Πώς προκύπτει το πλεόνασμα; Από την υπερφορολόγηση, λέει κάποιος. Ψευδές, οι φόροι έχουν μειωθεί. Από την ακρίβεια, λέει άλλος. Σωστό εν μέρει, λόγω του ΦΠΑ. Όχι όμως ικανό να δικαιολογήσει την ευημερία των αριθμών. Η εκμηδένιση της φοροδιαφυγής στην εστίαση λένε κάποιοι πιο υποψιασμένοι. Τώρα μπαίνουμε στην ουσία της συζήτησης. Δίκαια μοιράζεται ένα μέρος των «κερδών» στους πολίτες. Αλλά δεν φτάνει. Τα επιδόματα τα «τρώει» η ακρίβεια. Από τη μία δίνουν, από την άλλη αν «δούλευαν» λίγο και το θέμα της ακρίβειας, τα πράγματα θα ήταν αλλιώς.
Και τι μπορεί να κάνει κάποιος για την ακρίβεια; Το πρώτο που έχει να κάνει είναι να προσπαθήσει να βρει το πρόβλημα. Σε κάθε τομέα. Πώς θα κάνει φθηνότερες τις τιμές στην ενέργεια, στα είδη του σούπερ μάρκετ, στα ενοίκια. Κάθε τομέας έχει και πολλούς διαφορετικούς λόγους που συναθροίζονται όλοι μαζί και στο τέλος μας δίνει ένα αποτέλεσμα που αποτυπώνεται άμεσα στις δημοσκοπήσεις. Η ακρίβεια είναι η αχίλλειος πτέρνα της κυβέρνησης. Όσα πλεονάσματα και αν προκύψουν, όσα χρήματα και αν μοιραστούν στους πολίτες, η συνολική εικόνα δεν αλλάζει αν δεν αντιμετωπιστεί αυτός ο «εχθρός».
Η αντιμετώπιση θέλει δουλειά. Όχι λογική χωροφύλακα της δεκαετίας του 60 που μοιράζει στους επιχειρηματίες ραβασάκια του τύπου «περάστε από το τμήμα για υπόθεσή σας». Το πρόστιμο στον Σκλαβενίτη θα συνοδεύει για πολύ καιρό αυτήν την κυβέρνηση και είναι απορίας άξιο πώς «πέρασε» κάτι που είναι ξένο προς τη νοοτροπία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και δεν μας είπε στο τέλος κάποιος τι ήταν αυτό που κατάφεραν. Πέραν από το άδικο του προστίμου.
Το προϊόν δεν φτάνει στο σούπερ μάρκετ με κάποιον μαγικό τρόπο. Υπάρχουν μεσάζοντες, δίκτυα διανομής. Έχει κάποιος ερευνήσει αν υπάρχει εκεί πρόβλημα και τι χρειάζεται για να θεραπευτεί; Θέλουμε να πιστεύουμε πως ναι. Και δεν είναι βέβαιο ότι όλα τα προβλήματα θεραπεύονται, αφού πολλές φορές αυτά είναι δομικά. Και τα δομικά προβλήματα θέλουν δουλειά. Δύσκολα πράγματα. Αντιθέτως, μια φωτογραφία με το σούπερ πρόστιμο στο σούπερ μάρκετ χαρίζει μερικά λεπτά δημοσιότητας στον υπουργό. Δεν ρίχνει όμως τις τιμές!
Ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε «εφεύρει» το περίφημο καλάθι. Ένας τρόπος για να προχωρήσει αυτή η ιδέα θα ήταν να γεμίσει αυτό το καλάθι με την καθοδήγηση του κράτους με προϊόντα no name και να προσφέρονται μέσω των σούπερ μάρκετ. Στα βασικά είδη διατροφής. Αυτό θα ήταν ένα μέτρο. Το πιο «περίεργο» είναι ότι εδώ ο κόσμος καίγεται και το θέμα δεν συζητείται καν…
Τα ενοίκια είναι το άλλο μεγάλο αγκάθι που πληγώνει το εισόδημα των πολιτών. Όταν κάποιος αμείβεται με 1000 ευρώ ( ο οποίος και δεν είναι από τους χαμηλούς μισθούς) και χρειάζεται να δαπανήσει περισσότερα από τα μισά του χρήματα για μια τρύπα, τότε υπάρχει πρόβλημα και μάλιστα σοβαρό. Το πρόβλημα αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει μια αφορμή για να αξιοποιηθεί η δημόσια περιουσία και να δοθεί στέγη σε χιλιάδες συμπολιτών μας και κυρίως σε νέους ανθρώπους. Αντί γι αυτό επιλέχτηκε η επιδότηση αγοράς κατοικίας, η οποία τελικά οδήγησε σε υπερβολική αύξηση της τιμής των παλαιών κατοικιών. Άνθρακας ο θησαυρός.
Καλά τα επιδόματα, ακόμη πιο καλά τα πλεονάσματα. Και να φανταστείτε ότι αυτό συνέβη επειδή δεν υποχώρησαν στο θέμα της εστίασης. Αν κάνουν το ίδιο στα πετρελαιοειδή βλέπω την κυβέρνηση να μοιράζει αρνιά το επόμενο Πάσχα. Αλλά κάντε, κύριοι της κυβέρνησης, κάτι με την ακρίβεια. Είναι επείγον…
ΥΓ. Επείγον είναι και το «μπουστάρισμα» της πραγματικής οικονομίας. Η δημιουργία υπερπλεονασμάτων θα πρέπει να οδηγήσει στη μείωση της φορολογίας της μισθωτής εργασίας, ως κίνητρο παραγωγικότητας. Θα πρέπει παράλληλα να κατευθυνθεί και στη μείωση της φορολόγησης των εισοδημάτων από ενοίκια, ως κίνητρο για τη αντιμετώπιση της οικιστικής κρίσης που πλήττει τη χώρα.
Θανάσης Μαυρίδης
