Η νέα χρονιά δεν μπήκε καθόλου καλά με την ασύλληπτη τραγωδία στο Κραν Μοντανά,όπου πέθαναν 47 άνθρωποι και τραυματίστηκαν σοβαρά πάνω από 100, έφηβοι και νέοι στη μεγάλη τους πλειοψηφία αλλά και με τις πρωτοφανείς ταραχές στην Ολλανδία όπου μεταξύ άλλων κάηκε και μια εκκλησία 150 χρόνων, άγνωστο πώς μέχρι ώρας.
Κερασάκι στην τούρτα το σαμποτάζ σε δυο υποθαλάσσια καλώδια τηλεπικοινωνιών μεταξύ Φινλανδίας και Εσθονίας αλλά και η αχρείαστη ένταση μεταξύ ΗΠΑ και Δανίας, γιατί ο Τράμπ επιμένει να προσαρτήσει κάποια στιγμή την πλούσια σε φυσικούς πόρους Γροιλανδία, διορίζοντας μάλιστα και ειδικό απεσταλμένο, κάποιον φίλο του, κυβερνήτη της Λουϊζιάνας, ερήμην, εννοείται, των Δανών.
Στο ενδιάμεσο ο Τράμπ επιτέθηκε επίσης στον Στάρμερ αλλά και στον Ισπανό Σάντσεθ αποκαλώντας τον περίπου τζαμπατζή επειδή αρνείται να αυξήσει τις στρατιωτικές δαπάνες, απειλώντας να τιμωρήσει την Ισπανία με δασμούς. Αυτό το τελευταίο είναι ίσως το μόνο στο οποίο ο Τράμπ έχει δίκιο. Ο Σάντσεθ κρατώντας χαμηλά τις στρατιωτικές δαπάνες καθώς τον ευνοεί η γεωγραφική του θέση, κάνει κοινωνική πολιτική στην υγειά των κορόιδων και στις πλάτες των υπολοίπων νατοϊκών εταίρων.
Αδιανόητες πάντως καταστάσεις μέχρι και πριν λίγα χρόνια που αλλάζουν δραματικά το τοπίο στις διεθνείς σχέσεις καθώς το διεθνές δίκαιο αλλά και οι άγραφοι κανόνες συμπεριφοράς μεταξύ κρατών, φαίνεται να περνούν τώρα ολοένα και περισσότερο σε δεύτερη μοίρα.
Το πού θα καταλήξει όλο αυτό είναι προσώρας άγνωστο. Αλλά η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντική.
Και μέσα σε όλη αυτή τη ρευστότητα, η μικρή Ελλάδα, όχι πολύ μακριά από δυο μεγάλες εστίες έντασης, τη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία και δίπλα σ' έναν δύστροπο και απρόβλεπτο γείτονα, την Τουρκία, που αρνείται πεισματικά να άρει το casus belli και να βρεθεί μια πολιτισμένη λύση στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Μια Ελλάδα που μετά τη δεκαετή κρίση που την γονάτισε, βρήκε ωστόσο το βηματισμό της την τελευταία εξαετία και κάνει σημαντικά βήματα ανάπτυξης, ενισχύοντας μεταξύ άλλων τις ένοπλες δυνάμεις της όσο ποτέ άλλοτε στη νεότερη ιστορία.
Και μια Ελλάδα που σε σχέση με άλλους, είχε και έχει μέχρι τώρα το συγκριτικό πλεονέκτημα της πολιτικής σταθερότητας. Τα πάντα ρει όμως όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος και μηδέποτε κατά τ'αὐτὸ μένειν.
Τίποτα δηλαδή δεν μένει σταθερό στη ζωή, πολύ δε περισσότερο στην πολιτική.
Η κυβερνώσα παράταξη μετράει ήδη επτά σχεδόν χρόνια στην εξουσία. Στο διάστημα αυτό έγιναν πολλά και σημαντικά, στην Οικονομία, την Άμυνα, την Παιδεία, την Υγεία, τον εκσυγχρονισμό του κράτους, τις υποδομές. Μοιραία όμως ο χρόνος έφερε και λάθη.
Και τα λάθη έφεραν όπως ήταν φυσικό και φθορά. Εναλλακτική δυστυχώς δεν υπάρχει και αυτό κατά παράδοξο τρόπο βλάπτει πολλαπλά και την κυβέρνηση.
Όταν κατέρρεε η Σοβιετική Ένωση, ένας σύμβουλος του Γκορμπατσώφ, ο Γκεόργκι Αρμπάτωφ, απευθύνθηκε στους Δυτικούς, λέγοντας σαρκαστικά:
«Θα σας κάνουμε κάτι τρομερό. Θα σας στερήσουμε τον εχθρό σας».
Τηρουμένων των αναλογιών, κάτι αντίστοιχο συνέβη κι εδώ. Ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης στέρησε την κυβέρνηση από έναν «εχθρό», ένα δηλαδή αντίπαλο δέος. Κι αυτό έφερε χαλάρωση, μαζί ίσως και με μια δόση αλαζονείας.
Και σε 15 περίπου μήνες από τώρα θα έχουμε εκλογές. Ουδείς φυσικά μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα αν και η άνετη νίκη της ΝΔ δεν αμφισβητείται από κανέναν σχεδόν σοβαρό αναλυτή.
Αλλά αν επιβεβαιωθούν οι τρέχουσες μετρήσεις, δύσκολα θα υπάρξει αυτοδυναμία, στις πρώτες τουλάχιστον εκλογές. Και αν δεν υπάρξει ούτε στις δεύτερες, τότε πολύ πιθανόν η χώρα να μπει σε αχαρτογράφητα νερά και παρατεταμένη ακυβερνησία, όχι ασφαλώς ό,τι καλύτερο στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε.
Με την έννοια αυτή, αναζητείται σοβαρή αντιπολίτευση που να μπορεί να πείσει ότι μπορεί να σηκώσει κι αυτή το βάρος των ευθυνών στο μέτρο που της αναλογεί, αν φυσικά οποτεδήποτε χρειαστεί.
Ή όπως θα το έθετε και ο Αρμπάτωφ, ζητείται επειγόντως «εχθρός».
