Πολύ μακριά από εδώ, στην γεμάτη αντιθέσεις ήπειρο της Ασίας, βρισκόταν μια τεράστια αυτοκρατορία, η οποία διατηρεί και μάλιστα αυξάνει σταθερά και αμετάκλητα τον πληθυσμό της μέχρι τις μέρες μας. Εκεί, όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν, οι αυτοκράτορες παρομοιάζονταν με θεούς. Έτσι, οι κατοικίες τους έπρεπε να ξεχωρίζουν.
Στην αχανή αυτοκρατορία της Κίνας, ήταν πάντα αναγκαίο ο αυτοκράτορας να έχει μία βάση. Ένα μέρος απ’ όπου θα ασκούσε τα βασιλικά του καθήκοντα και θα διοικούσε τους εκατομμύρια πολίτες του. Στις αρχές του 15ου αιώνα, λοιπόν, το 1406, ξεκίνησε να χτίζεται ένα νέο παλάτι. Για την ακρίβεια, όχι ένα απλό παλάτι, αλλά μια ολόκληρη βασιλική πόλη.
Ο τότε αυτοκράτορας, της δυναστείας των Μινγκ, ο Μινγκ Ζου Ντι, διέταξε να χτιστεί αυτή η πόλη στο κέντρο της σημερινής πρωτεύουσας της χώρας της Κίνας, το Πεκίνο, όπου στέκει ακλόνητη μέχρι σήμερα. Χρειάστηκαν περίπου 200.000 εργάτες για να οικοδομηθεί αυτή η λαμπρή αυτοκρατορική πόλη. Ολοκληρώθηκε το 1420. Από αυτήν πέρασαν 10 αυτοκράτορες της δυναστείας των Μινγκ και 14 αυτοκράτορες της δυναστείας των Τσινγκ.
Μετά την αποπεράτωση αυτού του έργου, το αποτέλεσμα ήταν πρωτοφανές. Τόσο η χωροταξία και ο πολεοδομικός σχεδιασμός όσο και τα βασιλικά κτήρια, πραγματοποιήθηκαν βάσει τα μέτρα και τα σταθμά της αρχαίας κινεζικής σοφίας, από την οποία δεν απέκλιναν ούτε λίγο οι Κινέζοι του ύστερου Μεσαίωνα.
Τα αυτοκρατορικά ανάκτορα στο Πεκίνο ξεπέρασαν κάθε προσδοκία, όντας το κορυφαίο μοντέλο στην ιστορία των αρχαίων κινεζικών παλατιών. Τι άλλο θα άξιζε εξάλλου ο «γιος του Ουρανού», όπως χαρακτηριζόταν ο αυτοκράτορας; Μα φυσικά, μόνο τα καλύτερα.
Η πόλη ήταν τεράστια σε έκταση. Δεν «χωρούσαν», όμως, όλοι. Μόνο ο αυτοκράτορας, η βασιλική οικογένεια, οι ανώτατοι αξιωματούχοι και επιλεγμένοι υπηρέτες μπορούσαν να ζουν σε αυτήν. Οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούσαν να εισέλθουν. Η είσοδος απαγορευόταν στον λαό. Έτσι, η έδρα της υπέρτατης εξουσίας της μεσαιωνικής Κίνας, ονομάστηκε «Απαγορευμένη Πόλη».
Αν στην φαντασία μας ήμασταν κάποιος από αυτούς που μπορούσαν να μπουν στην Απαγορευμένη Πόλη (μπορείτε ελεύθερα να φανταστείτε ότι είστε και ο ίδιος ο αυτοκράτορας ή η αυτοκράτειρα), τι θα βλέπαμε πίσω από την κεντρική πύλη, την λεγόμενη «Πύλη της Μεσημβρίας»; Μετά από την τάφρο 52 μέτρων, το πανύψηλο τείχος που την περιέβαλε και τις μνημειακές πύλες, απλώνονταν περίπου 800 κτήρια και 8.706 αίθουσες, με λευκούς εξώστες, κατακόκκινους τοίχους και κίτρινα εφυαλωμένα κεραμίδια που γυάλιζαν επιβλητικά στον ήλιο.
Από τον εξώστη της «Πύλης της Μεσημβρίας», ο αυτοκράτορας έβγαινε για να δει τα στρατεύματά του να αναχωρούν για τις μάχες εναντίον των πολλών εχθρών της αυτοκρατορίας. Πίσω από αυτήν, εκτεινόταν η πρώτη μεγάλη αυλή, από την οποία περνούσε το «Ποτάμι του Χρυσού Νερού», με τις πέντε γέφυρες, όλες σύμβολα των Πέντε Αρετών του διάσημου Κινέζου φιλόσοφου Κομφούκιου.
Μετά την δεύτερη πύλη και την δεύτερη τεράστια αυλή, η οποία χωράει περίπου 100.000 άτομα, έφτανε κανείς στην «Αίθουσα της Υπέρτατης Αρμονίας», όπου θα έβλεπε τον αυτοκράτορα να κάθεται στον «Θρόνο του Δράκοντα». Εκεί λάβαιναν χώρα οι στέψεις των αυτοκρατόρων, οι μεγάλες γιορτές, όπως η πρωτοχρονιά και τα γενέθλια του αυτοκράτορα και οι σημαντικές συγκεντρώσεις για τα θέματα που απασχολούσαν την αυτοκρατορία.
Στη συνέχεια, μετά από μια τρίτη αυλή, θα μπορούσατε να συνεχίσετε μόνο αν ήσασταν ο αυτοκράτορας ή η αυτοκράτειρα. Ακολουθούσαν τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του «γιου του Ουρανού», το «Παλάτι της Ουράνιας Αγνότητας» και το συγκρότημα με τα δωμάτια της πρώτης επίσημης συζύγου του, το «Παλάτι της Επίγειας Γαλήνης». Πίσω τους, απλώνονταν οι ολάνθιστοι βασιλικοί κήποι.
Γύρω από τον κεντρικό άξονα της πόλης, υπήρχαν τα διάφορα θρησκευτικά κτήρια και τα κτήρια διαμονής των ανθρώπων του αυτοκρατορικού περιβάλλοντος, καθώς και των 9.000 παλλακίδων του αυτοκράτορα και των 100.000 ευνούχων (πιστοί υπηρέτες). Ανάμεσα σε αυτά, η «Αίθουσα της Πνευματικής Καλλιέργειας», το «Παλάτι των Χιλίων Φθινοπώρων» και το «Παλάτι της Αιώνιας Πηγής».
Αν υπήρχε κάτι που έκαναν καλά οι Κινέζοι της εποχής, εκτός απ’ το να χτίζουν μεγαλοπρεπή κτήρια σε λίγο χρόνο, ήταν το να βρίσκουν φαντασμαγορικές ονομασίες για το καθετί.
Αν ήμασταν υπήκοοι της Κινεζικής αυτοκρατορίας του ύστερου Μεσαίωνα, δεν θα μπορούσαμε να δούμε τα ανάκτορα παρά μόνο στα όνειρά μας. Δεν θα ξέραμε τι κρυβόταν πίσω από τα πανύψηλα τείχη και τις φρουρούμενες πύλες με τις βαριές πόρτες. Μετά από 505 χρόνια μυστικότητας, η Απαγορευμένη Πόλη έπαψε να κρύβεται και έγινε μουσείο. Πλέον, οι πύλες της είναι ανοιχτές για όλους.
Βιβλιογραφία:
