Βουτηγμένος μέσα στα σκάνδαλα (οικογενειακά και πολιτικά), στηριγμένος σε μια εύθραυστη ισορροπία με περιφερειακά εθνικιστικά κόμματα, αναζητά το νέος ήθος της Ευρώπης, κυρίως μέσα από την αναστολή της συνεργασίας με το Ισραήλ. Ο Πέδρο Σάντσεθ ανήκει σε εκείνους τους σοσιαλιστές που είναι αντισημίτες και δεν το κρύβουν. Μάλιστα με τρόπο αγοραίο συνδέει τον ιστορικό αντισημιτισμό της Καθολικής Εκκλησίας με την ευρωπαϊκή ισλαμοαριστερά της οποίας είναι επίλεκτο μέλος, προσπαθώντας να επιβιώσει πολιτικά.
Την ίδια ώρα, αυτός ο πολιτικός που πουλά «ήθος», πουλά συγχρόνως όπλα και στην Τουρκία, μια αναθεωρητική δύναμη η οποία, πέραν όλων των άλλων, ελάχιστη σχέση έχει με τη δημοκρατική διακυβέρνηση. Η υποκρισία του είναι δεδομένη και τώρα προσπαθεί να την εξαγάγει, μαζί με τον αντισημιτισμό του, και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εννοείται πως από την πρώτη στιγμή στάθηκε δίπλα στο θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, όπως κάθε συνεπής ισλαμοαριστερός.
Ήδη στην Ελλάδα έχει γίνει σημαία των απελπισμένων αριστερών και κεντροαριστερών, που αγωνιωδώς αναζητούν ένα πρότυπο από το οποίο θα αγκιστρωθούν. Κοντόφθαλμοι και φανατισμένοι, αδυνατούν να δουν πως ο Σάντσεθ «πουλά μαγκιά» εκ του ασφαλούς, χιλιάδες χιλιόμετρα από την πυρίκαυστη ζώνη και έχοντας για γείτονες την Πορτογαλία και τη Γαλλία. Ενώ η πατρίδα μας, που διαρκώς απειλείται από τον τουρκικό αναθεωρητισμό, έχει κατεπείγουσα ανάγκη τη στενή, πολύπλευρη συνεργασία με την υπερδύναμη της περιοχής μας, το Ισραήλ. Μόλις προχθές υπέγραψε η Ελλάδα μια διακρατική συμφωνία με το Ισραήλ για την προμήθεια του πυραυλικού συστήματος πυροβολικού PULS, που προβλέπει και μεταφορά τεχνογνωσίας.
Υποθέτω πως η ελληνική κυβέρνηση, θα σταθεί εμπόδιο σε κάθε απόπειρα να υπονομευθεί η συνεργασία της Ε. Ε. με το Ισραήλ, το ίδιο και η Κύπρος, για καθαρά εθνικούς λόγους. Οι δε αμφιλεγόμενες δηλώσεις για τον Λίβανο δείχνουν πως έχει χαθεί η μεγάλη εικόνα. Η Ελλάδα, εκ της θέσεως της και των ειδικών προβλημάτων της – βλ. επιθετικότητα Τουρκίας – δεν μπορεί να προσεγγίζει τα όσα διαδραματίζονται στη Μέση Ανατολή με την ίδια ματιά με την οποία τα προσεγγίζουν τα υπόλοιπα κράτη—μέλη της Ε.Ε.
Δυστυχώς, η εξωτερική πολιτική αρκετών ευρωπαϊκών κρατών καθορίζεται από την παρουσία εκατομμυρίων μουσουλμάνων μεταναστών στις επικράτειές τους. Μια κατ΄αρχήν ανθρωπιστική πολιτική μετατράπηκε σε έναν βρόγχο που περιορίζει ασφυκτικά τις κινήσεις αυτών των κυβερνήσεων, όπως φάνηκε στο πώς αντιμετωπίστηκε η Χαμάς και τώρα η Χεζμπολάχ και το Ιράν. Αντί να στοχεύσουν τους τρομοκράτες που κτυπούν και απειλούν, αντί να καταδικάσουν τον επιτιθέμενο, πιέζουν και καταδικάζουν τον αμυνόμενο.
Με τέτοιες πολιτικές είναι λογικό να ευνοούνται αντισημίτες τύπου Σάντσεθ που αποτελούν την ντροπή της Ευρώπης. Η Ελλάδα, χωρίς ταλαντεύσεις, θα πρέπει να βρίσκεται στο πλευρό του Ισραήλ, αποβάλλοντας τον κληρονομημένο τριτοκοσμικό αραφατισμό.
