Σημαντική μετατόπιση καταγράφεται στη σύνθεση των εισαγωγών φυσικού αερίου στην Ελλάδα, καθώς το μερίδιο του ρωσικού αερίου περιορίζεται αισθητά, ενώ το υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενισχύει περαιτέρω τη θέση του ως βασική πηγή εφοδιασμού της χώρας.
Τα στοιχεία για το πρώτο δίμηνο του 2026 δείχνουν ότι οι ποσότητες που εισήλθαν στη χώρα μέσω του Σιδηροκάστρου, σημείου εισόδου του ρωσικού αερίου από τον αγωγό TurkStream, υποχώρησαν σημαντικά. Συγκεκριμένα, οι εισαγωγές διαμορφώθηκαν σε 2,82 TWh, καταγράφοντας πτώση 52,8% σε σύγκριση με το αντίστοιχο διάστημα του 2025. Πρόκειται για το χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων τριών ετών, εξέλιξη που αντανακλά τη σταδιακή μείωση της εξάρτησης της ελληνικής αγοράς από το ρωσικό φυσικό αέριο.
Η τάση αυτή συνδέεται αφενός με τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για διαφοροποίηση των ενεργειακών πηγών μετά την ενεργειακή κρίση των προηγούμενων ετών και αφετέρου με την ενίσχυση των ελληνικών υποδομών εισαγωγής LNG. Παράλληλα, η Ελλάδα έχει ήδη διακόψει τις εισαγωγές ρωσικού υγροποιημένου φυσικού αερίου από τον Νοέμβριο του 2024, περιορίζοντας ακόμη περισσότερο την έκθεσή της σε ρωσικές ενεργειακές ροές.
Το LNG κυριαρχεί στις εισαγωγές
Η κυριαρχία του LNG αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στα στοιχεία για τον Φεβρουάριο του 2026. Οι συνολικές εισαγωγές φυσικού αερίου στη χώρα διαμορφώθηκαν σε 5,73 TWh, με το μεγαλύτερο μέρος των ποσοτήτων να προέρχεται από υγροποιημένο φυσικό αέριο.
Σύμφωνα με ανάλυση των στοιχείων του ΔΕΣΦΑ από το Green Tank, οι εισαγωγές LNG έφθασαν τις 4,85 TWh, καλύπτοντας τη συντριπτική πλειονότητα των αναγκών. Από αυτές, 3,52 TWh εισήχθησαν μέσω του τερματικού σταθμού της Ρεβυθούσας, που αποτελεί την κύρια πύλη εισόδου LNG στη χώρα, ενώ 1,33 TWh διοχετεύθηκαν μέσω του πλωτού σταθμού επαναεριοποίησης της Αλεξανδρούπολης.
Η λειτουργία του FSRU της Αλεξανδρούπολης ενισχύει σημαντικά τη δυναμικότητα εισαγωγών και διευρύνει τον ρόλο της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Την ίδια περίοδο, οι εισαγωγές μέσω του Σιδηροκάστρου περιορίστηκαν στις 0,68 TWh, ενώ από τη Νέα Μεσημβρία – σημείο εισόδου του αερίου από το Αζερμπαϊτζάν μέσω του αγωγού TAP – εισήχθησαν 0,82 TWh.
ΔΕΠΑ Εμπορίας: Νέο φορτίο LNG από τις ΗΠΑ στη Ρεβυθούσα
Να σημειωθεί ότι πριν λίγες μέρες και η ΔΕΠΑ εισήγαγε στον τερματικό σταθμό υγροποιημένου φυσικού αερίου της Ρεβυθούσας νέο φορτίο LNG, προερχόμενο από τον τερματικό σταθμό υγροποίησης Sabine Pass των Ηνωμένων Πολιτειών.
Μέρος του εν λόγω φορτίου θα παραδοθεί στην Atlantic SEE LNG Trade και το υπόλοιπο θα καλύψει τις ανάγκες της εγχώριας αγοράς ενισχύοντας την επάρκεια του ενεργειακού συστήματος και συμβάλλοντας στη διασφάλιση της ενεργειακής ασφάλειας της χώρας.
Η διεθνής συγκυρία και οι ενεργειακές αγορές
Οι μεταβολές αυτές σημειώνονται σε ένα περιβάλλον αυξημένης γεωπολιτικής αβεβαιότητας στις διεθνείς αγορές ενέργειας. Η ένταση στη Μέση Ανατολή και οι πιθανοί περιορισμοί στη ναυσιπλοΐα, ιδιαίτερα σε κρίσιμα περάσματα όπως τα Στενά του Ορμούζ, έχουν επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για τη σταθερότητα των ενεργειακών ροών προς την Ευρώπη.
Παράλληλα, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν προσωρινή χαλάρωση ορισμένων περιορισμών στις συναλλαγές ρωσικού πετρελαίου για φορτία που βρίσκονται ήδη σε μεταφορά, σε μια προσπάθεια να περιοριστούν οι πιέσεις στις διεθνείς τιμές ενέργειας μετά την άνοδο του αργού προς τα 100 δολάρια το βαρέλι.
Σύμφωνα με την αμερικανική πλευρά, πρόκειται για ένα βραχυπρόθεσμο και αυστηρά περιορισμένο μέτρο που δεν αναμένεται να προσφέρει σημαντικό οικονομικό όφελος στη ρωσική κυβέρνηση.
Παρά τη συζήτηση που επανέρχεται κατά διαστήματα γύρω από τον ρόλο του ρωσικού φυσικού αερίου, η στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης παραμένει προσανατολισμένη στη σταδιακή απεξάρτηση από τις ρωσικές ενεργειακές ροές. Η ΕΕ έχει ήδη θέσει ως στόχο την πλήρη διακοπή των εισαγωγών ρωσικού φυσικού αερίου έως τον Σεπτέμβριο του 2027.
Κυβερνητικές πηγές σημειώνουν ότι η κρίση στη Μέση Ανατολή αποτελεί παράγοντα αβεβαιότητας για τις ενεργειακές αγορές, χωρίς όμως μέχρι στιγμής να επηρεάζει τον στρατηγικό σχεδιασμό της Ευρώπης.
Όπως επισημαίνεται, άλλο πράγμα είναι η ανάλυση πιθανών σεναρίων για την πορεία των αγορών και άλλο η κατεύθυνση της ενεργειακής πολιτικής. Σε αυτή τη φάση δεν φαίνεται να υπάρχει σοβαρή πολιτική συζήτηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο για επιστροφή σε μια δομική εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο.
Το μήνυμα που μεταδίδεται από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι ότι η στρατηγική διαφοροποίησης των πηγών εφοδιασμού, με ενίσχυση του LNG, των διασυνδέσεων και των εναλλακτικών προμηθευτών, παραμένει η βασική κατεύθυνση της ενεργειακής πολιτικής της επόμενης δεκαετίας.
