Το body positivity μαζί με πτυχές της συμπερίληψης δεν βαδίζουν πια στα ντεφιλέ της μόδας. Υπήρξε ένα διάστημα όπου βημάτιζαν γοργά στην πασαρέλα και plus size μοντέλα ή έστω midsize. Στο πλαίσιο του wokeness, oι σχεδιαστές αγκάλιασαν πιο αληθινά γυναικεία σώματα.Το ξέρουμε όλοι. Η ζωή δεν είναι one size.
Αλλά, σε όλες τις τελευταίες επιδείξεις μόδας μεγάλων και λιγότερο μεγάλων σχεδιαστών, οι καμπύλες έχουν εξαφανιστεί, τα μανεκέν γίνονται όλο και πιο αδύνατα. Μοιάζει με επιστροφή στο «heroin chic» της δεκαετίας του ‘90, το οποίο στη σύγχρονη μορφή του θα μπορούσε να μετονομαστεί σε «οzempic chic».
Στο περίπου πάντα διότι στο «heroin chic», το οποίο κανονικοποιούσε την ανορεξική εικόνα, το μοντέλο εκτός από εξαϋλωμένο ήταν μόδα να έχει άρρωστη όψη. Τώρα μένουμε στην εξαΰλωση με αναγκαίο αξεσουάρ την όψη υγείας.
Τα τελευταία χρόνια, το μάρκετινγκ- μαζί με το τρεντ, την αλλαγή κουλτούρας και τη μετατόπιση των προτύπων- λειτούργησε άψογα στέλνοντας ταυτόχρονα πολύ θετικά μηνύματα σε κορίτσια, νεαρές γυναίκες, σε όλες τις γυναίκες. Με αποτέλεσμα πολυεθνικές της μόδας να λανσάρουν plus size σειρές. Η θετική στάση απέναντι στο σώμα ήταν επίτευγμα.
Έφυγε το στίγμα της χοντρής, δύσκολα λέγεται πια η λέξη. Κι αν ειπωθεί, δεν λέγεται ανοιχτά και συνοδεύεται και από μια «συγγνώμη που το λέω». Η αποδοχή και η συμπερίληψη είναι συγκλονιστικές έννοιες ελευθερίας. Όταν «δοξάζεται» ένα πραγματικό σώμα συνιστά νίκη για τις γυναίκες, των οποίων τα πρότυπα ομορφιάς είναι πιεστικά, εξωπραγματικά, ομογενοποιημένα και προκαλούν σοβαρό άγχος, αγωνία και ανασφάλεια σε όλες τις ηλικίες.Λίγο doomscrolling στο Ίνσταγκραμ και καταλήγεις να θέλεις λίφτινγκ ή οπωσδήποτε μια βλεφαροπλαστική, αφού αδυνατίσεις τρελά.
Από τις πρόσθετες καμπύλες της Κιμ Καρντάσιαν στα λιποβαρή σώματα των μοντέλων. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν εγκαταστάθηκαν στιβαρά γυναικεία σώματα στις πασαρέλες. Το αδύνατο σώμα κυριαρχούσε. Οι εικόνες των καμπυλόσχημων καλλονών έδωσαν αέρα σε πολλά κορίτσια έτσι ώστε να αγαπήσουν το σώμα τους και να μην αυτομαστιγώνονται στην αγωνία τους να ακολουθήσουν τα πρότυπα της εποχής καλλιεργώντας μεγάλες προσδοκίες που καταλήγουν σε γδούπο. Την ίδια ώρα, η αυτοεκτίμηση για την πλειονότητα των ανθρώπων περνάει μέσα από την εικόνα κι αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς.
Περνάει και μέσα από το αδύνατο σώμα. Κι αυτό αποτυπώνεται και από τα μεγέθη στα οποία επικεντρώνεται τόσο η υψηλή ραπτική όσο και το πρετ- α- πορτέ. Η έκθεση του περιοδικού Vogue Business για τη συμπερίληψη μεγεθών τη σεζόν Άνοιξη/Καλοκαίρι 2026 αποτυπώνει τον «θρίαμβο» των πολύ μικρών μεγεθών, άρα και της τάσης των αδύνατων σωμάτων.
Από τα 9.038 looks που παρουσιάστηκαν σε 198 επιδείξεις και παρουσιάσεις, το 97,1% αφορούσε μικρά μεγέθη (US 0–4), το 2% μεσαία μεγέθη (US 6–12) και μόλις το 0,9% μεγάλα μεγέθη (US 14+). Τα αποτελέσματα συνιστούν μόνο μια οριακή βελτίωση (λιγότερη από 1 ποσοστιαία μονάδα) σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν, η οποία κατέγραψε μερικά από τα χαμηλότερα ποσοστά συμπερίληψης μεγεθών που έχουμε δει από τότε που ξεκίνησε η έρευνα. Συγκεκριμένα, την περασμένη σεζόν το 97,7% των looks ήταν μικρά μεγέθη, το 2% μεσαία και μόλις το 0,3% plus. Σε σύγκριση με τη σεζόν Άνοιξη/Καλοκαίρι 2025 (SS25), η εκπροσώπηση των plus-size παραμένει σχεδόν αμετάβλητη, ενώ η παρουσία των μεσαίων μεγεθών έχει μειωθεί στο μισό.
Και το υπερβολικά λεπτό δεν αφορά μόνο τις γυναίκες και τη γυναικεία μόδα. Στις πρόσφατες ανδρικές επιδείξεις, τα μοντέλα στην πασαρέλα της Prada ήταν τόσο υπερβολικά λεπτά, ώστε ο Χάναν Μπέσοβιτς, σχολιαστής μόδας που δραστηριοποιείται στα social media με το hashtag @ideservecouture, σχολίασε σε Instagram reel του:
«Λατρεύω την Prada. Αλλά η μοναδική σκέψη που είχα σε όλη αυτή τη συλλογή ήταν το πόσο αδύνατα είναι αυτά τα μοντέλα. Ήταν σχεδόν αδύνατον να επικεντρωθώ στα ρούχα»
Υπήρξε μια στιγμή που η μόδα έμοιαζε να κινείται προς την κατεύθυνση της θετικής στάσης απέναντι στο σώμα, εν μέρει υπό την πίεση της κοινής γνώμης. Το 2020, η Paloma Elsesser, μια «ακτιβίστρια» plus-size μοντέλο, βρέθηκε στο εξώφυλλο της Vogue, ενώ την επόμενη χρονιά εντάχθηκε στο VS Collective, με στόχο -ρητά- να βοηθήσει τη Victoria’s Secret να επανεξετάσει τη σχέση της με τα μεγέθη και την εικόνα. Η έννοια των midsize μοντέλων κέρδισε έδαφος και η απλή, προσχηματική «εκπροσώπηση» των plus-size σωμάτων άρχισε να υποχωρεί.
Όμως εκείνη η στιγμή έχει πλέον παρέλθει , για μια σειρά από λόγους. Οι συλλογές πασαρέλας βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε δείγματα ενδυμάτων σχεδιασμένα σε ένα «στάνταρ» μέγεθος. Μια επιλογή πιο αποδοτική και οικονομική. Η παρουσία διαφορετικών μεγεθών στο catwalk προϋποθέτει αλλαγές στα πατρόν και, κατ’ επέκταση, μια συνολική επανεξέταση του συστήματος, σημειώνει η Βανέσα Φρίντμαν, στους ΝΥΤ.
Μια διαδικασία σύνθετη και χρονοβόρα. Επιπλέον, η καθιερωμένη βιομηχανική αντίληψη εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι τα ρούχα «γράφουν καλύτερα» σε σώματα που θυμίζουν κρεμάστρες. Όχι τις επενδυμένες μεταξωτές, αλλά τις λεπτές συρμάτινες.
Σε αυτό προστίθεται και η επανάσταση των σκευασμάτων για αδυνάτισμα, που έχει αλλάξει το οπτικό τοπίο. Καθώς δημόσια πρόσωπα που παλαιότερα ανήκαν σε μεγαλύτερα μεγέθη αδυνατίζουν, για παράδειγμα η Όπρα Γουίνφρι, αλλάζουν μαζί τους και τα μέτρα σύγκρισης. Το τι θεωρείται «αδύνατο» γίνεται ακόμη πιο αδύνατο και φαινομενικά πιο επιθυμητό.
Όλα αυτά συντείνουν σε μια σχεδόν αόρατη αλλά ισχυρή δύναμη, που σπρώχνει τη μόδα προς μια διαρκώς μικρότερη εκδοχή του ανθρώπινου σώματος, το σώμα συρρικνώνεται, κυρίως πάνω στην πασαρέλα. Όχι γιατί η λεπτότητα είναι από μόνη της κάτι μεμπτό, αλλά γιατί δεν μπορεί-και δεν πρέπει- να λειτουργεί ως η μοναδική εκδοχή του επιθυμητού. Οι άνθρωποι δεν υπήρξαν ποτέ μονοδιάστατοι.
Υπάρχει ποικιλομορφία. Άπειρες μορφές, αναλογίες και μεγέθη. Και όταν οι πασαρέλες, που λειτουργούν και ως δημόσιο θέαμα, κατορθώνουν να καθρεφτίσουν αυτή την ποικιλία της πραγματικής ζωής, γίνονται ασύγκριτα πιο ζωντανές και ουσιαστικές από μια εικόνα ύπαρξης συμπιεσμένη σε ένα μόνο μέγεθος. Ένα μέγεθος που, στην πραγματικότητα, είναι για λίγους. Όλοι το ξέρουμε. Η ζωή δεν είναι one size.
