Βλέπουμε την αγαπημένη μας δημοκρατική Αμερική να μετατρέπεται ταχύτατα σε μια αγνώριστη χώρα, με μια σχεδόν βασιλεύουσα ηγεσία, με δοξασίες θεοκρατικές και αντιεπιστημονικές, με ως μόνη πλέον διεθνή πειθώ της την στρατιωτική και οικονομική ισχύ της που της προσάπτει χαρακτηριστικά απολυταρχικού καθεστώτος τύπου Ρωσίας. Μερικές μόνο από τις αδιανόητες πρόσφατες πολιτικές συμπεριφορές:
- Απειλεί με βίαιη προσάρτηση ανεξάρτητες σύμμαχες χώρες όπως ο Καναδάς, η Γροιλανδία.
- Κλείνει τα σύνορα της σε 75 χώρες
- Εκδιώκει βίαια από την χώρα μετανάστες που έχουν εγκατασταθεί και προσφέρουν για πάνω από μια δεκαετία στην οικονομία της.
- Κλείνει τα πανεπιστήμια της στους ξένους φοιτητές και διώκει φοιτητές με διαφορετικές απόψεις από την ηγεσία της.
- Εγκαταλείπει θεραπείες και ιατρικές πράξεις επιστημονικά τεκμηριωμένες και με διαπιστωμένη αποτελεσματικότητα.
- Διακόπτει την χρηματοδότηση της επιστημονικής έρευνας σε σημαντικά πεδία με αποτέλεσμα δεκάδες χιλιάδες έμπειροι και νέοι επιστήμονες (και Αμερικανοί) να την εγκαταλείπουν, ενώ άλλοι ταλαντούχοι νέοι επιστήμονες από όλο τον κόσμο να την αποφεύγουν πλέον.
- Κλείνει την οικονομία της με την εφαρμογή υψηλών δασμών στα εισαγόμενα προϊόντα για την ελάττωση της ανεργίας και την αύξηση της ανάπτυξης της, ενώ την ίδια στιγμή η ανεργία αυξάνεται και η ανάπτυξη φρενάρει.
- Μειώνει ή και μηδενίζει την χρηματοδότηση τροφής και περίθαλψης των φτωχών πολιτών της, οδηγώντας τους στην εξαθλίωση, αυξάνοντας επικίνδυνα τις κοινωνικές αντιθέσεις.
- Η κυβέρνηση της δυσφημεί τους πολιτικούς της αντιπάλους και τους απειλεί με την προσαγωγή τους στη Δικαιοσύνη, με χαλκευμένα στοιχεία.
- Προσβάλει καθημερινά τους για δεκαετίες συμμάχους της και τους μετατρέπει σε ανταγωνιστές και οσονούπω εχθρούς της.
Το επιχείρημα της κυβέρνησης της γι αυτήν την αδιανόητη πολιτική είναι η Αμερική να γίνει πάλι μεγάλη! Όμως όλες αυτές οι πολιτικές της οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μια κλειστή, επαρχιώτικη, απομονωμένη, μισητή Αμερική, δίχως φίλους, δίχως συμμάχους, με τις διεθνείς αγορές κλειστές στα προϊόντα της, απαξιωμένη στη συνείδηση δισεκατομμυρίων πολιτών παγκοσμίως.
Η Αμερική μεγαλούργησε ως παγκόσμιο δημοκρατικό παράδειγμα και καταφύγιο των κατατρεγμένων των απολυταρχικών καθεστώτων με προεξάρχον το παράδειγμα των Εβραίων, ως η χώρα της επαγγελίας της επιστήμης, της καινοτομίας και της ελεύθερης έκφρασης και δημιουργίας. Η δύναμη της Αμερικής ήταν ακριβώς αυτές οι ιδιότητες της που μας οδήγησαν σε αυτήν. Εργαζόμασταν και προσφέραμε στη μεγάλη αυτή χώρα με την αίσθηση ότι ανταποδίδαμε την γενναιοδωρία της να μας δεχθεί, να μας αγκαλιάσει, να μας δώσει ευκαιρίες. Τη νιώσαμε σαν δεύτερη πατρίδα μας και όταν η πρώτη μας στενοχωρούσε και σαν πρώτη, σαν το καταφύγιο μας.
Η σημερινή Αμερική αντιδρά φοβικά και κομπλεξικά στην ανερχόμενη ταχύτατα νέα Κίνα και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αγκαλιά της τελευταίας όλο και περισσότερους συμμάχους της και φίλους της. Απομακρύνεται, εκβιάζει, απειλεί τους πιστούς της φίλους και τους οδηγεί σε δύο αντιδράσεις τους: στην προσαρμογή της ζωής τους μακρυά από την Αμερική λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης και ασύμφορης οικονομικής συνεργασίας, και στην προσέγγιση τους με την Κίνα που δρα έξυπνα και με τον βλέμμα στο μέλλον. Η τελευταία δείχνει να ανέχεται την ανεξάρτητη παρουσία της δικής της Ταΐβάν, μαθαίνοντας από αυτήν στοιχεία της ελεύθερης οικονομίας, σε αντίθεση με την Αμερική που επιδιώκει την προσάρτηση ανεξάρτητων φιλικών μάλιστα χωρών αντί την συνέργεια. Η παγκόσμια κοινότητα παρακολουθεί όλες αυτές τις κοσμοϊστορικές αλλαγές και είναι θέμα χρόνου να προσαρμοστεί σε αυτές. Όπως δείχνουν τα πράγματα μακριά από την νέα αγνώριστη Αμερική.
Είναι δύσκολο σε κάθε ορθολογιστή και φιλελεύθερο πολίτη να κατανοήσει την αδυναμία της σημερινής Αμερικής να συνεργαστεί με την ανεξάρτητη Γροιλανδία, να επενδύσει στον πλούτο της με αμοιβαία οφέλη, να συνεχίσει την προστασία της μέσα από το ΝΑΤΟ στο οποίο και οι δύο χώρες είναι μέλη. Ποιος θα τολμήσει να ενοχλήσει τη νατοϊκή Γροιλανδία με τις μεγάλες αμερικανικές και ευρωπαϊκές επενδύσεις; Ποιος θα αμφισβητήσει την στρατιωτική της φύλαξη από τους δύο ισχυρούς συμμάχους της; Τα καπρίτσια της αμερικανικής ηγεσίας δείχνουν αστεία και την προσβάλουν στα μάτια όλου του κόσμου, πρωτίστως των συμμάχων της.
Η εικόνα της πρόσχαρης και με πηγαίο σεβασμό στη χώρα μας πρέσβειρας της Αμερικής είναι σε πλήρη αντίθεση με αυτή του πάντα θυμωμένου, αγενή και προσβλητικού πρόεδρου και αντιπρόεδρου της μεγάλης αυτής χώρας. Την εικόνα διορθώνει ευτυχώς ο μετρημένος και ευγενής υπουργός εξωτερικών της. Όλος ο δημοκρατικός κόσμος αναμένει την διόρθωση στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου που θα προστατεύσουν την Αμερική από τον σημερινό κακό της εαυτό. Η ελπίδα είναι να αποκατασταθούν τα checks and balances της προς το συμφέρον των πολιτών της αλλά και ολόκληρου του κόσμου, ιδιαίτερα αυτό της Δύσης.
