Το Νταβός πάντα αγαπούσε ένα μέλλον στο οποίο μπορείς να δείξεις με το δάχτυλο. Τα ταμπελάκια των συνεδρίων πολλαπλασιάζονται, τα μαύρα αυτοκίνητα μένουν στο ρελαντί, και οι πιο επιδραστικοί άνθρωποι του κόσμου εξασκούνται στην τέχνη του να ακούγονται ψύχραιμοι, περιγράφοντας το μέλλον ως μια αναπόφευκτη εξέλιξη από την οποία -τυχαίνει- να κερδίζουν. Και φέτος, η Τεχνητή Νοημοσύνη εμφανίστηκε στο Νταβός με τιμή που μπορείς να μετρήσεις, άδεια που μπορείς να ανακαλέσεις και έναν CFO που ζητά αποδείξεις.
Το σκηνικό της εβδομάδας ήταν απολύτως εντός ύφους: ένας πεζόδρομος καλυμμένος με λογότυπα τεχνολογίας, αίθουσες συσκέψεων γεμάτες στελέχη που μιλούν για «μετασχηματισμό» και αρκετά ειλικρινή πάνελ ώστε να κινήσουν έναν μικρό υδροηλεκτρικό σταθμό.
Όμως η συζήτηση για την AI μέσα στη χιονισμένη ελβετική γυάλα δεν περιστράφηκε γύρω από δείκτες επιδόσεων μοντέλων ή αναπόφευκτα σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Στην πραγματικότητα, δεν αιωρήθηκε καθόλου - προσγειώθηκε, ξανά και ξανά, στους περιορισμούς. Μαζί με την ενέργεια, τη γη, την πρόσβαση στα δεδομένα, την ασφάλεια και τη διακυβέρνηση, εμφανίστηκε και το ερώτημα που ακολουθεί κάθε επένδυση τρισεκατομμυρίων.
Στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, η AI παρουσιάστηκε σαν εφοδιαστική αλυσίδα. Το Νταβός αντιμετώπισε την AI ως στοίβα σπανιότητας και τράβηξε ολόκληρη τη συζήτηση πίσω στη Γη.
Και το αποτέλεσμα ήταν μια εβδομάδα για την AI με μια νέα ιεραρχία. Στη βάση βρίσκεται ο μετρητής: ηλεκτρική ενέργεια, χωρητικότητα δικτύου, ψύξη και τα κέντρα δεδομένων που μετατρέπουν το κεφάλαιο σε υπολογιστική ισχύ.
Στη μέση βρίσκονται τα κλειδιά: επίπεδα ενορχήστρωσης, άδειες, ταυτότητα, δικαιώματα δεδομένων, συμμόρφωση και τα εταιρικά συστήματα που αποφασίζουν ποιοι πράκτορες μπορούν να αγγίξουν ποιες ροές εργασίας. Στην κορυφή βρίσκεται η απόδειξη: απόδοση επένδυσης, μετρήσιμα αποτελέσματα και ο διακόπτης απενεργοποίησης που μετατρέπει αυτό το εγχείρημα από σεληνιακό όραμα σε κονδύλι προϋπολογισμού που αντέχει ακόμη ένα τρίμηνο. Αυτή η εβδομάδα αφορούσε αποκλειστικά τα σημεία όπου η φιλοδοξία συναντά την τριβή και όπου ο «πόλεμος των πλατφορμών» αρχίζει να μοιάζει με το ερώτημα του ποιος ελέγχει τα σημεία συμφόρησης.
