Η θεοκρατική, σκληρή χούντα του Ιράν, μετράει σχεδόν μισό αιώνα ζωής και ουδέποτε διέγειρε ευαισθησίες όπως ο σεβασμός της ελευθερίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αυτοδιάθεσης των λαών, που προβάλλονται ως «σημαίες» της Αριστεράς, των ακτιβιστών και των αλληλέγγυων.
Οι φανατικοί μουλάδες, που μετέτρεψαν μια κάποτε ανοικτή χώρα και κοινωνία, σε μια περίκλειστη «φυλακή» στέρησης της ατομικής και συλλογικής ελευθερίας, αυταρχισμού και βασανιστηρίων, χρηματοδοτώντας γενναία μισθοφορικές ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις, απολαμβάνουν την ασυλία των αυτό-διαφημιζόμενων ως προοδευτικών του κόσμου τούτου.
Η νέα εξέγερση των Ιρανών, οι εκατοντάδες νεκροί, οι φυλακισμένοι δεν προσφέρονται για διαδηλώσεις, φλοτίλες και διεθνείς εκστρατείες υποστήριξης από τις παθιασμένες Τούνμπεργκ και τους ακτιβιστές Ιάσονες.
Οι εξεγερμένοι Ιρανοί, που αψηφούν και ανοιχτά αμφισβητούν, όχι μόνο την εξουσία του Χαμενεί, αλλά και τη δικτατορία του πολιτικού Ισλάμ, είναι μόνοι τους.
Διότι συν τοις άλλοις οι γενικώς συντασσόμενοι με τον Άνθρωπο, ξέρουν ότι σεβασμό και ανοχή δείχνουν μόνο οι δημοκρατίες. Η «εκδρομή» στη Γάζα προς υπεράσπιση των Χαμασιτών, ήταν περίπατος αναψυχής σε μια πλήρη δυτική δημοκρατία.
Στο Ισραήλ τους φλοτίλες και τους φριπαλεστάιν, τους φόρεσαν ολοκάθαρα ρούχα, τους τάισαν και τους έστειλαν στις πατρίδες τους με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
Τέτοια που τους επέτρεπε να κομπάζουν για έναν ανύπαρκτο ηρωϊσμό. Αντίστοιχο ηρωϊκό ακτιβισμό στη θεοκρατία του Ιράν, ούτε στους εφιάλτες τους. Αλλά να μην κάνουν «κιχ» ούτε από εδώ, την ασφάλεια της απόστασης δείχνει ότι δεν είναι μόνο φόβος αυτό που τους αποτρέπει να δείξουν αλληλεγγύη.
Οι όροι «δημοκρατία», «ανθρώπινα δικαιώματα» και «διεθνές δίκαιο», για την ντόπια και ευρωπαϊκή αριστερά, ταυτίζονται σχεδόν απόλυτα με το μένος κατά του Ισραήλ και της Ευρώπης. Συνεπάγεται δε αυτόματη αποδοχή των ενεργούμενων ισλαμοφασιστών, που συντηρούν την ισχύ του καθεστώτος και των απειλών του.
Οι μουλάδες σκορπούν πτώματα στους δρόμους και γεμίζουν τις φυλακές « εχθρούς του Θεού» κάθε φορά που ο ιρανικός λαός διεκδικεί διέξοδο από την ανελευθερία και τη βαναυσότητα.
Διάφορες, αριστερής σκέψης και ηθικής, «φωνές» εμφανίζουν την αντίσταση των Ιρανών, άλλοτε ως υποκινούμενη από ξένες δυνάμεις και άλλοτε ως «περιοδικό» φαινόμενο. Κάπως σαν τα δικά μας, μπλόκα των αγροτών. Στο δίκιο των εξεγερμένων προστίθεται ένα ύπουλο «αλλά»…
Η παράλληλη επίκληση του Τράμπ και του Νετανιάχου και των σκοπών τους, δηλωτική της πρόθεσης να αθωωθεί η χούντα των Μουλάδων.
Η ντόπια αριστερά επέλεξε τον ευτελισμό δια της σιωπής ή και της υποκρισίας. Αν από τη δήλωση Χαρίτση αφαιρούσε κανείς την πρώτη παράγραφο, άνετα θα μπορούσε να θεωρηθεί μήνυμα κατά της «χούντας» του Μητσοτάκη.
Η βουλεύτρια κυρία Πέρκα που δήλωνε προ ολίγου καιρού, περήφανη γιατί μετείχε στη φλοτίλα και επειδή «το παγκόσμιο μήνυμα αλληλεγγύης έφτασε στη Γάζα», δεν άκουσε, δεν είδε, δεν έμαθε τίποτα για τις γυναίκες του Ιράν που εξοντώνονται επειδή φαίνονται λίγες τούφες μαλλιών.
Μια 23χρονη φοιτήτρια – διαδηλώτρια εκτελέστηκε χθες και οι γονείς της φέρονται να την έθαψαν άρον άρον στην άκρη του δρόμου αφού οι δυνάμεις του καθεστώτος περικύκλωσαν το σπίτι τους.
Η αρχηγός της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, λαλίστατη σε κάθε παραβίαση «δικαιωμάτων», είναι τώρα χωρίς φωνή για τις γυναίκες που δολοφονούνται από το θεοκρατικό καθεστώς.
Σιωπή από τον ΣΥΡΙΖΑ του Σωκράτη Φάμελλου που έσπευδε να καταγγείλει τη «ισραηλινή επιθετικότητα» εις βάρος του Ιράν. Ούτε νύξη από τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος αναζήτησε το 2015, στήριξη και κεφάλαια από την Τεχεράνη – το ανέφερε ο Δραγασάκης σε συνέντευξη του – ενώ μέσα στο 2016 ο ίδιος ως πρωθυπουργός και ο εξάδελφός του Γιώργος έκαναν δυο επίσημες επισκέψεις back to back στη χώρα των Μουλάδων.
Το ιστορικό των σχέσεων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με το Ιράν περιλαμβάνει τα συγκεκριμένα ταξίδια, μνημόνια, βέτο σε ευρωπαϊκές κυρώσεις.
Τίποτα από αυτά δεν υπήρξε τυχαίο. Από το ΚΚΕ, βεβαίως, δεν υπήρξαν ποτέ απαιτήσεις. Η ιδεολογική συνέπεια της σιωπής του –όταν τα εγκλήματα δεν χωρούν στο σχήμα «αντι-ιμπεριαλισμός εναντίον Δύσης» – είναι αναμενόμενη. Η σιωπή της Χαριλάου Τρικούπη χάντρα στο κομπολόι μιας σχιζοφρενικής πολιτικής.
Η Άννα Διαμαντοπούλου βρήκε έναν εύσχημο αν και ελάχιστα πολιτικό τρόπο, να πει κάτι. Ο Ανδρουλάκης, ο Δούκας και οι λοιπές προεδρικές δυνάμεις είχαν άλλες δουλειές.
Ομοίως καλλιτέχνες, τροβαδούροι των λαϊκών αγώνων που είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή για αντάρτικα και τον ηρωϊσμό της παγιέτας, δεν βρίσκουν τίποτα ηρωικό στην αντίσταση των Ιρανών. Καταγγέλλουν τη χούντα της φαντασίας τους και τους δήθεν εγχώριους τραμπιστές ενώ προσκυνούν σιωπηροί τις δικτατορίες των ονείρων τους και τα καθεστώτα των μουλάδων των τσάρων, των σουλτάνων και των φίλων τους.
Χρηστική πληροφορία: Η πρεσβεία του Ιράν βρίσκεται στο Ψυχικό, σχετικά κοντά στην πρεσβεία του Ισραήλ σε περίπτωση που δεν την βρίσκουν οι διαδηλωτές στο google map.
