Με χάλασαν χθες κάποιοι της Αριστεράς ή του απλού προοδευτισμού, που με διάχυτη μεμψιμοιρία έσπευσαν να χαρακτηρίσουν την υποδοχή της φρεγάτας «Κίμων» ως υπερβολική, δήθεν εθνικοπατριωτική, ακόμη και εθνικιστική. Όχι, επειδή διαφώνησαν, η διαφωνία είναι υγιής. Αλλά επειδή πίσω από τα λόγια τους φάνηκε κάτι πολύ πιο παλιό, γνώριμο και κουραστικό. Μια βαθιά δυσανεξία απέναντι σε κάθε έκφραση εθνικής αυτοπεποίθησης.
Υπάρχει ένα κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς –όχι όλη, ας είμαστε δίκαιοι– που αισθάνεται αμήχανα κάθε φορά που η Ελλάδα δείχνει ότι υπάρχει διεθνώς, ότι εξοπλίζεται, ότι οργανώνει την άμυνά της και το κάνει δημοσίως. Σαν να θεωρεί ότι τα πλοία, οι στολές και οι σημαίες είναι εξ ορισμού ύποπτα.
Η υποδοχή μιας φρεγάτας, όμως, δεν είναι εθνικισμός. Είναι κρατική τελετουργία. Είναι θεσμική κανονικότητα. Είναι ένα στοιχειώδες μήνυμα συνέχειας, σοβαρότητας και σεβασμού προς όσους θα υπηρετήσουν πάνω της και προς μια κοινωνία που έχει δικαίωμα να γνωρίζει πώς θωρακίζεται. Δεν χειροκροτείς τον πόλεμο, χειροκροτείς την άμυνα. Δεν υμνείς τη σύγκρουση, αναγνωρίζεις την ανάγκη αποτροπής.
Το παράδοξο είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι σπάνια ενοχλούνται από αντίστοιχες τελετές άλλων κρατών. Εκεί, ο πατριωτισμός βαφτίζεται «αυτοπεποίθηση» ή «εθνική αξιοπρέπεια». Εδώ, μετατρέπεται αυτομάτως σε επικίνδυνο φορτίο, σε κάτι που πρέπει να περιοριστεί, να χαμηλώσει, σχεδόν να απολογηθεί. Σαν η Ελλάδα να οφείλει διαρκώς συγγνώμη επειδή υπάρχει και αμύνεται.
Στην πραγματικότητα, αυτό που τους ενοχλεί δεν είναι η υπερβολή. Είναι η εμφάνιση ενός συλλογικού συναισθήματος που δεν πολυταιριάζει με τις ιδεοληψίες τους. Η ιδέα ενός «εμείς» που δεν ψιθυρίζεται, αλλά αρθρώνεται κανονικά δίχως ενοχές.
Η φρεγάτα «Κίμων» δεν είναι σύμβολο εθνικισμού. Είναι σύμβολο ενός κράτους που θυμάται ότι η ειρήνη δεν διασφαλίζεται με ευχές, αναρτήσεις και ηθική ανωτερότητα, αλλά με ισορροπία, ισχύ και ναι, και με λίγη περηφάνια. Όποιος τα μπερδεύει αυτά, μάλλον δεν φοβάται τον πόλεμο. Φοβάται την κανονικότητα ενός κράτους που δεν ντρέπεται για τον εαυτό του.
