Το θέατρο του παραλόγου εξακολουθεί να παίζεται στο ΠΑΣΟΚ, όπου βγήκαν μαχαίρια στην πρόσφατη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου καθώς οι βελόνες παραμένουν πεισματικά ακούνητες.
Ο ένας μιλάει για συνεδριακή απόφαση που πρέπει να ληφθεί και που να απαγορεύει την οποιαδήποτε μελλοντική σύμπραξη με τη Νέα Δημοκρατία και διαρρέει σε σαιτ και εφημερίδες το περιεχόμενο της ομιλίας του πριν καν αυτή γίνει. Συμπληρώνει, επίσης, κάτι ακατάληπτα για αλγόριθμους και προτείνει και «αλλαγή στρατηγικής με συμπερίληψη και διάλογο με τις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις». Ποιες ακριβώς είναι αυτές, δεν διευκρινίζει.
Η άλλη τον εγκαλεί και του λέει «ντροπή» για τη διαρροή και μιλάει για «εμμονές».
Ο άλλος διαμαρτύρεται που δεν συνεδριάζουν τα όργανα αλλά ελπίζει σε μια «έκρηξη δημοκρατίας» στο συνέδριο του Μαρτίου το οποίο χαρακτηρίζει ως «τελευταία ευκαιρία».
Ο ένας μιλάει για διεύρυνση αλλά με «ηθικά και αξιακά φίλτρα», ο άλλος για «διεύρυνση χωρίς face control». Μπάτε δηλαδή σκύλοι, αλέστε κι όπου κάτσει η μπίλια.
Στο μεταξύ ένας άλλος που στήριξε φανατικά Δούκα στη μάχη για την ηγεσία με το χαριτωμένο «πάμε Χάρη;» έκοψε τώρα τα πάρε - δώσε και δεν λέει ούτε καλημέρα μαζί του.
Ο ένας γενικώς κατηγορεί τον άλλον κι όλοι μαζί τον Ανδρουλάκη. Όλοι προσβλέπουν στην επόμενη μέρα αλλά καμώνονται ότι είναι κατά τ’ άλλα μια ωραία ατμόσφαιρα.
Κακό χωριό τα λίγα σπίτια αλλά αυτοί το παράκαναν.
Και εντάξει, ο Ανδρουλάκης δεν ξεσηκώνει τα πλήθη αλλά ας μην ξεχνούν ότι αυτοί τον εξέλεξαν. Και μάλιστα όχι μια αλλά δυο φορές, με την τελευταία μόλις πριν ένα χρόνο και κάτι.
Δικαιολογίες συνεπώς δεν υπάρχουν. Όλοι φταίνε για τις βελόνες που είναι ακούνητες.
Και που όπως πάει δεν πρόκειται να κουνηθούν στον αιώνα τον άπαντα.
Γιατί αν ήταν μόνο θέμα οργάνων που δεν συνεδριάζουν συχνά ή συνεδρίων που αναβάλλονται, τότε η Νέα Αριστερά, ο Σύριζα και το ΚΚΕ, θα’ πρεπε να χτυπάνε αυτοδυναμία.
Αλλά προφανώς δεν είναι αυτό. Είναι τα μηνύματα που εκπέμπουν και που είναι θολά και αμφίσημα. Είναι που ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν πού θέλουν να πάνε, πώς και με ποιους. Είναι το ίδιο το κόμμα που πάλιωσε, δεν εξελίχθηκε σε ιδέες και ζει με τις αναμνήσεις του παρελθόντος. Είναι ο χώρος που είναι στην ουσία τριχοτομημένος. Ένα κομμάτι του θέλει αυτόνομη πορεία, ένα άλλο λοξοκοιτάζει προς Σύριζα και Τσίπρα κι ένα άλλο - μειοψηφικό- δεν θα είχε αντίρρηση σε μια σύμπραξη με τη ΝΔ.
Είναι τέλος η ανικανότητα να διεισδύσουν στο κέντρο και να πείσουν το μεταρρυθμιστικό κομμάτι του εκλογικού σώματος και τους νοικοκυραίους. Το οποίο βέβαια κομμάτι πρόλαβε και το καπάρωσε άλλος εδώ και χρόνια. Που πήρε όλη την αφρόκρεμα του σημιτικού ΠΑΣΟΚ ενώ αυτοί κράτησαν τη σαβούρα, τις μετριότητες και τους φανατικούς.
Και είναι τέλος το αφήγημα περί νίκης έστω και με μια ψήφο διαφορά και το υποτιθέμενο σχέδιο περί συνεργασίας με τις άλλες «προοδευτικές δυνάμεις» για να κυβερνηθεί η χώρα.
Που αμφότερα πάσχουν στη σύλληψή τους καθώς αγνοούν ανεπίτρεπτα ότι ο όρος «προοδευτικές δυνάμεις» έχει απαξιωθεί και δυσφημιστεί στην ελληνική κοινωνία όσο κανείς άλλος και εδώ και καιρό.
Τα ίδια πάνω κάτω έλεγαν στο ΠΑΣΟΚ και στις εκλογές του ’23. Όπου μίλαγαν για «ισχυρά διψήφια» και «για πρωθυπουργό τον άγνωστο Χ με τη ΝΔ στην αντιπολίτευση». Και είδαμε τα χαΐρια τους. Αλλά μυαλό δεν έβαλαν.
Ενώ είχαν μοναδική ευκαιρία να εκμεταλλευτούν την κυβερνητική φθορά και τη διάλυση του Σύριζα, αποδείχτηκαν τραγικά ανίκανοι να τη διαχειριστούν στοιχειωδώς έξυπνα και να πείσουν τον κόσμο.
Όπως τα κατάφεραν ο Θεός να τους βοηθήσει. Τον κόσμο πάντως τον κούρασαν.
