Ειλικρινά σας το λέω, τον Κωστή Χατζηδάκη και τον Άκη Σκέρτσο, δεν τους καταλαβαίνω. Καλά να δώσουν συνέντευξη για τον απολογισμό του κυβερνητικού έργου για το 2025, αυτό είναι αναμενόμενο. Συγκέντρωσαν τις κυβερνητικές δράσεις και τις έκαναν πενηνταράκια, μπας και τα διαβάσει κανένας οπαδός (ή και βουλευτής…) να χει να λέει στο καφενείο. Εδώ που τα λέμε είναι εντυπωσιακός ο όγκος και το εύρος όσων έχουν επιτευχθεί. Ως εδώ καλά, χρήσιμη προσπάθεια, αν και οι απολογισμοί έχουν πάντα το μειονέκτημα να είναι κάπως βαρετοί. Πρέπει όμως να γίνονται.
Αυτό που δεν κατάλαβα από την συνέντευξη τύπου, ήταν το κατεβατό για τον προγραμματισμό του κυβερνητικού έργου για το 2026. Βαριά προεκλογική χρονιά θα είναι το 2026, μόλις γυρίσει για 2027 θα πάμε σε εκλογές, τι τα θέλετε τώρα και τα σκαλίζετε; Τι σας έπιασε και δεσμεύεστε; Τι είναι αυτοί οι πίνακες και τα σχεδιαγράμματα που μας μοιράσατε, με τις «7 προγραμματικές δεσμεύσεις» και τις «10 νομοθετικές πρωτοβουλίες» και τις «30 βασικές μεταρρυθμίσεις και έργα»; Τέτοια ώρα τέτοια λόγια, που έλεγε κι ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου.
Εντάξει, καταλαβαίνω, θέλετε να βεβαιώσετε ότι δεν υφίσταται μεταρρυθμιστική κόπωση και ότι η κυβέρνηση θα συνεχίσει το έργο της κανονικά και με ψηλότερους ρυθμούς. Ε ωραία, πείτε εκεί δυο-τρία γενικά πραγματάκια για την προσπάθεια που συνεχίζεται, για τις μεταρρυθμίσεις που δεν πρόκειται να φρενάρουν, για τα έργα που θα βελτιώσουν περαιτέρω την ποιότητα ζωής του κοσμάκη, δίχως να λέτε τι συγκεκριμένα θα κάνετε, που και πότε. Τι τις θέλετε τώρα τις λεπτομέρειες; Για να έρθει η αντιπολίτευση του χρόνου τέτοιο καιρό και να σας πει, «ναι, αλλά από τα 30 που υποσχεθήκατε, τα 4 δεν τα κάνατε;».
Αυτό που σας λέω, είναι παλιά δημοσιογραφική συνταγή, Κωστή και Άκη. Όταν ένας κυβερνητικός ανασχηματισμός είναι χρονικά μακριά, εμείς οι πολιτικοί συντάκτες γράφουμε ό,τι μας κατέβει. Υπουργοποιούμε καμιά σαρανταριά για να γεμίζουμε σελίδες. Αλλά όσο πλησιάζουν οι ανακοινώσεις, τόσο αποφεύγουμε να λέμε ονόματα και καταφεύγουμε στις γενικούρες. Φυλάμε τον πισινό μας, κατά το κοινώς λεγόμενο. Φυλάξτε κι εσείς τον δικό σας, το λοιπόν. Και του Μητσοτάκη ασφαλώς.
Τι τις θέλετε τις ειλικρίνειες και τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις; Δεν λέω να μην υλοποιήσετε όλα τούτα που έχετε προγραμματίσει, αλλά μην τα προαναγγέλλετε κιόλας με τόση λεπτεπίλεπτη σχολαστικότητα. Όταν τα κάνετε με το καλό, τότε βγείτε και βροντοφωνάξτε τα. Αλλά από πριν; Τι διάολο, στην γκλίτσα του τσομπάνη τρίβεστε;
Θα μου πείτε τώρα, ότι οι σοβαρές κυβερνήσεις και οι σοβαροί υπουργοί, έτσι πρέπει να λειτουργούν. Με προγραμματισμό, με μέθοδο εφαρμογής και με λογοδοσία στο τέλος. Μωρέ σύμφωνοι, αλλά πολιτική κάνετε, όχι κήρυγμα σε εκκλησία όπου όλοι φοβούνται εξίσου τον Θεό, ούτε πανεπιστημιακή διάλεξη όπου η μπαρούφα δίχως επιστημονική ακρίβεια επικρίνεται. Η πολιτική είναι σκληρό πράγμα, προεκλογική πολιτική ακόμα σκληρότερο. Παραμύθι θέλει ο Έλληνας υπουργάρες μου, όραμα αόριστο, σύνθημα ξεσηκωτικό και εύληπτο, όχι excel με έργα, νούμερα, ημερομηνίες και περιεχόμενα. Τι τα θέτε αυτά χριστιανοί μου;
Και να πω ότι έχετε απέναντι σας καμιά αντιπολίτευση συγκροτημένη και μελετημένη στην κριτική της, άντε να την καταλάβω την πρεμούρα σας να δεσμευτείτε συγκεκριμένα. Αλλά η αντιπολίτευση εν συνόλω, είναι σαν της κουζουλής την κεφαλή, που έλεγε (αυτή τη φορά) η συγχωρεμένη η γιαγιά μου. Αφήστε τους εκεί να σφάζονται –την μια μέρα να είναι σε παραφορά και την επόμενη σε κατατονία- γιατί να τους δώσετε καταλόγους δεσμεύσεων; Για να έχουν να λένε; Αμάν πια μ’ αυτή την τεχνοκρατικο-πολιτική σας υπευθυνότητα. Καινούρια ήθη είναι αυτά, καλά είναι ασφαλώς, έντιμα είναι προφανώς… αλλά δεν τ’ αφήνατε καλύτερα για την επόμενη τετραετία, λέω γω…;
