Σήμερα, πηγαίνουμε στο Πόρτο Γερμενό για μπάνιο. Αν κάποιος παρατηρήσει την περιοχή, βέβαια, θα δει ότι υπάρχουν γύρω αρχαία ερείπια. Κάποτε, ο τόπος αυτός είχε άλλο χαρακτήρα.
Η κατοίκησή του, είχε ξεκινήσει από τα γεωμετρικά χρόνια, από τον 12ο αιώνα π.Χ. περίπου. Εκεί, είχε χτιστεί τότε μία πόλη. Στους πρόποδες του βουνού του Κιθαιρώνα, είχαν χτιστεί τα Αιγόσθενα.
Τα Αιγόσθενα, μέχρι σήμερα βρίσκονται σε ένα όμορφο πράσινο φυσικό τοπίο, ανάμεσα σε βουνά. Σε ένα σχετικά απομονωμένο σημείο, προστατεύονταν από την αρχαιότητα από τους ορεινούς όγκους που τα περιέβαλαν, αλλά ταυτόχρονα είχαν ένα επιπλέον πλεονέκτημα. Βρίσκονταν δίπλα στην θάλασσα.
Για πολύ καιρό, η πόλη των Αιγοσθένων υπαγόταν στην ισχυρότερη πόλη της περιοχής, τα Μέγαρα. Λόγω, όμως, της πλεονεκτικής γεωγραφικής της θέσης, διεκδικούνταν συνεχώς από τους κοντινούς Βοιωτούς και τους Αθηναίους.
Ένα ακόμα χαρακτηριστικό που αύξανε κι άλλο το πρεστίζ των Αιγοσθένων, ήταν το ότι είχαν επίσης στρατηγική σημασία, καθώς είχαν πρόσβαση σε έναν από τους κυριότερους στρατιωτικούς δρόμους. Αυτόν που ένωνε την Βοιωτία με την Πελοπόννησο.
Τον 4ο αιώνα π.Χ., οι Μεγαρείς επέλεξαν να πάνε με το στρατόπεδο της Αθήνας. Με την βοήθεια του ταμείου των Αθηναίων μάλιστα, οικοδόμησαν στην πόλη των Αιγοσθένων ένα φρούριο.
Το φρούριο των Αιγοσθένων, ήταν λαμπρό και ταυτόχρονα αποτελεσματικά αμυντικό. Με τους Βοιωτούς να βρίσκονται πολύ κοντά, το φρούριο έπρεπε να προστατεύει την πόλη από τις συνεχείς πιθανότητες επιδρομών.
Το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα π.Χ., λοιπόν, Μεγαρείς και Αθηναίοι οχύρωσαν αυτήν την σημαντική στρατηγικά πόλη. Μια ακρόπολη χτίστηκε στην κορυφή ενός λόφου και χαμηλότερα η κάτω πόλη. Και οι δύο έπειτα, περικυκλώθηκαν από ισχυρά τείχη, τα οποία εκτείνονταν μέχρι την θάλασσα και συνέδεαν με ασφάλεια την πόλη με το λιμάνι.
Έτσι φαίνεται, ότι οι κάτοικοι ζούσαν ήσυχοι εντός τους όχι μόνο την Κλασική περίοδο, αλλά και πολλούς αιώνες αργότερα. Ο καθένας είχε τις δικές του ασχολίες, είτε σχετικές με τα γειτονικά όρη είτε σχετικές με τις δραστηριότητες στην θάλασσα. Τελούσαν τις ετήσιες ιερές γιορτές τους και τους αγώνες τους, όπως οι υπόλοιπες ελληνικές πόλεις της εποχής. Στην πόλη υπήρχε επίσης και ιερό, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην λατρεία του μάντη και θεραπευτή Μελάμποδα.
Η κατοίκησή της συνέχισε μέχρι και την αλλαγή της θρησκείας. Το φρούριο έκανε καλά την δουλειά του. Κατά την διάρκεια των παλαιοχριστιανικών χρόνων, και συγκεκριμένα τον 5ο αιώνα μ.Χ., χτίστηκε εντός των τειχών, όχι μια απλή ούτε μια τρίκλιτη, αλλά μια βασιλική με πέντε κλίτη (κλίτος είναι ο επιμήκης χώρος ανάμεσα σε κιονοστοιχίες σε κτήρια ρυθμού βασιλικής).
Τα βυζαντινά χρόνια, λοιπόν, η πόλη ζούσε καλά και μάλλον γνώρισε και άνθηση. Τον 11ο αιώνα, στα ερείπια της πεντάκλιτης βασιλικής, χτίστηκε ένα εκκλησάκι. Τα Αιγόσθενα κατοικήθηκαν καθ’ όλη την διάρκεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, τους υστεροβυζαντινούς χρόνους, αλλά και την Μεταβυζαντινή περίοδο. Κάποια στιγμή, χτίστηκε και ένα μοναστήρι, του οποίου το καθολικό, ο Άγιος Γεώργιος, έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα.
Τα Αιγόσθενα, είναι μια αρχαία πόλη, της οποίας τα ερείπια μπορείτε να θαυμάσετε μετά από το μπάνιο σας στην θάλασσα που ανήκε κάποτε στους κατοίκους της. Το φρούριο της, είναι ένα από τα επιβλητικότερα και πιο καλοδιατηρημένα αρχαία φρούρια σε όλη την Ελλάδα. Δημιουργήθηκε περίπου την ίδια περίοδο που γεννήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος και στέκει μέχρι σήμερα, με έναν από τους πύργους του πλήρως αναστηλωμένο, ο οποίος περιμένει να σας μεταφέρει πίσω στον χρόνο…
Βιβλιογραφία:
