Οι εξελίξεις στη Γροιλανδία, αλλά και στη Συρία σε ό,τι αφορά την τύχη των Κούρδων, επιβεβαιώνουν ότι οι ΗΠΑ δεν αποτελούν πλέον αξιόπιστο σύμμαχο για κανέναν. Είναι πλέον σαφές πως οι ΗΠΑ, είτε μέσω της κυνικής επιδίωξης βραχυπρόθεσμων συμφερόντων είτε μέσω της αλλοπρόσαλλης -λόγω χαρακτήρα- συμπεριφοράς του Τραμπ, υπονομεύουν μακροπρόθεσμα τον ρόλο τους ως ηγέτιδας δύναμης της Δύσης και πλανητικής υπερδύναμης.
Τούτο δεν αφορά μόνο τους πολίτες των ΗΠΑ, αλλά και όλους όσοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έχουν συνδέσει την ασφάλεια και την ευημερία τους με αυτές.
Η σύμμαχος των ΗΠΑ, Δανία, απειλήθηκε πρόσφατα με εισβολή στη Γροιλανδία, αν δεν την εκχωρήσει μέσω αγοραπωλησίας, σαν να επρόκειτο για οικόπεδο.
Οι Κούρδοι της Συρίας, που τα τελευταία χρόνια υπήρξαν σύμμαχοι των ΗΠΑ και συνέβαλαν καθοριστικά στην αποδόμηση του Ισλαμικού Κράτους, παραδόθηκαν από τις ΗΠΑ του Τραμπ στα σχέδια της Τουρκίας και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.
Οι ΗΠΑ του Τραμπ φαίνεται να ικανοποιούν τις επιθυμίες της Τουρκίας στην περιοχή, ακόμη και όταν αυτές θίγουν τα συμφέροντα του Ισραήλ.
Τούτο αποτελεί σαφές μήνυμα για χώρες όπως η Ελλάδα, οι οποίες έχουν σοβαρές διαφορές με την Τουρκία.
Βεβαίως, έχουν προηγηθεί κινήσεις των ΗΠΑ που αναδεικνύουν την Ελλάδα σε ενεργειακό κόμβο μεταφοράς LNG στην περιοχή, καθώς και έμμεση αναγνώριση των ελληνικών θέσεων ως προς τη μη εγκυρότητα του τουρκολιβυκού μνημονίου.
Ωστόσο, οι ΗΠΑ του Τραμπ διακρίνονται από μια αλλοπρόσαλλη και, σε πολλές περιπτώσεις, σχιζοειδή στάση. Αυτό σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορούσαν να αλλάξουν γραμμή και, με την απειλή της τεράστιας οικονομικής και στρατιωτικής τους ισχύος, να απαιτήσουν τα αντίθετα ή ακόμη και παράλογα πράγματα.
Η Ελλάδα –και χώρες όπως αυτή, αλλά και ακόμη μεγαλύτερες, όπως η Γερμανία ή η Γαλλία– οφείλουν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες.
Τις συμφέρει να συμπορεύονται με τις ΗΠΑ όπου υπάρχουν αμοιβαία συμφέροντα, αλλά να μη διστάζουν να αντιδρούν όταν αυτά αποκλίνουν.
Η Ελλάδα οφείλει να στηρίζει τη συνεργασία και τη συμμαχία με τις ΗΠΑ όπου αυτή είναι αμοιβαία επωφελής, αλλά παράλληλα να αναπτύσσει και άλλες συμμαχίες και οικονομικές συνεργασίες.
Αυτό που συμφέρει πρωτίστως την Ελλάδα και τις ευρωπαϊκές χώρες είναι η ενδυνάμωση και η αυτονόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Για να υπάρξει σοβαρή ευρωπαϊκή παρουσία απέναντι στις ΗΠΑ και στις ανερχόμενες δυνάμεις, όπως η Κίνα και η Ινδία, απαιτείται περαιτέρω οικονομική, πολιτική και στρατιωτική ενοποίηση της Ευρώπης.
Μέχρι να συμβεί αυτό –και αν τελικά συμβεί– η συμμαχία με το Ισραήλ αποτελεί τον πλέον αξιόπιστο άξονα αποτροπής απέναντι στα νεοοθωμανικά σχέδια της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή. Εξίσου σημαντική είναι η συνέχιση των εξοπλιστικών προγραμμάτων και η μεταρρύθμιση της δομής και της νοοτροπίας των Ενόπλων Δυνάμεων.
Απαιτείται, επίσης, προσπάθεια ώστε η κοινωνία να αντιληφθεί τη σημασία της εθνικής ασφάλειας τόσο για την υλική όσο και για την πνευματική της ευημερία. Παράλληλα, η κοινωνία μας χρειάζεται να ενισχύσει το «ανοσοποιητικό» της σύστημα απέναντι τόσο στα εθνομηδενιστικά φληναφήματα της Αριστεράς όσο και στις θεωρίες συνωμοσίας και την προγονοπληξία της άκρας Δεξιάς.
Χρειάζεται να επινοήσουμε και να υλοποιήσουμε τη θέση και την ταυτότητά μας ως Ελλάδα και ως Ευρώπη σε έναν κόσμο που αλλάζει μέσα από συνεχείς ανατροπές.
Καλοί οι Κοραής, Καποδίστριας, Κολοκοτρώνης και Μαυροκορδάτος της περιόδου 1820–1830, που επινόησαν και υλοποίησαν τη νεοελληνική υπόσταση, αλλά δεν αρκούν.
Χρειαζόμαστε αντίστοιχα πρόσωπα που θα διαμορφώσουν τη μοίρα του Ελληνισμού για τα επόμενα 50–100 χρόνια. Πολύ περισσότερο, όμως, χρειαζόμαστε ως λαός να καταλάβουμε ποια είναι τα πρόσωπα των οποίων τα σχέδια αξίζει να υλοποιηθούν.
Για να συμβεί αυτό, δεν πρέπει να ακούμε κάθε τενεκέ μόνο και μόνο επειδή κάνει θόρυβο.
