Το ρωσικό αέριο είναι απαγορευμένο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όχι εντελώς. Ολίγον! Πόσο ολίγον; Όσο το επιτρέψουν οι συνθήκες. Μόνο που δεν υπάρχει ολίγον, όπως δεν υπάρχει και ολίγον έγκυος. Η Ευρώπη συμφώνησε να αγοράσει αμερικανικό LNG και στη συνέχεια άρχισε τα «μεσοβέζικα». Διότι και το ρωσικό αέριο έχει την ομορφιά του, κυρίως αν αναμειγνύεται με αμερικανικό. Οι Αμερικανοί θα κάνουν λίστες με τους παραβάτες, όπως κάνουν με το πετρέλαιο από Ιράν και Βενεζουέλα. «Χοντραίνει» το παιγνίδι και το κακό είναι ότι εμείς έχουμε στριμωχτεί σε ένα δωμάτιο γεμάτο ελέφαντες που ετοιμάζονται για καυγά.
Οι σχέσεις της ΕΕ και των ΗΠΑ δοκιμάζονται και θα δοκιμαστούν περισσότερο στο μέλλον όσο η ΕΕ αδυνατεί να τηρήσει ουσιαστικά τις δεσμεύσεις της από τη συμφωνία των αμερικανικών δασμών το καλοκαίρι του 25 στη Σκωτία. Το οποίο δεν γίνεται επειδή έχει δήθεν αδυναμία να τις εφαρμόσει, αλλά επειδή αυτή είναι η επιλογή της. Θα έχετε παρατηρήσει έναν υπόγειο πόλεμο στον Κάθετο Διάδρομο. Περίεργες δηλώσεις για το αν θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ο Κάθετος Διάδρομος για… αντίμετρα στους Αμερικανούς και άλλα τέτοια.
Το «νέο επιχείρημα» είναι ότι οι Ευρωπαίοι δεν θα πρέπει να είναι απόλυτα εξαρτημένοι από το αμερικανικό αέριο. Προσέξτε την κουτοπονηριά! Η Ευρώπη θέλει το ΝΑΤΟ να την προστατεύει από την επιθετικότητα των Ρώσων. Δυσανασχετεί, όμως, όταν της ζητείται να αυξήσει τις δαπάνες της για την άμυνα. Θέλει, δηλαδή, να πληρώνουν μόνο οι Αμερικανοί και η ίδια να κρατήσει για τον εαυτό της την αίσθηση της ασφάλειας και την ευχέρεια να ξοδεύει τα χρήματά της σε κοινωνικά επιδόματα. Η Ευρώπη συμφωνεί με τους Αμερικανούς στη Σκωτία να δοθεί μια λύση στο θέμα των δασμών. Για να συμφωνήσει είναι σαφές ότι υπήρχε πρόβλημα. Γιατί να συμφωνήσει κάποιος να υποχωρήσει σε κάτι που είχε δίκιο; Κάνει, λοιπόν, τη συμφωνία και μέρος της συμφωνίας είναι η αγορά του LNG. Αλλά τώρα άρχισαν τα γνωστά τερτίπια.
Το ρεπορτάζ λέει ότι τις τελευταίες ημέρες και πριν τη συμφωνία της Ουάσιγκτον, εκπρόσωποι ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών επισκέφτηκαν χώρες μέλη της ΕΕ και προσπάθησαν να αποτρέψουν τις μακροχρόνιες συμφωνίες για την προμήθεια του αμερικανικού LNG. Επισήμως η Ευρώπη συμφωνεί κάτι με τους Αμερικανούς στη Σκωτία. Η ΕΕ που υπέγραψε δεν μπορεί να αθετήσει τη συμφωνία. Μπορεί να προβάλει γραφειοκρατικά εμπόδια και αυτά για λίγο. Ισχυρά κράτη μέλη, όμως, μπορούν να «πιέσουν» πιο αδύναμα κράτη για να εμποδίσουν το έργο. Θα πείτε ότι όλη αυτή η πρακτική είναι μέρος της ευρωπαϊκής πολιτικής κουλτούρας. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό δεν γίνεται πλέον ανεκτό από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Και χρειάζεται να προσέξουμε κάτι. Ο Κάθετος Διάδρομος δεν ήρθε στην Ευρώπη λόγω του Τραμπ. Είναι ένα έργο που ξεκίνησε επί των ημερών των Δημοκρατικών. Επί Τραμπ μπήκε πιο δυναμικά στον χάρτη η Ελλάδα.
Προς το παρόν οι πιέσεις της κυβέρνησης Τραμπ έχουν επιτυχία που αποτυπώνεται στις συμφωνίες που έγιναν στην Ουάσιγκτον πριν δύο ημέρες αλλά το θέμα είναι υπαρκτό και έχει ήδη αρχίσει να δημιουργεί εντάσεις στα υψηλότερα επίπεδα τόσο της αμερικανικής κυβέρνησης όσο και ορισμένων κρατών μελών της ΕΕ. Στην κατεύθυνση αυτή η αμερικανική κυβέρνηση θα ανακοινώσει τον επόμενο μήνα ή σε σύντομο χρονικό διάστημα την απόφασή της να επιβάλει την απαγόρευση του ρωσικού φυσικού αερίου με τους ίδιους τρόπους που προστατεύει την επιβολή εμπάργκο στο πετρέλαιο από Ιράν ή Βενεζουέλα. Δηλαδή οι εταιρίες ή τα φυσικά πρόσωπα που θα εμπορεύονται ρωσικό φυσικό αέριο (ή αζέρικο) θα μπαίνουν στη γνωστή λίστα OFAC ώστε μεταξύ άλλων να είναι αδύνατον να κινούν τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ευρώπη και την Αμερική.
Εμείς κινούμαστε πάνω σε κινούμενη άμμο. Είμαστε μέλη της ΕΕ και την ίδια ώρα έχουμε επενδύσει για την Άμυνα της χώρας στις στρατηγικές συμφωνίες με ΗΠΑ και Ισραήλ. Το γιατί αναγκαστήκαμε να πατάμε σε δύο βάρκες είναι κάτι που δεν το επιδιώξαμε. Η Ευρώπη στα δύσκολα με την Τουρκία μας καλούσε να συνομιλήσουμε με τους Τούρκους και να τα… βρούμε. Η στρατηγική συμμαχία με ΗΠΑ και Ισραήλ προέκυψε ως επιλογή επιβίωσης.
Το πρόβλημα προκύπτει όταν υποχρεωνόμαστε να πάρουμε το μέρος των ΗΠΑ ή της Ευρώπης. Αν πάρουμε το μέρος των ΗΠΑ θα έχουμε συνέπειες, καθώς εξαρτόμαστε οικονομικά από την Ευρώπη. Αν πάρουμε το μέρος της Ευρώπης, στην επόμενη κρίση που θα αντιμετωπίσουμε στις σχέσεις μας με την Τουρκία θα εξαρτόμαστε από τη διάθεση των φίλων και συμμάχων Γερμανών, με ό,τι μπορεί αυτό να συνεπάγεται. Από το παρελθόν έχουμε μια ιδέα γι αυτό.
Ο πόλεμος για το φυσικό αέριο έχει αρχίσει και θα είναι σοβαρός ως προς τις συνέπειες του αν η ΕΕ συνεχίσει την τακτική να θέλει με κουτοπονηριές να ξεγελάσει τους Αμερικανούς. Με αυτόν τον τρόπο δείχνει απλά πόσο αδύναμη πολιτικά είναι σε σχέση με την Αμερική, τη Ρωσία και την Κίνα. Και η Ελλάδα θα κληθεί να πάρει θέση σε αυτόν τον καυγά ! Κι αυτό δεν το θέλουμε σε καμία περίπτωση. Η μεσοβέζικη στάση και από τη δική μας πλευρά θα έχει κόστος…
Θανάσης Μαυρίδης
