Είναι γνωστόν ότι ο κ. Δημήτρης Κουτσούμπας επανεκλέχτηκε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ με το θριαμβευτικό 99,5%. Όμως, εμάς τους φίλους του Κόμματος, μας προβληματίζει αυτό το 0,5% το οποίο διαφώνησε με την κεντρική γραμμή. Είναι δυνατόν να υπάρχουν ταξικοί εχθροί στο συνέδριο του ΚΚΕ; Αυτό το 0,5% πώς διέλαθε της προσοχής των οργάνων επαγρύπνησης; Μήπως έχουν χαλαρώσει τα μέτρα και η CIA και η Ιντέλιτζενς Σέρβις έχουν βάλει τους ανθρώπους τους μέσα στο Τιμημένο ΚΚΕ;
Αμείλικτα ερωτήματα που θέτουμε όλοι εμείς που θαυμάζαμε ανέκαθεν την ομοψυχία και το σταθερό, αταλάντευτο επαναστατικό – ταξικό φρόνημα του Κόμματος. Η ύπαρξη αυτού του 0,5% αποτελεί ένα ανησυχητικό φαινόμενο και δείγμα ενός μπουρζουάδικου πλουραλισμού που δε συνάδει με τις αρχές του λενινισμού – σταλινισμού. Ελπίζουμε να βρεθούν οι πράκτορες του εχθρού και με συνοπτικές διαδικασίες να διαγραφούν, σαν μια ελάχιστη ποινή. Σε άλλες πιο «γόνιμες» εποχές δεν θα αμφιβάλλαμε για την τύχη τους.
Στα λίγο πιο σοβαρά τώρα.
Το ΚΚΕ με το 22ο Συνέδριό του απέδειξε πως εξακολουθεί να υποστηρίζει τον αυτοεγκλεισμό του σε μια ιδεολογική και πολιτική υγειονομική ζώνη για να μην μολυνθεί από τα μικρόβια του ρεβιζιονισμού και της ταξικής συνεργασίας. Ζει σε ένα προστατευμένο οικοσύστημα, σε έναν υδροβιότοπο, κάτι σαν την καρέτα – καρέτα και από εκεί βλέπει και αναλύει τα γεγονότα, τα οποία πάντα δικαιώνουν τη γραμμή του Κόμματος. Και αν δεν την δικαιώνουν μερικές φορές, προφανώς φταίνε τα γεγονότα, όπως έλεγαν οι παλιότεροι κομμουνιστές.
Η πρώτη και μοναδική φορά που υπήρξε μια εσωκομματική πολιτική αντιπαράθεση ήταν στο 13ο Συνέδριο (Φεβρουάριος 1991), τότε που ο Χ. Φλωράκης «πούλησε», όπως λένε, την τελευταία στιγμή τα παιδιά του και στήριξε τους παλιούς και δοκιμασμένους συντρόφους του. Η εποχή ήταν ζόρικη, με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης προ των πυλών. Το τι συνέβη σε εκείνο το συνέδριο ο αναγνώστης που ενδιαφέρεται, μπορεί ψάχνοντας να το βρει. Πάντως, σηματοδότησε τη δεύτερη διάσπαση του ΚΚΕ, με δεδομένο πως η πρώτη έγινε το 1968, όταν και γεννήθηκε το ΚΚΕ εσωτερικού.
Μετά το 13ο συνέδριο το Κόμμα επανήλθε στις γνωστές εργοστασιακές ρυθμίσεις, αν και το εργοστάσιο είχε φαλιρίσει εν τω μεταξύ. Περιχαρακώθηκε και προσπάθησε να διαφυλάξει το ιδεολογικό οστεοφυλάκιό του αναθεωρώντας την μέχρι τότε ερμηνεία του για τον Εμφύλιο, καθώς πλέον τον χαρακτήριζε ως αγώνα ταξικό, ενώ αποκατέστησε και τον Νίκο Ζαχαριάδη. Η επιστροφή στην ορθοδοξία ήταν επιβεβλημένη διότι δεν υπήρχε το παγκόσμιο κομμουνιστικό κέντρο το οποίο κρατούσε τη σφραγίδα και μοίραζε και το χρήμα. Πολύ χρήμα. Συνεπώς, μόνον με την περιχαράκωση θα διασωζόταν η ιστορική φυσιογνωμία του ΚΚΕ και οι ποικίλες δραστηριότητές του.
Σήμερα, διαβάζω στον «Ρίζο», πως «η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων μπορεί να διευρύνει υπάρχουσες ρωγμές στον ευρωατλαντικό άξονα τα επόμενα χρόνια…» και να οδηγηθούμε από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό. Για αυτό σύντροφοι, το όπλο παρά πόδα.
