Ρητορικό το ερώτημα καθώς οι φίλοι του «ξανθού γένους» δεν θα έχουν κανένα ενδοιασμό. Όλως τυχαίως η συντριπτική πλειοψηφία τους ανήκει στην αυτοαποκαλούμενη «πατριωτική» Δεξιά, η οποία επίσης έχει και τουρκοφαγικά αισθήματα.* Φυσικά, ουδείς εξ αυτών διερωτάται γιατί ο Λαβρόφ και η Ζαχάροβα δεν επιτίθενται στην Τουρκία που προμηθεύει την Ουκρανία με δρόνους και γιατί επέλεξε να κάνει αυτή την επίθεση στην Ελλάδα.
Δε χρειάζεται να αντικρούσουμε τα όσα υποκριτικά είπε για τον ελληνισμό της Ουκρανίας, τον οποίον ο ρωσικός στρατός ισοπέδωσε στη Μαριούπολη. Ούτε την επίκληση των καλών σχέσεων Ελλάδας - Ρωσίας κατά το παρελθόν. Η Ρωσία ανέκαθεν στα μεγάλα ζητήματα βρέθηκε απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Μόνον οι ανιστόρητοι δεν το γνωρίζουν οι οποίοι σβήνουν τον πόνο τους, τώρα τελευταία, στις αίθουσες των κινηματογράφων.
Η χθεσινή επίθεση, διόλου τυχαία, γίνεται μια εβδομάδα πριν από τη συνάντηση, ανωτάτου επιπέδου, στην Άγκυρα μεταξύ Μητσοτάκη - Ερντογάν. Θέλει να στείλει ένα δημόσιο μήνυμα πως η Ρωσία βάζει στο στόχαστρό της τον πρωθυπουργό προσωπικά, επιδιώκοντας να αποδυναμώσει τη θέση του. Θα φανεί αν αυτό το μήνυμα έχει και παραλήπτες στο εσωτερικό της πατρίδας μας, χωρίς να θέλω να γίνω πιο συγκεκριμένος. Θα το δείξουν οι εξελίξεις. Πάντως να σημειώσω πως δεν υπάρχει ένα φιλορωσισμός μόνο σε ένα κομμάτι της κοινωνίας μας. Αυτός είναι αποδεκτός στο πλαίσιο της δημοκρατίας μας και πολιτικά αντιμετωπίσιμος.
Υπάρχει όμως και ένας φιλορωσισμός μέσα στο σύστημα των ολιγαρχών, με άμεσα οικονομικά συμφέροντα με τη Ρωσία. Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να αποκτήσουν, εκτός από την οικονομική ισχύ που ήδη διαθέτουν, και πολιτική επιρροή για να καθορίζουν τις εξελίξεις προς την κατεύθυνση των συμφερόντων τους. Σε αυτό το επίπεδο, επειδή τα λεφτά είναι πολλά, δε θα πρέπει να αποκλείσουμε τίποτα. Σημειωτέον πως αυτό το σύστημα οικονομικής εξουσίας αναζητεί την πολιτική του εκπροσώπηση σε ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο. Έχω γράψει κατ΄επανάληψη πως στις εκλογές η κεντρική διακύβευση θα είναι ο γεωπολιτικός προσανατολισμός της πατρίδας μας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ανοίγει μέτωπο με την Ελλάδα η Ρωσία του Πούτιν. Και δε θα είναι και η τελευταία. Είναι ολοφάνερο ότι ο στόχος αυτών των παρεμβάσεων είναι πρωτίστως ο Έλληνας πρωθυπουργός ο οποίος κινείται στο ίδιο μήκος κύματος, στο ζήτημα της εισβολής στην Ουκρανία, με σχεδόν όλους τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από την πρώτη στιγμή. Και η πατρίδα μας ανταμείφθηκε για αυτή την ξεκάθαρη στάση. Από την άλλη μεριά να σημειώσω πως χθες, για πρώτη φορά, υπουργός της διοίκησης Τραμπ, ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, χαρακτήρισε τον Πούτιν «εγκληματία πολέμου».
Σε χθεσινές δηλώσεις του ο Λαβρόφ, εντελώς απροκάλυπτα, είπε πως «…η Ρωσία είναι έτοιμη να αποδεχθεί μια Ουκρανία όχι κατ΄ανάγκη σύμμαχο, αλλά ουδέτερη και φιλικά διακείμενη». Ό εστί μεθερμηνευόμενο: «Εσθονία ετοιμάσου, έρχεται η σειρά σου».
*Οι εμπαθείς έφτασαν στο σημείο να κατηγορούν τον Κούλη διότι… αποκαθίστανται οι σχέσεις Τουρκίας - Αιγύπτου.
