Το παλιό ανεκδοτάκι αφορούσε έναν σπουδαίο κυνηγό, που στην πολυτάραχη ζωή του γλύτωσε από λιοντάρια, ελέφαντες, ρινόκερους και κροκόδειλους, αλλά πέθανε άδοξα από τσίμπημα κουνουπιού. Πρόκειται για ανεκδοτολογική αλληγορία της σημασίας του απρόβλεπτου και της ισχύος του ασήμαντου σε τούτη τη ζωή. Η οποία αλληγορία έχει περισσότερες πρακτικές εφαρμογές στην τρέχουσα πολιτική, απ’ όσο στα εξωτικά κυνήγια.
Επί του προκειμένου, ο Μητσοτάκης προσπαθεί να κάνει τις πιο τρελές πιρουέτες για να βγει η χώρα αλώβητη από τον τυφώνα Τραμπ, την παράκρουση Ερντογάν και την ανακατωσούρα της αμερικανο-ευρωπαϊκής ρήξης, όμως η «τροπολογία Κεφαλογιάννη» τον σπρώχνει απρόσμενα στο καναβάτσο της εσωτερικής πολιτικής σκηνής.
Αυτό είναι τελικά το πρόβλημα με τα κουνούπια. Σε αντίθεση με τα λιοντάρια και τις τίγρεις που το μουγκρητό τους προειδοποιεί για την έλευσή τους, εκείνα έρχονται αθέατα και ύπουλα μέσα στη νύχτα για να σε τσιμπήσουν εκεί που δεν το περιμένεις. Στο πιο ασήμαντο σημείο το κορμιού σου που έχεις αφήσει ακάλυπτο. Και στη συνέχεια, το δηλητήριο που σου διοχετεύουν, αποδεικνύεται πολύ πιο θανατηφόρο από τα δόντια κάθε άγριου θηρίου.
Γενικώς, στον κόσμο του κυνηγιού και της πολιτικής, αν η άμυνα απέναντι στους μεγάλους και φανερούς εχθρούς απαιτεί ευελιξία και ικανότητα, η αντιμετώπιση κάθε ύπουλου κουνουπακίου που σε περιτριγυρίζει με ορθωμένο το σουβλί του συνιστά πραγματική και σπάνια τέχνη. Στο λιοντάρι που σου ορμάει σηκώνεις το ντουφέκι και πυροβολείς –κατά πάνω του ή στον αέρα για να το φοβίσεις- αλλά στο κουνούπι η τακτική είναι διαφορετική και πάντα προληπτική.
Αν δεν έχεις κλείσει όλες τις τρύπες ώστε να μην μπει μέσα στο καταφύγιο σου ή αν το έχεις αφήσει να εισχωρήσει πιστεύοντας ότι δεν θ’ αρχίσει να σφυρίζει γύρω από το αυτί σου, τότε απλώς την πάτησες με απολύτως δική σου ευθύνη. Ο κώνωψ είναι από την φύση του (και τα βιώματα του) κώνωψ. Αυτό που στα μάτια του κυνηγού είναι λανθασμένο, ενοχλητικό ή και δραματικό, στο μυαλό του κουνουπιού είναι η κανονικότητα της ζωής του.
Υπάρχουν μάλιστα ράτσες (ή τζάκια) κουνουπιών, διάσημα για την τοξικότητα του δηλητηρίου τους. Και δεν νοείται ο κυνηγός να μην τα έχει ακουστά και να μην προφυλάσσεται προκαταβολικά απ’ αυτά. Πρόκειται για αφέλεια ή αφροσύνη. Η οποία πληρώνεται ακριβά και μάλιστα τις πιο κρίσιμες ώρες, όταν απ’ έξω εφορμούν τα λιοντάρια κι οι ρινόκεροι.
Άρα, ανάγκη πάσα να αναπτυχθεί -έστω και τώρα- αντιαεροπορικός θόλος του γκουβέρνου απέναντι σε τέτοια ιπτάμενα ζωύφια, την προδιάθεση των οποίων όλοι γνωρίζουμε. Η ζημιά τώρα έγινε, ας μην επαναληφθεί. Α, και κάτι τελευταίο. Άπαξ και μας τσιμπήσει το κουνούπι, έστω και για να βγάλουμε το άχτι μας, το βρίσκουμε εκεί ψηλά που μηρυκάζει, και με την παλάμη μας το κάνουμε ένα με τον τοίχο.
