Η Χρυσή Αυγή είναι αρωγός στην προσπάθεια των αγροτών του ΚΚΕ να ρίξουν την κυβέρνηση. Ο Κασιδιάρης στη διάρκεια της αδείας του από τη φυλακή επισκέφτηκε μπλοκ όπου και τον υποδέχτηκαν θερμά. Τα μπλοκ επισκέφτηκε και η Μαρία Καρυστιανού, η οποία επίσης θέλει να ρίξει τον Μητσοτάκη. Τα συνθήματα της άνω πλατείας περί εγκλεισμού των πολιτικών στη φυλακή είναι περισσότερο από ποτέ «επίκαιρα». Κάθε φήμη ότι ο αντισυστημισμός ταΐζεται από το μεγάλο τέρας του πουτινικού απολυταρχισμού κρίνεται ως προβοκατόρικη. Ο μεγάλος στόχος είναι η Ευρώπη. Η Ελλάδα βρίσκεται απλά στον δρόμο τους.
Χτες ήταν το ξυλόλιο, σήμερα είναι τα μπλοκ των αγροτών, αύριο θα είναι κάτι άλλο. Οι δυνάμεις που δήθεν βρίσκονται απέναντι στο σύστημα δοκιμάζουν για άλλη μια φορά τις αντοχές της Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάποια στιγμή θα τα καταφέρουν και θα πετύχουν το πλάσμα στην καρδιά του. Ας μην ξεχνάμε ότι δεν είναι μακριά το 2015 με τις κλειστές τράπεζες και την ανοικτές καταβόθρες που μας οδηγούσαν απευθείας στο χάος. Παρόλα αυτά η μνήμη των ανθρώπων έχει αδυνατίσει και αυτό μας φέρνει πιο κοντά σε ένα δυσάρεστο αποτέλεσμα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι η «σοβαρή» αντιπολίτευση στην προσπάθεια της να πλήξει τον Μητσοτάκη παρασύρεται και παίζει το παιγνίδι των αντισυστημικών. Το ξυλόλιο και τα χαμένα βαγόνια θα συνοδεύουν για πάντα το «σοβαρό ΠΑΣΟΚ». Και κάπως έτσι κολλήσανε οι βελόνες, αφού όταν κάποιος διαλέγει να παίξει σε ξένο και άγνωστο γήπεδο (αντισυστημισμός) θα κερδίσει κάποιος άλλος που το ξέρει καλύτερα…
Η κυβέρνηση έχει φροντίσει να αποδυναμωθεί από τα ίδια της τα λάθη. Δηλαδή, από το εξής ένα: Δεν τόλμησε να έρθει αντιμέτωπη με τις παθογένειες αυτής της χώρας. Δεν προχώρησε γρήγορα τις μεταρρυθμίσεις και τώρα βρίσκεται στη γωνία του ρινγκ, μόνη να αντιμετωπίσει τις ορδές των «εχθρών του συστήματος».
Από την άλλη, είναι αμφίβολο αν θα είχε καταφέρει πολλά πράγματα αν είχε ανοίξει όλα τα μέτωπα, όπως ζητάει η πτέρυγα των μεταρρυθμιστών της ΝΔ. Δείτε τι έγινε με τον αντικαπνιστικό. Ή ακόμη πιο πρόσφατα με τον νέο ΚΟΚ. Τα υψηλά πρόστιμα καταδικάστηκαν από τους «φίλους του λαού» ως εισπρακτική πολιτική και οι κάμερες κατηγορήθηκαν ότι παραβιάζουν τα δικαιώματα των πολιτών. Δηλαδή, να μπορούν να οδηγούν μεθυσμένοι, με ταχύτητες μεγάλες και την ίδια ώρα να παίζουν στο κινητό τους.
Όταν κανείς αναμετράται με το χάος οι πιθανότητές του να βγει ζωντανός από την «αναμέτρηση» είναι περιορισμένες. Το 2015 υπήρχε μια σοβαρή «αντίσταση». Υπήρχε μια ζωντανή Ευρώπη που αποτελούσε σοβαρό αντικίνητρο στην παλαβομάρα. Και παρόλα αυτά, στο περίφημο «Δημοψήφισμα» το «όχι» κέρδισε με 60%. Σήμερα που η εικόνα της Ευρώπης είναι λιγότερο ελκυστική και οι οπαδοί του «Ναι» μπορεί και να μην πήγαιναν στην κάλπη σε ένα ανάλογο δημοψήφισμα, οι πιθανότητες του ατυχήματος είναι πιο μεγάλες.
Κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη πολιτική ευθύνη του Κυριάκου Μητσοτάκη. Την ώρα που άλλοτε σύμμαχοι του κινήματος του «Ναι» συνεργάζονται με το club του Καπνεργοστασίου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να θυμηθεί τους λόγους για τους οποίους τον εμπιστεύτηκε το 40 τοις εκατό και πλέον των συμπολιτών μας. Να αγνοήσει όλα τα άλλα που τον κρατούν δέσμιο σε λογικές μιας γραφειοκρατικής διαχείρισης των προβλημάτων και να χαράξει νέα πορεία για το σκάφος εν μέσω της θαλασσοταραχής. Δεν έχει να χάσει το παραμικρό. Αντιθέτως, υπάρχει ελπίδα να αφυπνιστεί αυτό το 40% που τον πίστεψε και να τον οδηγήσει σε μια νέα εκλογική και κυρίως πολιτική νίκη.
Θανάσης Μαυρίδης
