Γυναικών κουβέντες, συζητήσεις, μονόλογοι, λίγο μετά τις γιορτές και τον ερχομό της νέας χρονιάς. Γλυκιά, πικρή ή ανάμεικτη η γεύση που αφήνουν οι ημέρες των στολισμένων δέντρων και των φωτεινών, ενίοτε υπερβολικών και κιτς, γιρλαντών και λαμπιονιών. Στα αποδυτήρια ενός γυμναστηρίου, στο σούπερ μάρκετ, στα καταστήματα, στον δρόμο, στα γραφεία, οι γυναίκες συνομιλούν και δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζουν η μία την άλλη. Τι άφησαν αυτές οι γιορτές; Ό,τι αφήνουν και όσες προηγήθηκαν. Άφθονες σταγόνες ζωής και μερικά κιλά.
Κατερίνα, 75 ετών. «Κουράστηκα πάρα πολύ Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Είχε έρθει ο γιος μου από το εξωτερικό, δεν λέω ότι δεν περάσαμε καλά, αλλά είχα φουλ δουλειές. Φεύγουν την Κυριακή για το αεροδρόμιο. Ήταν η μέρα που είχαμε τα προβλήματα με τον εναέριο χώρο. Και μου λέει, μαμά ερχόμαστε πάλι, θα πετάξουμε αύριο… Ωχ Θεέ μου! Μόλις είχα ξαπλώσει, είχα πάρει και την εφημερίδα μου…».
Μάγια, 57 ετών. «Ήρθα των Φώτων να γυμναστώ. Και βρήκα έναν κόσμο αγενή, πολύ θυμωμένο, να θέλει να σκοτώσει ο ένας τον άλλον. Μα καλά τι τους συμβαίνει; Πρώτη φορά ένιωσα την ανάγκη να φύγω».
Φρόσω, 30 ετών. «Η κόρη μου κρυολόγησε, μια ίωση, δεν ήταν γρίπη. Έκανα τεστ, αλλά ούτε εγώ είχα γρίπη. Είμαι ένα μήνα έτσι, πήρα αντιβίωση, σπρέι, ό,τι άλλο μου είπαν. Κι έχω ακόμα βήχα. Τι άλλο να κάνω;».
Αλεξάνδρα, 22 ετών. «Ήρθα λίγες μέρες να ξεκουραστώ στους γονείς μου, άφησα πίσω τα πολικά κρύα, για να κρυολογήσω εδώ; Μα γιατί κάθε Πρωτοχρονιά όταν έρχομαι Ελλάδα αρρωσταίνω;».
Γεωργία, 50 ετών. «Μπαίνουν στο ιατρείο μου και μου μιλούν στον ενικό. Γεια, μου λένε, να σου πω, έχω αυτό κι αυτό…Δεν μιλάω ούτε σε μικρότερη μου, την οποία δεν γνωρίζω, στον ενικό. Πληθυντικό σε όλους. Μόνο αν μου πει να μιλήσουμε στον ενικό το κάνω. Και μου μιλούν με ύφος, σαν να θέλουν να με απαξιώσουν. Αρκετά μεγαλύτεροι άνθρωποι, ηλικιωμένες γυναίκες κυρίως, μου μιλούν στον ενικό, αλλά έχουν διαφορετικό τρόπο, μια γλυκύτητα. Είναι και το ύφος που παίζει ρόλο. Αλλά η κατάσταση έχει εκτραχυνθεί. Παντού τέτοιες συμπεριφορές. Αγένεια και κακότητα. Στον ηλεκτρικό μια φορά μπήκε ένας τύπος κάποιας ηλικίας με δείχνει με το δάκτυλο και μου λέει επιθετικά ''γιατί κάθεσαι εκεί; Αυτή είναι η δική μου θέση''».
«Με υπερασπίστηκε ένας άγνωστος άνδρας, σπάνιο».
Σίσσυ, 41 ετών. «Με βρήκε σωριασμένη από τη γρίπη η γιορτή μου. Δεν μπορούσα να απαντήσω σε κανένα μήνυμα με ευχές κτλ. Ωραία πέρασα…».
Χριστίνα, 30 ετών. « Την βλέπω ζωηρή, έτοιμη να μου την κάνει και τι μου λέει;
- Μπορώ να περάσω πρώτη στο ταμείο; Έχω κάνει μια εγχείρηση στον σπόνδυλο
- Μα αφού έχετε κάνει εγχείρηση στον σπόνδυλο, πως στέκεστε, ανεβοκατεβαίνετε σκάλες και ψωνίζετε ρούχα;»
Μέμη, 45 ετών. «Έχασες πολλά κιλά. Δεν σου το είχα. Τώρα το βλέπω. Να σε δω…Λοιπόν, ξέρεις κανέναν πλαστικό για μάζεμα λαιμού; Κάτσε να σε τραβήξω, δεν θες και πολύ… Ένα τσακ, αλλά όταν χάνεις τα κιλά μην κάθεσαι ούτε να λες θα το δω αργότερα και τέτοια. Ακαριαία, έτσι γίνονται αυτά. Υπάρχουν δυο-τρεις καινούριοι στην Αθήνα. Μια πελάτισσα που είχε κάνει λίφτινγκ στην Γαλλία, θα πάει τώρα σε αυτούς. Μόνο που δεν μας λέει που έκανε το λίφτινγκ στο εξωτερικό. Αυτό πρέπει να μάθω. Α, και τα μάτια να κάνεις…»
Αντιγόνη, 60 ετών. «Τέλος οι τοξικοί άνθρωποι. Αυτό αποφάσισα με την αυτογνώστρια μου. Μου είπε να σταματήσω να αναμασώ το παρελθόν, να ζω το τώρα. Τέλος οι συζητήσεις για το χθες. Το τώρα μετράει. Βγάζω από τη ζωή μου ό,τι και όποιον δεν μου κάνει καλό. Το τσιγάρο δεν μπορώ να κόψω…».
Ιωάννα, 21 ετών. « Άσε με. Πήγα σε μέρη τοπ, αλλά τώρα με έχει πιάσει το post-vacation blues…».
(τα ονόματα των κοριτσιών είναι stage names).
