Όσοι προεξόφλησαν την πτώση του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν διαψεύδονται. Αυτά τα καθεστώτα είναι αδίστακτα. Δεν διστάζουν να δολοφονήσουν τους πολίτες τους για να μην καταρρεύσουν. Από την άλλη μεριά το άοπλο πλήθος, εκ των πραγμάτων, ελάχιστα πράγματα μπορεί να κάνει, απέναντι σε μια καλά οργανωμένη βία.
Από τη στιγμή που τμήματα των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων δεν συντάσσονται με τους διαδηλωτές, είναι επόμενο η εξέγερση να κατασταλεί. Μάλιστα, όπως μεταδίδουν τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, Σιίτες Ιρακινοί παραστρατιωτικοί σπεύδουν στο Ιράν για να συνδράμουν στην αντιμετώπιση των εξεγερμένων πολιτών.
Τις δυσκολίες για τους διαδηλωτές επιτείνει το γεγονός πως δεν υπάρχει μέσα στο Ιράν μια προσωπικότητα ή μια συλλογικότητα ευρείας αποδοχής γύρω από την οποία θα συσπειρωθούν άπαντες και που θα αποτελέσει τη μεταβατική κατάσταση προς ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δε φαίνεται διατεθειμένοι να εμπλακούν άμεσα σε μια επιχείρηση ανατροπής των αγιατολάδων, πιθανόν διότι δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα. Είναι άλλο πράγμα να βομβαρδίζεις και άλλο να ανατρέπεις ένα καθεστώς με 400.000 άριστα εξοπλισμένους πραιτωριανούς.
Προσγειωμένος στην πραγματικότητα και μετρώντας τον συσχετισμό των δυνάμεων δεν βλέπω η εξέγερση του ιρανικού λαού να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αν δεν υπάρχει έξωθεν επέμβαση θα δούμε ακόμα ένα λουτρό αίματος και κάπως έτσι το καθεστώς θα επιβιώσει. Εύχομαι να διαψευστώ. Πάντως ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει μέσα στο Σαββατοκύριακο.
Στο μαρτυρικό Χαλέπι οι συνοικίες όπου ζουν Κούρδοι δέχονται επίθεση από τις δυνάμεις της κυβέρνησης Τζολάνι, τις τουρκόφιλες πολιτοφυλακές και τους τρομοκράτες του ISIS. Μια συμμαχία δυνάμεων που επιχειρεί να εκκαθαρίσει την περιοχή και από τους Κούρδους αφού την εκκαθάρισε από τους Αλαουίτες.
Λέγεται πως ο πολιτικός εγκέφαλος αυτών των επιθέσεων είναι ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία και ειδικός διαμεσολαβητής για τη Συρία, ο Τομ Μπάρακ. Ως γνωστόν οι ΗΠΑ τάσσονται υπέρ μιας ενιαίας κρατικής οντότητας της Συρίας, απορρίπτοντας την ιδέα ενός ομόσπονδου κράτους, μια θέση που υποστηρίζει το Ισραήλ.
Πιθανόν, αφού εκκαθαριστεί το Χαλέπι από τους Κούρδους, θα έρθει και η σειρά του κουρδικού κρατικού μορφώματος στην βορειοανατολική Συρία. Εκεί βέβαια τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα καθώς οι Κούρδοι είναι άριστα εξοπλισμένοι, όμως στερούνται αεροπορικής κάλυψης.
Για το Ισραήλ αυτό που προέχει είναι η ασφάλεια των Δρούζων στη νότια Συρία, μια και αποτελούν προκεχωρημένο φυλάκιο τους στην περιοχή. Είναι άγνωστο αν θα επέμβουν στρατιωτικά υπέρ των Κούρδων.
Οι Κούρδοι θα είναι η πολλοστή φορά στην Ιστορία που θα αφεθούν μόνοι, στην τύχη τους. Η παρουσία τους ενοχλεί το Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία και φυσικά την Τουρκία. Ως εκ τούτου την κρίσιμη στιγμή δεν βρίσκεται καμιά δύναμη να τους υποστηρίξει.
Εννοείται πως οι όψιμοι υπέρμαχοι των διεθνών συνθηκών σιωπούν μπροστά στο δράμα δύο λαών. Οι περισσότεροι εξ αυτών συντάσσονται με τους αγιατολάδες, όπως βέβαια συντάχθηκαν επί τόσα χρόνια με τον Μαδούρο.
Η ισλαμοαριστερά ποτέ δεν έκρυψε τον θαυμασμό της προς τα ολοκληρωτικά - αυταρχικά καθεστώτα ούτε συμπαραστάθηκε ποτέ στα κινήματα των πολιτών που αγωνίζονταν για την ανατροπή τους. Προφανώς δεν είναι με τον Άνθρωπο, αλλά με τον εκάστοτε Παλιάνθρωπο.
