Ανάμεσα σε δύο ηπείρους και δύο θάλασσες, μέσα στην αφιλόξενη έρημο, στέκει μέχρι σήμερα μία μονή, η οποία επιβιώνει εδώ και 18 αιώνες. Φιλοξενεί μοναχούς αδιάκοπα και μπόρεσε να παραμείνει ενεργή, παρά τους κινδύνους που πάντα την περιτριγύριζαν λόγω της γεωγραφικής της θέσης.
Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, ο Μωυσής κατέληξε κάποια στιγμή να περιπλανιέται στην έρημο της χερσονήσου Σινά. Τελικά, βρήκε ανθρώπους με τους οποίους μπόρεσε να μείνει. Παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί. Πέρασαν τα χρόνια και μια μέρα, καθώς έβοσκε τα πρόβατά του, συνέβη ένα γεγονός που στιγμάτισε τόσο τον ίδιο όσο και την ιστορία του Χριστιανισμού.
Έγινε αυτόπτης μάρτυρας ενός θαύματος. Του θαύματος της λεγόμενης «Καιόμενης Βάτου». Μπροστά του, μία βάτος (ένας θάμνος δηλαδή) είχε πιάσει φωτιά. Η φωτιά όμως δεν την κατέστρεφε. Μέσω αυτού του θαύματος, του απευθύνθηκε για πρώτη φορά με ανθρώπινη φωνή ο Θεός και του είπε ότι ήταν ο εκλεκτός που θα οδηγούσε τον ισραηλινό λαό.
Πάλι στην Παλαιά Διαθήκη, μαθαίνουμε ότι ο Μωυσής εκπλήρωσε τις επιθυμίες του Θεού και οδήγησε τον ισραηλινό λαό έξω από την Αίγυπτο. Πάλι στην χερσόνησο του Σινά, έλαβαν χώρα και άλλα πασίγνωστα γεγονότα της Βίβλου, όπως η έλευση των Ισραηλιτών μετά από τον θαυματουργό διαχωρισμό της Ερυθράς Θάλασσας και η λήψη των Δέκα Εντολών.
Η Αγία Γραφή, έδωσε έτσι στην χερσόνησο του Σινά ιερή αξία. Από την εποχή των Ιερών Γραμμάτων, λοιπόν, θεωρείται άγιος και σεβαστός τόπος. Γι’ αυτό τον λόγο, από τα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ., άρχισαν να κατοικούν εκεί μοναχοί. Με τον καιρό, αποκτούσε φήμη. Τόση που τελικά σήμερα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο αρχαιότερος τόπος οργανωμένου Μοναχισμού της Χριστιανοσύνης.
Στην αρχή, οι συνθήκες στις οποίες ζούσαν οι μοναχοί ήταν αντίξοες. Περιπλανώμενοι στην έρημο, έβρισκαν καταφύγιο μόνο σε αυτοσχέδιες καλύβες ή σπηλιές και μαστίζονταν από την φτώχεια. Αυτό, άρχιζε να αλλάζει από το 313 μ.Χ., έτος του Διατάγματος Ανεξιθρησκείας που συμφωνήθηκε στα Μεδιόλανα (σημερινό Μιλάνο, Ιταλία).
Κομβικό, όμως, γεγονός για τον σιναϊτικό μοναχισμό, ήταν η ίδρυση της περίφημης Μονής, από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό δύο αιώνες αργότερα. Στο σημείο που οι Αγίες Γραφές έλεγαν ότι ο Μωυσής αντίκρισε την Καιόμενη Βάτο, στους πρόποδες του βουνού Χωρήβ όπου έλαβε τις Δέκα Εντολές, ανοικοδομήθηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ. Μονή, η οποία αρχικά ήταν προς τιμήν της Θεοτόκου. Ονομάζεται επίσης και Μονή της Αγίας Αικατερίνης, προς τιμήν της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης, η οποία έζησε και μαρτύρησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και τα λείψανά της λέγεται ότι βρίσκονται εκεί.
Η Μονή, περιέκλειε το σημείο όπου ίσως βρισκόταν η Αγία Βάτος, το λεγόμενο «πηγάδι του Μωυσέως» και τον πύργο της Αγίας Ελένης (μητέρας του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μέγα). Ο Ιουστινιανός, μερίμνησε για την προστασία της Μονής, λόγω της υψηλής επικινδυνότητας της περιοχής. Έτσι, χτίστηκε γύρω της απόρθητο οχυρωματικό τείχος, το οποίο επιβιώνει μέχρι σήμερα.
Εντός της, εκτός από τις εγκαταστάσεις των μοναχών, χτίστηκε μια όμορφη Βασιλική. Ο Ιουστινιανός εγκατέστησε επίσης εκεί μόνιμους στρατιώτες για την φύλαξη της Μονής και των μοναχών και φρόντισε για την σταθερή σίτισή όλων από την Αίγυπτο.
Τον 7ο αιώνα μ.Χ., η χερσόνησος του Σινά καθώς και οι γύρω περιοχές, κατακτήθηκαν από τους Άραβες. Η Μονή, όμως, δεν κινδύνεψε. Στο Κοράνι, ο Μωάμεθ ανέφερε την στιγμή που αντίκρισε για πρώτη φορά την Μονή της Αγίας Αικατερίνης. Έλεγε ότι συνομίλησε με τους μοναχούς και ζήτησε από τους μουσουλμάνους να τους υπερασπίζονται και να τους αφήνουν ελεύθερους να επιτελούν το έργο τους ανενόχλητοι.
Για 14 ολόκληρους αιώνες, ο Σιναΐτες μοναχοί, οι μουσουλμάνοι που περνούσαν από εκεί, αλλά και οι Βεδουίνοι της περιοχής, συνυπήρχαν ειρηνικά. Απόδειξη είναι και το μουσουλμανικό τέμενος που χτίστηκε κάποια στιγμή εντός της Μονής. Μοναδική ίσως περίπτωση κατασκευής τζαμιού εντός χριστιανικής μονής στον κόσμο.
Η Μονή ευνοήθηκε τους επόμενους αιώνες από διάφορες συγκυρίες. Την περίοδο έλευσης των Σταυροφόρων, τον 11ο και 12ο αιώνα μ.Χ., έγινε διάσημη και στην Δύση, με αποτέλεσμα να δέχεται οικονομικές ενισχύσεις από βασιλείς, ευγενείς, αλλά και τον εκάστοτε Πάπα.
Συνέχισε να λειτουργεί κανονικά και κατά την διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και τους επόμενους αιώνες δέχτηκε όλο και περισσότερους μοναχούς, προσκυνητές, επισκέπτες και σημαίνουσες προσωπικότητες κάθε εποχής.
Από τον 19ο αιώνα μέχρι και σήμερα, ανήκει στην διοικητική επικράτεια της σύγχρονης Αιγύπτου. Η θαυμαστή Βιβλιοθήκη της, αποτελεί μία από τις αρχαιότερες και σημαντικότερες βιβλιοθήκες του κόσμου, με χιλιάδες χειρόγραφα, κώδικες και παπύρους σε πολλές γλώσσες. Ανάμεσα στα κειμήλιά της, ανήκει η πλουσιότερη και σημαντικότερη συλλογή φορητών εικόνων παγκοσμίως, με γνωστότερα ευρήματα τις παλαιότερες σωζόμενες εικόνες του Χριστού και της Παναγίας.
Βιβλιογραφία:
