Τα είπα και στις εκπομπές που μου ζήτησαν δήλωση, μόλις κυκλοφόρησε η είδηση του θανάτου σου. Ήταν μεν άδικο να φύγεις λίγους μήνες αφότου κρέμασες τα τηλεοπτικά σου παπούτσια, αλλά –συμπάθα με από κει ψηλά- ήταν αναμενόμενο. Σαν τα κοτόπουλα πέφτουμε όσοι υπηρετήσαμε την δημοσιογραφία και ειδικά την τηλεόραση. Κάθε μέρα έρχονται στο mail μου ενημερώσεις της ΕΣΗΕΑ ότι έφυγε και τούτος ο συνάδελφος, έφυγε και κείνη η συναδέλφισσα. Σαρώνουν οι καρκίνοι, τα εμφράγματα, τα εγκεφαλικά και τα αυτοάνοσα στο δημοσιογραφικό κόσμο της χώρας. Όταν το προσδόκιμο ζωής του ελληνικού πληθυσμού είναι 86 και 87 χρόνια, οι μισοί δημοσιογράφοι αφήνουμε τον μάταιο τούτο κόσμο εκεί γύρω στα 70. Και πολύ λέω.
Μας τρώνε οι γνωστές και μη εξαιρετέες φράσεις που κάνουν «επιτυχημένο» κάθε δημοσιογράφο, πολύ περισσότερο κάθε τηλεοπτικό παρουσιαστή της ενημέρωσης. «Πρέπει να προλάβω το θέμα». «Γιατί δεν είχα έγκαιρα το θέμα;». «Γιατί είχε ο ανταγωνιστής το θέμα;». «Γιατί δεν βγήκε η ζωντανή σύνδεση από το σημείο της φωτιάς, του εγκλήματος, του πολιτικού γεγονότος;». «Γιατί είμαι τρίτος και όχι δεύτερος;». «Γιατί είμαι δεύτερος και όχι πρώτος;». «Γιατί τώρα που είμαι πρώτος, με πλησιάζει απειλητικά ο δεύτερος;». «Τι δείχνουν τα νούμερα της τηλεθέασης;». «Γιατί πέσαμε σ’ αυτό το εικοσάλεπτο;». «Γιατί ανέβηκε ο απέναντι;».
Θαρρείτε πώς είναι αμελητέα όλα τούτα; Θαρρείτε πως συγκροτούν μια κανονική επαγγελματική ζωή; Θαρρείτε πως ζούμε κανονική ζωή εν συνόλω; Όταν τα νεύρα τεντώνονται και ξετεντώνονται σαράντα φορές την ημέρα, πιστεύετε ότι είναι κάτι που συμβάλλει στη μακροημέρευση; Αυτό το φοβερό κυνήγι της καριέρας που μας κατατρώει καθημερινά, θαρρείτε πως είναι κάτι υγιεινό και ζωογόνο; Μόνο όσοι έχουν θητεύσει μπροστά από τις κάμερες (ή και πίσω, γιατί κι αυτοί την πληρώνουν) ξέρουν τι σημαίνει το χαρτί της AGB την ώρα που καταφθάνει. Καλύτερα να καπνίσεις δέκα πακέτα τσιγάρα, παρά να κοιτάξεις τις τηλεθεάσεις.
Θα μου πείτε, «μόνοι σας διαλέξατε αυτό τον τρόπο ζωής, μην διαμαρτύρεστε, το λοιπόν». Δεν διαμαρτύρομαι, ενημερώνω όσους ενδιαφέρονται. Εξηγώ εν είδει μνημόσυνου, για έναν άνθρωπο και φίλο που άφησε εποχή στην τηλεόραση. Η οποία θα συνεχίσει τον ένδοξο δρόμο της, ανεξαρτήτως Παπαδάκηδων ή Καμπουράκηδων, νεκρών ή ζωντανών. Η δημοσιογραφία και η τηλεόραση τρώνε τα παιδιά τους, καλά θα κάνουν λοιπόν αυτά τα παιδιά να φυλαχτούν λίγο, όσο είναι ακόμα καιρός. Μπας και κερδίσουν μερικά καλά χρονάκια πριν μακαριστούν. Καθότι η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας μας, που τόσο πολύ μετρά εδώ, στη χώρα των Μακάρων δεν αξίζει ούτε σέντσι.
