Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που η πολιτική σκηνή μας καθοριζόταν μονοπωλιακά από την τραγωδία των Τεμπών. Κάθε συζήτηση άρχιζε και τέλειωνε με τα Τέμπη, με κάθε ενδιάμεση παρεκβολή άλλου ζητήματος να θεωρείται ύποπτη υπεκφυγή ή δόλια δραπέτευση από το κυρίαρχο πρόβλημα της χώρας. Σήμερα, πού βρίσκονται τα Τέμπη; Λίγες μάλιστα βδομάδες πριν ξεκινήσει η δίκη που θα αποδώσει (πραγματική) δικαιοσύνη; Ποιος τα συζητά, ποιος τα φέρνει στην επικαιρότητα, ποιος τα τοποθετεί στο κέντρο του πολιτικού διαλόγου; Κανένας.
Η κυβέρνηση πάντα ήθελε να φύγει από την «ατζέντα» των Τεμπών. Προσπαθούσε (ματαίως) να συγκρατήσει το θέμα στη θεσμική του κοίτη, μακριά από θεωρίες συνωμοσίας, από συγκινησιακές προσεγγίσεις γεγονότων, από δήθεν επιστημονικές τερατολογίες και από εξωφρενικές κατηγορίες που δεν στηρίζονταν σε στοιχεία. Αντιθέτως, το πολιτικό και κοινωνικό μπλοκ που εργαλειοποίησε την τραγωδία με φανερό στόχο την πτώση της κυβέρνησης, έκανε το παν (και κατάφερε για πολύ καιρό) να κρατήσει τα Τέμπη στην καυτή επικαιρότητα, χτυπώντας για μήνες την κυβέρνηση σαν χταπόδι στον βράχο.
Και να που ξάφνου, ακριβώς την κρίσιμη ώρα της απόδοσης δικαιοσύνης (που ήταν το αίτημα της πάνδημης οργής) ήρθε η ίδια η πολιτική να αποδομήσει εκείνους που επένδυσαν πολιτικά στην τραγωδία. Πώς; Με τη μεταπήδηση της εμβληματικής φιγούρας αυτού του κύματος οργής, από το τερέν της συγκίνησης στο γήπεδο της καθαρής πολιτικής δράσης. Μόλις προχθές, η Καρυστιανού στάθηκε μπροστά στα μικρόφωνα έξω από τα δικαστήρια της Λάρισας, αλλά η πρώτη ερώτηση δεν ήταν για τα νεκρά παιδιά ή για τη Δικαιοσύνη, ήταν για το κόμμα της. Κι έτσι θα συνεχιστεί.
Η μάνα των Τεμπών θα μιλά πια για συγκάλυψη και οι ακροατές της θα αναρωτιούνται τι εννοεί για τις αμβλώσεις. Θα λέει γα μπάζωμα και οι γύρω της θα τη ρωτούν για την Γρατσία. Θα λέει για πυρόσφαιρες και η απορία όλων θα είναι αν το κόμμα Καρυστιανού θα βγει δεύτερο, τρίτο ή τέταρτο κόμμα. Εκείνη θα μιλά για Δικαιοσύνη και ο περίγυρος ασχολείται με τις παλιότερες απόψεις της για τα εμβόλια. Θα μιλά για δημεύσεις περιουσιών πολιτικών κι όλοι θα κοιτάζουν την εικόνα του Μιχαήλ Αρχαγγέλου πίσω της. Ακόμα κι όταν άλλοι συγγενείς θα αναφέρονται στην τραγωδία, ο δημόσιος διάλογος θα μονοπωλείται από το θέμα της «αρχηγού Καρυστιανού». Μέσα θα γίνεται η δίκη, αλλά απ’ έξω η θεματολογία θα ‘χει φύγει από τις ευθύνες για την τραγωδία. Μόνη της πέτυχε, αυτό που η κυβέρνηση επιδίωκε. Μπράβο της.
