Η εναλλαγή διαφορετικών «ρόλων» από τη Μαρία Καρυστιανού –ανάλογα με τη συγκυρία και τις επικοινωνιακές ανάγκες– όχι μόνο δεν καταφέρνει να καλύψει τις ρωγμές στο προφίλ της· αλλά αντίθετα, τις μετατρέπει σε χαράδρες. Μάνα, πρόεδρος, απλή πολίτης: ιδιότητες που επιστρατεύονται κατά το δοκούν και εντείνουν τη σύγχυση που προκαλεί για τις επιδιώξεις της.
Η τελευταία παρέμβασή της – σε συνέχεια των δημοψηφισμάτων και για τις αμβλώσεις, τις «εντολές» προς τον πρωθυπουργό για τη συνάντηση με τον Ερνογάν, το δυστύχημα με τους μετανάστες στη Χίο – αφορούσε τα «εξαφανισμένα» βίντεο από τα Τέμπη.
Η κυρία Καρυστιανού αυτό που κατάφερε από χθες, ήταν να ανοίξει νέο κύκλο ερωτημάτων σε σχέση με τη μεγάλη δίκη που αρχίζει, αλλά και για τις νομικές ενέργειες, που έκανε ή δεν έκανε, προκειμένου να αποδείξει τους ισχυρισμούς της. Ήδη από την πρώτη φάση όταν και είχε δίπλα της ακόμη την νομικό «κέρβερο» Ζωή Κωνσταντοπούλου σε αγαστή και πλήρη συνεργασία με τη Μαρία Γρατσία.
Την καίρια απορία, διατύπωσε σε ανάρτησή του, ο Νίκος Πλακιάς, πατέρας και θείος τριών κοριτσιών θυμάτων του δυστυχήματος στα Τέμπη. Ο άνθρωπος που υπέδειξε από πολύ νωρίς και με διαύγεια παρά την απέραντη προσωπική του οδύνη, τη μεθοδευμένη προσπάθεια να εκτραπεί η διερεύνηση του δυστυχήματος σε ένα κυνήγι τεράτων και ψευδολογιών.
« Εντύπωση μου κάνει ότι ένα χρόνο μετά την δημοσιοποίηση των βίντεο δεν βρέθηκε κανένας δικηγόρος συγγενή που αμφισβητεί τη γνησιότητά τους να καταθέσει μήνυση ή αγωγή κατά της Ελληνικής Αστυνομίας του Εγκληματολογικού, αλλά και του Καπερνάρου που προσκόμισε τα βίντεο. Επίσης, εντύπωση μου κάνει που ένα χρόνο μετά δεν βρέθηκε ένας να στείλει αυτά τα βίντεο σε εξειδικευμένο εργαστήριο του εξωτερικού όπως έλεγαν τότε. Γιατί άραγε;», έγραψε σε ανάρτησή του. Ουδείς, όπως σωστά παρατηρεί ο κύριος Πλακιάς, έσπευσε να επιβεβαιώσει με στοιχεία τους ισχυρισμούς του. Διότι τα τέσσερα βίντεο που περιλαμβάνονται στη δικογραφία ασχέτως χρόνου που ανακτήθηκαν καταρρίπτουν τα θηριώδη ψεύδη και τα σενάρια που κατασκεύαζαν οι - τουλάχιστον - ευφάνταστοι αρχιτέκτονες της θεωρίας του ξυλολίου. Που άλλοτε ήταν κρυμμένο σε μπιτόνια στην πλατφόρμα της εμπορικής και άλλοτε στο κόπτιτ των μηχανοδηγών. Πότε η ποσότητα έφτανε τους 25 τόνοι και πότε ήταν μερικά λίτρα σε μπιτόνια.
Στον «κουβά» πέταξε τη θεωρία των εξαφανισμένων βίντεο και η Ζωή Κωνσταντοπούλου η οποία προ ολίγων 24ωρων επέλεξε την εξής ενδιαφέρουσα διατύπωση. « Στο έγκλημα των Τεμπών δεν βρέθηκαν βίντεο από περίπου 150, αν δεν κάνω λάθος, θέσεις κάμερας». Ούτε για εξαφάνιση, ούτε για πλαστότητα μίλησε. Και αν μη τι άλλο η νομικός Κωνσταντοπούλου ξέρει ποια νάρκη να αποφύγει καθώς παραμένει σε διαρκή ισχύ η πρόκληση του νομικού Βασίλη Καπερνάρου προς όλους: «Εάν θεωρούν ότι είναι πλαστογραφημένα, τους προκαλώ να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη». Η αμφισβήτηση των αποδεικτικών υλικών από τη Μαρία Καρυστιανού και η εκ νέου στοχοποίηση του ανακριτή Μπακαΐμη στοχεύει στην ανακατεύθυνση της επικαιρότητας γύρω από το πρόσωπό της, αλλά και στην αναζωπύρωση του κλίματος εν όψη της επετείου του δυστυχήματος.
Πλην όμως, όσο πλησιάζουμε στη μαύρη επέτειο – και καθώς έχει προηγηθεί η ωμή ψυχεμπορία με το αίτημα και την απεργία πείνας Ρούτσι για τις εκταφές που λησμόνησαν οι ίδιοι οι αιτούντες –πολύς κόσμος αισθάνεται ότι η τραγωδία και οι θάνατοι χρησιμοποιήθηκαν για μύριους άλλους λόγους. Άσχετους με τα ζητούμενα για αλήθεια, δικαιοσύνη και αποτροπή επανάληψης, όπως γίνεται σε μια συντεταγμένη πολιτεία.
Η Μαρία Καρυστιανού αισθάνεται θιγμένη ότι ορισμένοι δολίως διαστρευλώνουν όσα λέει, και πως οι διαστρευλωτές έχουν σκοπό να διχάσουν την κοινωνία και να διαλύσουν τον ιστορικό αγώνα για τις τεράστιες θεσμικές αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα.
Θεσμικές αλλαγές ούτε περιγράφει, ούτε εξαγγέλλει. Για να μην εκτεθεί περαιτέρω. Από τη στιγμή που ενδύθηκε επίσημα την τήβεννο της πολιτικού τιμωρού, αντιγράφει μόνο.
Τις μεθόδους των εθνολαϊκιστών αλλά και την πρώτη δασκάλα της. Υπέκλεψε από την αρχηγό της Πλεύσης Ελευθερίας το «ούτε δεξιά ούτε αριστερά». Το άνευ νοήματος και περιεχομένου βερμπαλισμό πως «σε κάθε ερώτηση η απάντηση είναι ο Άνθρωπος».
Το «όραμα» για «ανάπτυξη ευημερία, αξιοπρέπεια και ευ ζην όλων». Ως πολιτικός επενδύει στο διχασμό και μετά διαμαρτύρεται ότι οι άλλοι διχάζουν. « Ό,τι και να πουν, παραμένω η πολίτης που παλεύει - μαζί με πολλούς άλλους - για το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στην ασφάλεια και το «ευ ζην» όλων», δικαιολογήθηκε όταν οι ακροδεξιοί και οι ακροαριστεροί followers της την εγκάλεσαν εν χορώ ότι κοροϊδεύει πατώντας σε δυο βάρκες. Ό,τι και να ισχυριστεί δεν αλλάζει την πραγματικότητα: έκανε όχημα τη «μάνα» για την «πολιτικό» ασφυκτιώντας στην ιδιότητα του απλού πολίτη.
