H startup - πείραμα του Evan Ratliff, βασίστηκε στη στελέχωση και λειτουργία μιας εταιρείας εξ ολοκλήρου από «AI agents». Δηλαδή από ψηφιακούς βοηθούς / πράκτορες Τεχνητής Νοημοσύνης, χωρίς τη συμμετοχή πραγματικών υπαλλήλων. Το συμπέρασμα; Οι «AI agents» δεν είναι ακόμη έτοιμοι να αντικαταστήσουν τους ανθρώπους στο σύνολό τους ή να διευθύνουν μια εταιρεία αυτόνομα, χωρίς την εποπτεία ή παρέμβαση του ανθρώπινου παράγοντα.
Ποιος είναι ο Evan Ratliff που έστησε αυτό το πείραμα;
Ο Evan Ratliff ξεκίνησε σαν αρθρογράφος του τεχνολογικού ιστότοπου WIRED. Τον Σεπτέμβριο του 2009, είχε γίνει γνωστός από το πείραμα του «Vanished» (Εξαφανισμένος). Όταν προσπάθησε να εξαφανιστεί από τον κόσμο για 31 μέρες, χωρίς να αφήσει ψηφιακά αποτυπώματα στο Facebook, στο Twitter και σε όλες τις ψηφιακές βάσεις δεδομένων. Παρ’ όλο που πούλησε το αυτοκίνητό του, έβαψε τα μαλλιά του, εξέδωσε ψεύτικες κάρτες, επικοινωνούσε μόνο μέσω TOR emails, είχε «εντοπισθεί» μέσα σε 25 ημέρες από τους «διώκτες» του, που συμμετείχαν επίσης στο πείραμα. Αποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ότι στην ψηφιακή εποχή και την εποχή των social media, η «εξαφάνιση» είναι αδύνατη χωρίς την πλήρη αποσύνδεση από τα ψηφιακά δίκτυα. Ειδικά σήμερα που η ΑΙ, μαζί με την ψηφιακή αναγνώριση προσώπων και τις τεράστιες «λίμνες» δεδομένων, έχουν περάσει σε άλλα επίπεδα, η ιδιωτικότητα αποτελεί πλέον πολυτέλεια.
Τι είναι οι «AI agents»;
Στην startup HurumoAI, του Evan Ratliff, όπως προαναφέρθηκε δεν εργάζονται άνθρωποι, αλλά «AI agents». Τι είναι οι AI agents; Φανταστείτε ότι έχετε έναν πολύ έξυπνο, πολύ γρήγορο υπάλληλο ο οποίος δεν κοιμάται ποτέ, δουλεύει 24 ώρες το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα χωρίς διάλειμμα ή ρεπό, δεν λαμβάνει μισθό αλλά καταναλώνει μόνο ηλεκτρικό ρεύμα, που μπορεί να διαβάζει 10.000 σελίδες σε 10 δευτερόλεπτα, να μιλάει, να γράφει, να στέλνει email, να συμμετέχει σε ψηφιακές συναντήσεις, να κάνει τηλέφωνα, να οργανώνει την καθημερινότητα ενός γραφείου και να εκτελεί πολύπλοκα καθήκοντα που του ανατίθενται χωρίς να βαρυγκωμεί ή να αντιδρά. Αυτός ο «υπάλληλος» είναι ο «AI agent».
Σε σχέση με τις υπόλοιπες εφαρμογές ΑΙ, ο «AI agent» έχει μνήμη, θέτει στόχους, έχει λίστα καθηκόντων, λαμβάνει πρωτοβουλίες και συνδέεται διαδραστικά με μια σειρά από άλλες εφαρμογές όπως το Gmail, το Stripe, το Slack και άλλα.
Πώς λειτουργεί η HurumoAI;
Ο Evan Ratliff, χρησιμοποιώντας την πλατφόρμα Lindy.AI, δημιούργησε πέντε «AI agents» / υπαλλήλους με πολύ συγκεκριμένους ρόλους κατανεμημένους με βάση ένα λεπτομερές εταιρικό οργανόγραμμα. Ο Kyle ήταν ο CEO, ο Roy ήταν ο Τεχνικός Διευθυντής, η Megan ήταν υπεύθυνη για τις πωλήσεις, το μάρκετινγκ, τα emails και τις τηλεφωνικές επαφές, η Jennifer ήταν υπεύθυνη του ανθρώπινου δυναμικού, και ο Tyler εργαζόταν σε θέση υποστήριξης των πωλήσεων.
Όλοι οι «υπάλληλοι» επικοινωνούσαν μεταξύ τους αλλά και με τους πελάτες της εταιρείας μέσω Slack, email, SMS και τηλεφωνικών κλήσεων με συνθετικές φωνές, κάνοντας χρήση της εφαρμογής ElevenLabs, με τον Ratliff να διατηρεί για τον εαυτό του τον ρόλο του επόπτη.
Ποιο είναι το προϊόν της HurumoAI;
Το προϊόν είναι το «SlothSurf». Μια σατιρική και χιουμοριστική διαδικτυακή εφαρμογή που επιτρέπει στους χρήστες να αναθέτουν την περιήγησή τους στο διαδίκτυο - δηλαδή το γνωστό «σκρολάρισμα» - στην HurumoAI, ώστε να μπορούν απρόσκοπτα να εργάζονται. Ουσιαστικά το «SlothSurf» επωμίζεται την αναβλητικότητα των εργαζομένων που προτιμούν να χαζεύουν στο διαδίκτυο παρά να εργάζονται. Έτσι το «SlothSurf» αναλαμβάνει να σερφάρει και να χαζεύει στο διαδίκτυο για λογαριασμό των χρηστών, παρέχοντάς τους στη συνέχεια μια περίληψη των πληροφοριών που συνέλεξε, προσφέροντας θεωρητικά στους εργαζόμενους/χρήστες ένα διάλειμμα χωρίς ενοχές.
Οι «AI agents» κατάφεραν λοιπόν να σχεδιάσουν, να τεστάρουν και να λειτουργήσουν ένα πρωτότυπο application / προϊόν από το μηδέν, το οποίο «σπαταλούσε» χρόνο στο διαδίκτυο, εξοικονομώντας παράλληλα χρόνο για τους χρήστες-πελάτες του «SlothSurf».
Απέτυχε η HurumoAI;
Το πείραμα της Hurumo AI, αν και δεν κατέληξε σε αποτυχία με την παραδοσιακή έννοια, ολοκληρώθηκε δείχνοντας με ακρίβεια τους περιορισμούς των αυτόνομων «AI agents» σε ένα επιχειρηματικό περιβάλλον.
Το πείραμα κατέληξε σε μια χαοτική, αδιέξοδη σπείρα, όταν οι «AI agents», ενεργοποιημένοι από ένα αστείο για μια εκτός έδρας εταιρική εκδήλωση, εισήλθαν σε ανεξέλεγκτη φρενίτιδα δραστηριότητας. Αντάλλαξαν πάνω από 150 άσχετα μηνύματα, δαπανώντας δυσανάλογα πολλές υπολογιστικές μονάδες μέσα σε λίγες ώρες, και άρχισαν να σχεδιάζουν σχολαστικά ένα πραγματικό γεγονός χωρίς την άδεια του ιδρυτή. Εμπλέκονταν σε ατελέσφορες επικοινωνίες μεταξύ τους, χωρίς αποτέλεσμα. Και όπως ανέφερε ο Evan Ratliff στο σχετικό του άρθρο, οι AI agents «μιλούσαν μεταξύ τους μέχρι θανάτου».
Ο Ratliff παραδέχεται ότι οι «AI agents» λύνουν προβλήματα, αλλά δημιουργούν καινούργια. Είναι σαν να εργάζεσαι με συναδέλφους που δεν κλείνουν ποτέ το στόμα τους και δεν ξέρουν πότε να σταματήσουν. Ο ιδρυτής συνειδητοποίησε ότι περνούσε όλο του τον χρόνο κάνοντας το αντίθετο απ’ ό,τι είχε σκοπό το πείραμα: αντί η εταιρεία να διοικείται μόνη της, έπρεπε συνεχώς να επαληθεύει κάθε ισχυρισμό και κάθε ανταλλασσόμενη πληροφορία, καθώς οι πράκτορες συχνά κατασκεύαζαν άσχετες περιλήψεις και αναφορές. Ή να επεμβαίνει χειροκίνητα για να διακόπτει ανεξέλεγκτους βρόχους εργασιών.
Ποιο είναι το συμπέρασμα του πειράματος;
Ότι δεν βρισκόμαστε κοντά στο «one-man empire» - την αυτοκρατορία του ενός ατόμου που ονειρεύεται ο Sam Altman, CEO της OpenAI. Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι οι «AI agents» δεν είναι ακόμη έτοιμοι να αντικαταστήσουν τους ανθρώπους στο σύνολο των δραστηριοτήτων τους ή να διευθύνουν μια εταιρεία αυτόνομα.
Διαπρέπουν ως εργαλεία για συγκεκριμένες, καλά καθορισμένες εργασίες, αλλά προς το παρόν στερούνται της σύνθετης ανθρώπινης σκέψης, της κρίσης, της ικανότητας να διακρίνουν ένα αστείο από εντολή και της αίσθησης ευθύνης που απαιτείται για ανοιχτού τύπου εργασίες σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο.
Στην παρούσα φάση, οι προσδοκίες για αυτόνομη δραστηριοποίηση των «AI agents» πέρα από το στενό πλαίσιο υποστήριξης ίσως να είναι υπερβολικές.
