας δεν έχουν την απόλυτη προτεραιότητα, όπως θα έλεγε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
